Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου 2012

ALERT! Το ίδιο σχέδιο που λαφυραγώγησαν την Γερμανία έχουν για την Ελλάδα.


Ήδη από τα 1918 η Γερμανία προετοιμαζόταν για πόλεμο από οικονομική και βιομηχανική άποψη. Η Γουόλ Στρητ χρηματοδότησε την δημιουργία του συστήματος των Γερμανικών Καρτέλ, ενώ δόθηκε τεχνική βοήθεια από πολύ γνωστές εταιρίες ώστε να δημιουργηθεί η Γερμανική Βέρμαχτ…
Αυτή η οικονομική και τεχνική βοήθεια θεωρείται συχνά τυχαία στην στενή αντίληψη των Αμερικανών επιχειρηματιών. 

 Μπορεί όμως τα πράγματα να μην είναι ακριβώς έτσι.
Παρόμοια –ατυχήματα- διεπράχθησαν από τους βιομηχάνους και τους Αμερικανούς τραπεζίτες, όταν δημιουργήθηκε η στρατιωτική δύναμη της Σοβιετικής Ένωσης από το 1917 και μετά. Αυτοί οι Αμερικανοί καπιταλιστές ήταν πρόθυμοι να χρηματοδοτούν και να υποστηρίζουν την Σοβιετική Ένωση ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη ο πόλεμος του Βιετνάμ και γνώριζαν πως οι Σοβιετικοί τροφοδοτούσαν την άλλη πλευρά. Η συμβολή των Αμερικανών καπιταλιστών στις Γερμανικές πολεμικές προετοιμασίες πριν το 1940 μπορεί να χαρακτηριστεί μοναδική.


Για παράδειγμα στα 1934, η Γερμανία παρήγαγε μόνο 300,000 τόνους φυσικού πετρελαίου και λιγότερους από 800,000 τόνους συνθετικής βενζίνης. Το υπόλοιπο έπρεπε να εισαχθεί.
Δέκα χρόνια αργότερα κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά την παραχώρηση ευρεσιτεχνιών και τεχνολογίας από την Στάνταρτ Όιλ στην IG FARBEN η Γερμανία παρήγαγε 6,5 εκατομμύρια τόνους πετρελαίου από τα οποία το 85% ήταν συνθετικό πετρέλαιο που παραγόταν με την διαδικασία της Στάνταρτ Όιλ.
Επίσης ο έλεγχος συνθετικού πετρελαίου στη Γερμανία πραγματοποιείτο από θυγατρική της   IG FARBEN η οποία δημιουργήθηκε στα 1926 με την βοήθεια των χρηματοδοτών της Γουόλ Στρητ ..
Η Συνθήκη των Βερσαλλιών μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο επέβαλε ένα τεράστιο βάρος επανορθώσεων στην ηττημένη Γερμανία.

Το οικονομικό αυτό βάρος οδήγησε τους Γερμανούς σε δυσαρέσκεια και στην αποδοχή του Χιτλερισμού και χρησιμοποιήθηκε από τους διεθνείς τραπεζίτες προς όφελος τους. Βέβαια τον είχαν ετοιμάσει και για το ρόλο του μέσα από τις Μασονικές Εταιρίες… Το Σχέδιο Ντάουες προτάθηκε στα 1924 με στόχο την ροή επωφελών δανείων στα Γερμανικά Καρτέλ .


Αργότερα προστέθηκε το Σχέδιο Γιανγκ. Και τα δύο σχέδια προτάθηκαν από τους κεντρικούς τραπεζίτες που χειρίστηκαν τις επιτροπές για δικό τους όφελος.
Οι ετήσιες πληρωμές των Γερμανών ήταν 123 δισεκατομμύρια χρυσά μάρκα και αποτελούσαν το ¼ των συνολικών εξαγωγών της Γερμανίας στα 1921….
Όταν η Γερμανία βρέθηκε ανίκανη να πληρώσει αυτές τις επανορθώσεις, η Γαλλία και το Βέλγιο κατέλαβαν την περιοχή του Ρούρ για να πάρουν διά της βίας αυτό που δεν μπορούσαν να πάρουν με την συγκατάθεση της Γερμανίας..

Στα 1924 οι σύμμαχοι ανέθεσαν σε μια επιτροπή τραπεζιτών με επικεφαλής τον Αμερικανό τραπεζίτη ΤΣΑΡΛΣ ΝΤΑΟΥΕΣ να αναπτύξει  ένα πρόγραμμα επανορθωτικών πληρωμών.
ΚΑΝΤΕ τις ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΒΓΑΛΤΕ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ.
Το πρόγραμμα Ντάουες, σύμφωνα με τον καθηγητή του Τζωρτζτάουν Κάρολ Κήγκλυ ( ήταν ένα προϊόν σε μεγάλο βαθμό του Τζ. Π. Μόργκαν ).
Το πρόγραμμα Ντάουες φρόντισε για μια σειρά εξωτερικών δανείων σε σύνολο 800 εκατομμυρίων δολαρίων.

Έτσι στα μέσα του 1920 δημιουργήθηκε η γιγαντιαία χημική βιομηχανία IG FARBEN και η τεράστια Βιομηχανία Χάλυβος.
Τα Καρτέλ αυτά όχι μόνο βοήθησαν τον ΧΙΤΛΕΡ να ανέβει στην εξουσία στα 1933 αλλά και παρήγαγαν τα πολεμικά υλικά που είχαν κρίσιμη σημασία για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ανάμεσα στα 1924 και στα 1931 η Γερμανία πλήρωσε στους συμμάχους γύρω στα 86 δισεκατομμύρια μάρκα σε επανορθώσεις. Την ίδια στιγμή η Γερμανία δανείστηκε, κυρίως από τις ΗΠΑ, γύρω στα 138 δισεκατομμύρια μάρκα. Κατά συνέπειαν το βάρος των Γερμανικών επανορθώσεων προς τους συμμάχους ικανοποιήθηκε από τα Γερμανικά ομόλογα που εξέδωσαν οι οικονομικοί οίκοι της Γουόλ Στρητ, με σημαντικό κέρδος γι’ αυτούς φυσικά.


Ποιοι ήταν οι διεθνείς τραπεζίτες της Νέας Υόρκης που ήταν υπεύθυνοι για το σύστημα αυτό;
Ο Τσαρλς Ντάουες και ο Όουεν Γιάνγκ ήταν δύο φανεροί στην επιχείρηση αυτή.
Ο Ντάουες ήταν αντιπρόσωπος του Μόργκαν και ο Γιάνγκ ήταν πρόεδρος της  εταιρίας Τζένεραλ Ελέκτρικ,   που τον υποστήριζε ο Τζ. Π. Μόργκαν . Και βέβαια πίσω από αυτούς ήταν , οι Ρεπτίλιανς Ροκφέλλερ και Ρότσιλντ.
Τα μέλη της Επιτροπής Ειδικών της Γερμανίας ήταν εξίσου ενδιαφέροντα.
Στα 1924 ο Χ. Σαχτ ήταν πρόεδρος της Ράιχμπανκ και ανέλαβε εξέχοντα ρόλο στην οργάνωση του Έργου Ντάουες.

Το ίδιο και ο Γερμανός τραπεζίτης Καρλ Μελχιόρ. Ένας Γερμανός αντιπρόσωπος στα 1928 ήταν ο Α. Βέκλερ του καρτέλ του Γερμανικού Χάλυβος.
Εν συντομία οι δύο σημαντικές χώρες που συμμετείχαν ήταν η Γερμανία και οι ΗΠΑ και αντιπροσωπεύονταν η μία από τον Σαχτ και Βέκλερ  και η άλλη από τους τραπεζίτες της Μόργκαν.
Και οι δύο αποτελούσαν κλειδιά στην άνοδο της ΧΙΤΛΕΡΙΚΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ αλλά και του επανεξοπλισμού της.

Τα μέλη και οι σύμβουλοι των δύο επιτροπών δεν συνδέοντο μόνο με τους οίκους της Νέας Υόρκης, αλλά όπως θα δούμε αργότερα ήταν διευθυντές εταιριών μέσα στα Γερμανικά καρτέλ που βοήθησαν τον ΧΙΤΛΕΡ να ανέλθει στην εξουσία.
Σύμφωνα με την οικονομική ιδιοφυία του Χίτλερ Χ. Σαχτ και τον ΝΑΖΙ βιομήχανο Φριτζ Τίσεν, το σχέδιο Γιάνγκ στα 1928 που διαδέχθηκε το σχέδιο Ντάουες δημιουργήθηκε από τον πράκτορα Όουεν Γιάνγκ της Μόργκαν.

Αυτοί έφεραν τον Χίτλερ στην εξουσία το 1933.
Ο Φρίτζ Τίσεν έγραψε: ***(Στράφηκα προς το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα αφού πείστηκα πως ο αγώνας εναντίον του σχεδίου Γιανγκ ήταν αναπόφευκτος εάν έπρεπε να αποτρέψουμε την πλήρη κατάρρευση της Γερμανίας)*******.


Η διαφορά ανάμεσα στα δύο σχέδια ήταν πώς το σχέδιο Ντάουες απαιτούσε πληρωμές σε προϊόντα που παράγονταν στη Γερμανία  και χρηματοδοτούντο από δάνεια του εξωτερικού, το σχέδιο Γιάνγκ απαιτούσε χρηματικές πληρωμές και **κατά την κρίση μου-έγραφε ο Τίσεν**** το οικονομικό χρέος που δημιουργείτο έτσι, θα οδηγούσε, σε κατάρρευση ολόκληρη την οικονομία του ΡΑΪΧ….***)
ΤΟ ΣΧΈΔΙΟ Γιάνγκ ήταν με βεβαιότητα μια εφεύρεση για να ΚΑΤΑΚΤΗΘΕΙ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ με αμερικάνικα κεφάλαια και να ΛΑΦΥΡΑΓΩΓΗΘΕΙ μέσω των γιγαντιαίων ενεχύρων που θα φυλάσσονταν στις ΗΠΑ.

Οι Γερμανικές εταιρίες που είχαν σχέσεις με τις ΗΠΑ απέφυγαν το σχέδιο εφευρίσκοντας την παροδική ξένη ιδιοκτησία.
Για παράδειγμα, η AEG  που σχετιζόταν με την Τζένεραλ Ελέκτρικ των ΗΠΑ πουλήθηκε σε μια Γαλλοβελγική τραπεζική εταιρία και απέφυγε τις υποχρεώσεις  στο Σχέδιο Γιάνγκ.
Πρέπει να σημειώσουμε πως ο όουεν Γιάνγκ ήταν μεγάλος οικονομικός παράγοντας που εργαζόταν για τον Φραγκλίνο Ρούσβελτ και ο οποίος προσπάθησε να επβφεληθεί από τον υπερπληθωρισμό της Γερμανίας στα 1925.


Ο Όουεν Γιάνγκ ήταν υπεύθυνος για την άνοδο του Χίτλερ.
Σύμφωνα με τον Φριτζ Τίσεν σε μια ανάκρισή του στον Σεπτέμβριο του 1945: ***(η αποδοχή του σχεδίου Γιάνγκ και οι οικονομικές τους αρχές αύξαναν την ΑΝΕΡΓΙΑ όλο και περισσότερο μέχρι που οι άνεργοι έφθασαν το ένα εκατομμύριο. Οι άνθρωποι ήταν σε απόγνωση. Ο Χίτλερ είπε πως θα τα βγάλει πέρα με την ανεργία , Η κυβέρνηση που βρισκόταν στην εξουσία την εποχή εκείνη ήταν πάρα πολύ κακή και η κατάσταση του λαού χειροτέρευε. Αυτή πραγματικά ήταν η αιτία που είχε τεράστια επιτυχία ο Χίτλερ στις εκλογές, όπου πήρε το 40% *)****.

Ήταν  ο Σαχτ και όχι ο Όουεν Γιάνγκ αυτός που συνέλαβε την ιδέα της δημιουργίας της Τράπεζας των Διεθνών Διευθετήσεων.  Τις λεπτομέρειες τακτοποίησε μια ομάδα με πρόεδρο τον Τζάκσον Ρέηνολντς, μεγάλο τραπεζίτη της Νέας Υόρκης, μαζί με τον Μέλβιν Τρέηλορ της Τράπεζας Φερστ Νάσιοναλ του Σικάγο, τον Σερ Τσαρλς λΑντις της τραπεζικής εταιρίας του ΧΟΝΓΚ ΚΟΝΓΚ και της Σαγκάης και διαφόρων Γαλλικών και Γερμανικών τραπεζών.
Η τράπεζα Διεθνών Διευθετήσεων βρισκόταν κάτω από το Σχέδιο Γιανγκ για να προωθήσει  τις διεθνείς οικονομικές σχέσεις.

Ο Σαχτ έδωσε στον όουεν Γιανγκ την ιδέα για την δημιουργία της μεταπολεμικής διεθνούς τράπεζας για την αναδόμηση και ανάπτυξη.
Όλα αυτά δεν ήταν παρά η μία πλευρά ενός μεγάλου και φιλόδοξου σχεδίου συνεργασίας και διεθνούς συμφωνίας για τον παγκόσμιο έλεγχο.


Το σύστημα αυτό δημιούργησε ένα παγκόσμιο σύστημα οικονομικού ελέγχου σε ιδιωτικά χέρια και ικανό να κυριαρχήσει στο πολιτικό σύστημα κάθε ΧΩΡΑΣ και στην οικονομία ολόκληρου του ΚΟΣΜΟΥ.
Το Φεουδαρχικό αυτό σύστημα λειτουργούσε στα 1920 όπως λειτουργεί και ΣΗΜΕΡΑ μέσω των ιδιωτικών κεντρικών ΤΡΑΠΕΖΩΝ σε κάθε χώρα που ελέγχουν τα εθνικά νομισματικά αποθέματα στις ατομικές οικονομίες.

Στα 1920 και 1930 τα τραπεζικά συστήματα των ΗΠΑ, της Αγγλίας, της Γερμανίας και της Γαλλίας επηρέαζαν την πολιτική μηχανή των χωρών τους ευθέως μέσω ελέγχου των νομισματικών αποθεμάτων και τη δημιουργία του νομισματικού περιβάλλοντος.
Μια πιο άμεση επιρροή πραγματοποιείτο με την παροχή ή την απόσυρση χρημάτων από πολιτικούς και πολιτικά Κόμματα. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, ο Πρόεδρος Χέμπερτ Χούβερ, για την ήττα του στα 1932 κατηγόρησε την απόσυρση βοήθειας από την Γουώλ Στρητ και την στροφή της προς τον Φραγκλίνο Ρούσβελτ.

Οι πολιτικοί στραμμένοι προς τον οικονομικό καπιταλισμό και γεμάτοι με ιδέες για παγκόσμιο έλεγχο χρήσιμο προς τους διεθνείς τραπεζίτες, βρέθηκαν σε ένα σύστημα ανταμοιβών και ποινών.
Στα 1930 το καθοδηγητικό όχημα αυτού του διεθνούς συστήματος οικονομικού και πολιτικού ελέγχου ήταν η Τράπεζα Διεθνών Διευθετήσεων στην Βασιλεία της Ελβετίας…


Η Τράπεζα Διεθνών Διευθετήσεων συνέχισε το έργο της στην Διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και έτσι οι τραπεζίτες που προφανώς δεν βρίσκονταν σε πόλεμο μεταξύ τους, συνέχισαν να ανταλλάσουν επωφελείς ιδέες, πληροφορίες και να σχεδιάζουν τον ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΟ ΚΟΣΜΟ.
Ο πόλεμος δεν είχε καμία διαφορά για τους διεθνείς τραπεζίτες. Το γεγονός πως η τράπεζα είχε ένα πραγματικά διεθνές προσωπικό παρουσίαζε μια άκρως ανώμαλη κατάσταση σε εποχή πολέμου.
Ένας Αμερικανός Πρόεδρος πραγματοποιούσε την καθημερινή εργασία της τράπεζας μέσω ενός Γάλλου γενικού διοικητή που είχε έναν Γερμανό βοηθό, ενώ ο γενικός γραμματέας ήταν Ιταλός υπήκοος. Άλλα άτομα αλλοεθνή κατείχαν τις υπόλοιπες θέσεις.

Λέγεται όμως πως ο Χ. Σαχτ , πρόεδρος της Ραϊχμπανκ , διατηρούσε έναν προσωπικό αντιπρόσωπο στην Βασιλεία, κατά την διάρκεια ολόκληρης της θητείας του.

Ήταν τόσο μυστικές οι συναντήσεις τους *συναντήσεις πιο μυστικές και από αυτές που πραγματοποιούνται ανάμεσα σε μασόνους της Βασιλικής Αψίδος ή από οποιοδήποτε άλλο Ροδοσταυρικό Τάγμα…*ανάμεσα στους κεντρικούς τραπεζίτες που βρίσκονταν στην κορυφή του ελέγχου, ώστε [προκαλούσαν το έντονο ενδιαφέρον των δημοσιογράφων αν και σπάνια και για μικρό διάστημα μπορούσαν να διεισδύσουν πίσω από την μάσκα της μυστικότητα….


Διαγγελέας


Υ.Γ. Την γραμμή αίματος όλων των προδοτών, πρέπει να την σταματήσουν οι Έλληνες….Από όλο το Πλανήτη Γη!!!!

Πανηγυρίζουν για το δωσιλογισμό τους: ΑΞΙΟΣ Ο ΜΙΣΘΟΣ τους…


Οι ηγεσίες των δύο κυβερνητικών κομμάτων (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) και η προβοκατόρικη τσόντα τους (ΛΑ.Ο.Σ), θα καταγραφούν στην ελληνική ιστορία με τα πιο μελανά στίγματα του δωσιλογισμού και της προδοσίας.
Θα καταγραφούν στην ιστορία σαν τα κόμματα-ανδρείκελα που παρέδωσαν την Ελλάδα στους μαφιόζους του χρήματος, που οδήγησαν τον ελληνικό λαό στην ολοκληρωτική καταστροφή και ΠΤΩΧΕΥΣΗ, που μετέτρεψαν την ελληνική κοινωνία σε οικονομική ΑΠΟΙΚΙΑ του διεθνούς ιμπεριαλισμού και των τοκογλύφων και σε πολιτικό ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ του 4ου Ράιχ…


 
Ιδιαίτερα οι σημερινοί ηγέτες αυτών των κομμάτων (Παπανδρέου, Σαμαράς και ο «λαγός» Καρατζαφέρης), καθώς και ο τωρινός πρωθυπουργός των τραπεζιτών (Παπαδήμος), αλλά και τα «επίλεκτα» στελέχη της δωσίλογης μοχθηρίας, όπως ο Βενιζέλος (ο θηριώδης φαφλατάς του δωσιλογισμού), ο Πάγκαλος (η φρενοβλαβής αναίδεια του δωσιλογισμού) και πολλά άλλα ΔΕΝ θα καταγραφούν απλώς στις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας, άλλα, πολύ σύντομα, θα τρέχουν να κρυφτούν και να λιποτακτήσουν, αν προλάβουν, από τη χώρα…

Ίσως κάποιος από όλους αυτούς να «θυσιαστεί» από τα αφεντικά τους για να διασωθεί το καθεστώς της ελληνικής αποικίας που με τόσο υπερβάλλοντα ζήλο και με τέτοιο κυνισμό αγωνίστηκαν τα ανδρείκελά του.

Πάντα, μπροστά σε μεγάλους κλυδωνισμούς και κινδύνους κατάρρευσης του καθεστώτος, «θυσιάζονται» κάποια πιόνια του, τα πλέον προκλητικά, υπερφίαλα και μισητά στον κόσμο…

ΟΛΟΙ, αυτοί, λοιπόν, όπως και τα προκλητικά και γλοιώδη δημοσιογραφικά τους φερέφωνα, διατρέχουν μεγάλους κινδύνους: Και από τον οργισμένο ελληνικό λαό και από τα αφεντικά τους… 
Οι ελληνικές πέτρες δεν θα κρύψουν κανέναν γιατί θα είναι ΟΛΕΣ εχθρικές… 
Ίσως, επειδή διακατέχονται από τον εξουσιαστικό ναρκισσισμό της πλέριας εξαχρείωσης του ανδρεικέλου να μην προλάβουν ΕΓΚΑΙΡΑ να διακρίνουν τον καταποντισμό τους και να λιποτακτήσουν εκτός συνόρων…

Το σίγουρο, πάντως, είναι ένα: Οι σημερινές ιαχές των πανηγυρισμών και των προκλητικών θριαμβολογιών τού έσχατου δωσιλογισμού τους, σύντομα, πολύ σύντομα, θα παγώσουν το αίμα τους και θα τρέχουν πανικόβλητοι να κρυφτούν. 

Τα γιγαντοκύτταρα αυτά της δωσίλογης κακοήθειας έχουν απωλέσει κάθε μέτρο. 

Διότι έχεις χάσει κάθε όριο όταν ξεφωνίζεις πανηγυρικά για τη συμφωνία στο Γιούρογκρουπ, όταν ΘΡΙΑΜΒΟΛΟΓΕΙΣ για την καταλήστευση και το ζωντανό θάνατο του ελληνικού λαού, όταν θριαμβολογείς για την ΑΛΩΣΗ της Ελλάδας και τη μετατροπή της σε οικονομική ΑΠΟΙΚΙΑ και πολιτικό ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ των διεθνών αρπακτικών και δημίων.

Είναι δυνατόν ποτέ να θριαμβολογεί κάποιος όταν μπαίνουν οι ληστές στο σπίτι του και τον λεηλατούν, παίρνοντας ακόμα και τα ρούχα που φοράει, και μετά, μισοπεθαμένο, τον βάζουν να υπογράψει δάνειο το οποίο θα πάει στους ίδιους τους ληστές, για την εξόφληση χρεών που αυτοί δημιούργησαν;

Είναι δυνατόν να θριαμβολογούν τα ανδρείκελα για τη συμφωνία του «Γιούρογκρουπ»; Μια συμφωνία ΟΛΙΚΗΣ καταλήστευσης του λαού, ΟΛΙΚΗΣ αποτέφρωσης της χώρας και ΟΛΙΚΗΣ αποικιοκρατικής υποταγής της στους «νονούς» του ιμπεριαλισμού και της Νέας Τάξης; 
Αυτά τα πανηγύρια της παπαδήμιας κυβέρνησης, του Βενιζέλου, του ΓΑΠ, του Σαμαρά, του Καρατζαφέρη, της Ντόρας και ΣIA (μέσα στο ΣIA «συνωστίζονται» και οι «πόρνες» των ΜΜΕ), αποτελούν το άκρον άωτον του εμπαιγμού και της κοροϊδίας του ελληνικού λαού: Αποτελούν την πιο μακάβρια γκριμάτσα του δωσιλογισμού των ανδρεικέλων, μακάβρια γκριμάτσα που γιγαντώνει την ΟΡΓΗ και την ΑΗΔΙΑ του ελληνικού λαού…

Επιχειρούν τα ανδρείκελα να επικαλύψουν τη θηριώδη εξόντωση του ελληνικού λαού και την παράδοση της χώρας στους τοκογλύφους με το «κούρεμα των ομολόγων» το οποίο προβάλλουν σαν ένα θρίαμβο για τη «σωτηρία» μας!!!

Να δούμε, όμως, ποια αξία έχει και αυτή η ταχυδακτυλουργική απάτη.

α). Αποκρύβουν ότι αυτό το «κούρεμα» διασώζει τους ξένους δανειστές και κτυπά ανελέητα τους εσωτερικούς δανειστές.

Με αυτό το «κούρεμα» θα «ξυριστούν» κυριολεκτικά οι Έλληνες αποταμιευτές και τα Ασφαλιστικά Ταμεία.

Οι ελληνικές τράπεζες θα έχουν, βεβαίως και αυτές χασούρες, αλλά αυτές θα ΑΠΟΖΗΜΙΩΘΟΥΝ επαρκέστατα. Αντιθέτως τα ασφαλιστικά ταμεία δεν θα πάρουν ούτε ένα ευρώ, δηλαδή οδηγούνται στην πλήρη αποδόμηση και διάλυση…

β). Με το δανεισμό των νέων 130 δισ. ευρώ θα έχουμε:

• Μείωση του εσωτερικού χρέους, το υπαγμένο στο ελληνικό δίκαιο.
• Αντικατάσταση του παλιού χρέους, με ακόμα μεγαλύτερο χρέος, το οποίο θα υπάγεται στο αγγλικό δίκαιο…


Αυτή την αντικατάσταση του παλιού χρέους και τη διόγκωσή του με το νέο δανεισμό, υποταγμένο στο αγγλικό δίκαιο, την αποκαλούν, τα ανδρείκελα …σωτηρία!!!

γ). Σαν αντάλλαγμα αυτής της «σωτηρίας» τα ανδρείκελα παρατείνουν τη ληξιαρχική πράξη της επίσημης πτώχευσης («ελεγχόμενη χρεοκοπία») για να σαρωθούν τα πάντα (μισθοί, συντάξεις, δικαιώματα, κ.λπ) να απολυθούν στρατιές εργαζόμενων, να ξεζουμιστεί κάθε πόρος και κάθε ικμάδα της ελληνικής κοινωνίας… 



Και για όλα αυτά ΘΡΙΑΜΒΟΛΟΓΟΥΝ…

δ). ΘΡΙΑΜΒΟΛΟΓΟΥΝ, ακόμα και για το «Ειδικό Ταμείο» το οποίο θα διαχειρίζεται η τρόικα και θα έχει ως ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ, έναντι ΟΛΩΝ των άλλων υποχρεώσεων του ελληνικού κράτους, την αποπληρωμή του χρέους…

ΘΡΙΑΜΒΟΛΟΓΟΥΝ 
για τον πιο ασφυκτικό και δικτατορικό έλεγχο της τρόικας η οποία θα επιτηρεί πλέον και κάθε υπουργείο για τη συγκέντρωση των απαραίτητων κεφαλαίων στο «Ειδικό Ταμείο»…

ΘΡΙΑΜΒΟΛΟΓΟΥΝ
 για τα νέα νομικά δεσμά τα οποία θα κατοχυρώνουν την αποπληρωμή του χρέους στους διεθνείς τοκογλύφους…

ΘΡΙΑΜΒΟΛΟΓΟΥΝ
 και για τη συνταγματική αναθεώρηση που πρέπει να προωθηθεί για να θεσμοθετηθεί και ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑ η δικτατορική ολιγαρχία του χρήματος και του 4ου Ράιχ…

Με δύο λόγια ΘΡΙΑΜΒΟΛΟΓΟΥΝ για τη μετατροπή της Ελλάδας σε δουκάτο των τοκογλύφων και προτεκτοράτο του 4ου Ράιχ…

Τόσο ΞΕΤΣΙΠΩΤΟΙ και φρενοβλαβείς δωσίλογοι είναι.

ΑΞΙΟΣ Ο ΜΙΣΘΟΣ τους…

anti-ntp.net: Το γεγονός ότι το βρετανικό Δίκαιο ευνοεί το δανει...

anti-ntp.net: Το γεγονός ότι το βρετανικό Δίκαιο ευνοεί το δανει...: Σταύρος Λυγερός: Συντεταγμένη ή ανεξέλεγκτη χρεοκοπία; Η πραγματικότητα είναι ότι η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει από το 2010. Η θεραπεία-σοκ όχ...

Κλεάνθης Γρίβας: ΕΝΣΤΟΛΑ ΑΝΘΡΩΠΟΣΚΥΛΑ ΚΑΙ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΚΤΗΝΩΔΙΑ

Δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία (23-11-1995) και την Καθημερινή (23-11-1995).
Τροποποιήθηκε μερικά και επαναδημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία (24-2-1996) και
στην τωρινή του μορφή στα περιοδικά Πλατεία (Δεκ. 2006) και Ζενίθ (Ιαν. 2007)
ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΓΡΙΒΑΣ:
ΕΝΣΤΟΛΑ ΑΝΘΡΩΠΟΣΚΥΛΑ
ΚΑΙ
ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΚΤΗΝΩΔΙΑ
ο μετασχηματισμός της εγκληματικότητας σε μηχανισμό εξουσίας
Εξαιτίας της επαναλαμβανόμενης (11-5-2011, 28 και 29-6-2011)
δολοφονικής δραστηριότητας των ένστολων ανθρωπόσκυλων,
αφιερώνεται στη σοσιαληστρική κυβέρνηση του Μνημονίου και του Αίματος
Αυτό το σημείωμα για την αστυνομική βία, αφορά κατ’ αποκλειστικότητα εκείνες τις (ένστολες και μη) ψυχοπαθητικές «προσωπικότητες» που είναι επιρρεπείς στην άσκηση της βίας και αφιερώνεται στους -πάντοτε άνευ διακριτικών- θρασύδειλους (ένστολους και μη) «κυνηγούς κεφαλών» οι οποίοι είθισται να αυθαιρετούν απεριόριστα και εκ του ασφαλούς, εξαιτίας της κάλυψης ή της ανοχής των υπηρεσιακών και πολιτικών τους προϊσταμένων.

Μηνυτήρια Αναφορά
στον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης (20/11/2006).
«Ο νεαρός αιμόφυρτος και με χειροπέδες, κακοποιούνταν βάναυσα από άτομα με πολιτικά ρούχα και μάσκες στο πρόσωπο, οι οποίοι μας δήλωσαν ότι ήταν αστυνομικοί. Ο άγριος ξυλοδαρμός συνέβη παρουσία ένστολων αστυνομικών και ενός τουλάχιστον αξιωματικού τους.
Οι μασκοφόροι δράστες απάντησαν στη διαμαρτυρία μας με προπηλακισμούς, χυδαίο υβρεολόγιο και απειλητικό τρόπο, εκτοξεύοντας σεξιστικά υπονοούμενα εναντίον των καθηγητριών, καθώς και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για το επάγγελμά μας.
Οι ένστολοι αστυνομικοί από την άλλη πλευρά προσπάθησαν να μας απωθήσουν και να μας απομακρύνουν, δηλώνοντας ότι δήθεν δεν συμβαίνει τίποτε και ότι το επεισόδιο δεν μας αφορά.
Όλοι οι παρευρισκόμενοι ένστολοι αστυνομικοί και οι αξιωματικοί, αρνήθηκαν να μας ανακοινώσουν το όνομά τους και δεν έφεραν κανένα στοιχείο από το οποίο θα μπορούσε να διαπιστωθεί η ταυτότητά τους.
Ζητήσαμε από παρευρισκόμενο ανώτερο αξιωματικό της αστυνομίας (επί των επωμίδων του ένα χρυσό αστέρι)».
των καθηγητών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης,
Γιάννη Μυλόπουλου, Δημήτρη Χασάπη,
Ελευθερίας Καρνάβου, Γιάννη Κρεστενίτη,
Γλυκερίας Καλφακάκου, Ελένης Χοντολίδου, Γιώργου Διβάρη,
Η βία και η αυθαιρεσία είναι, σ' ένα βαθμό, συνυφασμένες με τη λειτουργία της αστυνομίας σε όλες τις κοινωνίες. Αλλά μόνο στις απολίτιστες κοινωνίες (που κανοναρχούνται από ένα κράτος-πορνείο το οποίο φιλοδοξεί να επαναμεταβληθεί σε κράτος-σφαγείο), η βία και η αυθαιρεσία μπορεί να αποτελούν προβαλλόμενο πρότυπο, θεσμικά επικυρωμένο στοιχείο, εξουσιαστικά καλυπτόμενη και υπηρεσιακά δικαιωμένη συμπεριφορά ενός ειδικού τμήματος των δυνάμεων της «τάξης».
Η βία αποτελεί εγγενές δομικό στοιχείο της αστυνομίας ως κατασταλτικού θεσμού. Και εξαιτίας αυτού, είναι φυσικό να εμφιλοχωρούν σ’ αυτή αρκετές διεστραμμένες ψυχοπαθητικές προσωπικότητες, οι οποίες μπορούν να επιδίδονται ατιμώρητα σε ατομικές και συλλογικές ασκήσεις νεκροφιλίας και θανατολατρείας (έχοντας, πάντοτε, την κάλυψη της «προϊσταμένης αρχής», υπηρεσιακής και πολιτικής, και των συναδέλφων τους).
Αυτές οι ψυχιατρικές περιπτώσεις (οι οποίες διαφεύγουν την ψυχιατρική θεραπεία, επειδή έχουν τη δυνατότητα να εκτονώνουν την κακοήθη επιθετικότητάς τους εναντίων ανυπεράσπιστων πολιτών, εκ του ασφαλούς, υποδυόμενοι τους αστυνομικούς), ανταποκρίνονται σε ένα νέο σωματικό, χαρακτηριοδομικό και συμπεριφορικό τύπο στο εν εξελίξει οργουελιανό «1984»:
Ένα εξουσιαστικά μεταλλαγμένο ζόμπι, που η ύπαρξή του εξαντλείται στα χέρια, τα πόδια, το περίστροφο, το γκλοπ, κάποια γεννητικά όργανα (ανύπαρκτης ή αμφίβολης λειτουργικότητας) και έναν απλαστικό εγκέφαλο (ο οποίος διευκολύνει αφάνταστα την επιτέλεση του θεάρεστου λειτουργήματος του βασανιστή).
Μια διεστραμμένη ψυχοπαθητική προσωπικότητα, ένα φρανκενσταϊνικό μείγμα Παπαχρόνη, Ντάλτον, Νταβέλη και κουτσαβάκη, που προγραμματίζεται εξουσιαστικά για να εκδηλώνει μια ανεξέλεγκτη καταστρεπτική επιθετικότητα και να δηλώνει ξεδιάντροπα με χίλιους τρόπους ότι (αυτό, το διανοητικά υπολειπόμενο ζόμπι) είναι το ευνοούμενο εκτελεστικό όργανο της εξουσίας και έχει εξοπλιστεί με το αποκλειστικό δικαίωμα «να γαμάει και να δέρνει», και αντιστρόφως.
Ένα αποκρουστικό ανθρωποειδές (που η εμφάνισή του και μόνο, θίγει την αισθητική και προσβάλλει την αξιοπρέπεια κάθε πολιτισμένου ανθρώπου), το οποίο, με την αλαζονεία, τις κουτσαβάκικες κινήσεις, το ηλίθιο βλέμμα και τον πρωτόγονο λόγο του, εκτοξεύει εναντίον της κοινωνίας την αφόρητη χυδαιότητα, το απύθμενο κενό, την τρομακτική βαρβαρότητα και το καταχθόνιο ψυχοδιανοητικό του σύμπαν.
Συνεπώς, όσοι ένστολοι και μη επιδίδονται στο «ευγενές άθλημα» της κακοποίησης ανυπεράσπιστων πολιτών ή κρατούμενων, δεν είναι παρά θρασύδειλα ανθρωποειδή τα οποία χαρακτηρίζονται από ένα πελώριο έλλειμμα ανθρωπιάς, πολιτισμού, μόρφωσης, καλλιέργειας και ευαισθησίας, διακατέχονται από ένα αβυσσαλέο μίσος για οτιδήποτε ξεφεύγει από το στενό τους ορίζοντα, και –με την ύπαρξή τους- κάνουν να διαγράφεται σκοτεινό το μέλλον της κοινωνίας.
Κουκουλοφόρα κτηνωδία
Όταν η αποκρουστικότητα των ενεργειών εκείνων που συγκροτούν τα (άτυπα) Ειδικά Τάγματα Κτηνωδίας, υπερβαίνει ή πρόκειται να υπερβεί τα όρια ανοχής της κοινωνίας, οι φυσικοί αυτουργοί της κτηνωδίας φροντίζουν να καλύψουν τα «πρόσωπά» τους με κουκούλες (με πλήρη κάλυψη των πολιτικών και διοικητικών προϊσταμένων τους). Πράγμα που αφενός καλύπτει την ανωνυμία τους και αφετέρου αποκαλύπτει το επαίσχυντο της δραστηριότητάς τους (την οποία οι ίδιοι επιθυμούν διακαώς ως τοξικομανείς της βίας για όσο μπορεί να επιτελείται εν κρυπτώ και της οποίας την αποκάλυψη φοβούνται αενάως εξαιτίας της απαξίας που εμπεριέχει.
Η χρήση της κουκούλας παραπέμπει συνειρμικά στον υπόκοσμο (ληστές τραπεζών, τρένων, κ.α.) και στους συνεργάτες των εκάστοτε κατακτητών μιας χώρας (Ελλάδα, Αλγερία, κ.λ.π.).
Συνεπώς, η υιοθέτηση της κουκούλας από την αστυνομία (δηλαδή, η οικειοποίηση από την αστυνομία ενός συμβόλου που ήταν πάντοτε σήμα κατατεθέν της εγκληματικότητας), σημειολογικά υποδηλώνει ότι η αστυνομία εγκληματοποιείται.
Παραφράζοντας ελαφρά τον Μισέλ Φουκό, μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι:
«Η σχεδόν μυθική σπουδαιότητα που αποκτάει ο κουκουλοφόρος αστυνομικός οφείλεται στο γεγονός ότι η εγκληματικότητα, στο πρόσωπο του πάνοπλου μπάτσου που καλύπτει το πρόσωπό του με μια κουκούλα, απέκτησε φανερά τη διφορούμενη κατάσταση του αντικειμένου και του οργάνου ενός αστυνομικού συστήματος που την καταπολεμά και ταυτόχρονα συνεργάζεται μαζί της. Ο κουκουλοφόρος αστυνομικός σημειώνει τη στιγμή που η εγκληματικότητα, διαχωρισμένη από τις άλλες παρανομίες, εντάσσεται στην εξουσία και αντιστρέφεται. Είναι η εποχή όπου πραγματοποιείται η άμεση θεσμική διασύνδεση της αστυνομίας και της εγκληματικότητας. Συγκλονιστική στιγμή όπου η εγκληματικότητα μετατρέπεται σε μηχανισμό της εξουσίας... Τέλος με τη σαιξπηρική εποχή, όπου η εξουσία ταυτίζεται με τη φρίκη σε ένα και το αυτό πρόσωπο. Θ' αρχίσει σε λίγο το καθημερινό μελόδραμα της αστυνομικής ισχύος και της συνενοχής του εγκλήματος με την εξουσία». (Μισέλ Φουκό, Επιτήρηση και Τιμωρία, σ. 372).
Οι κουκουλοφόροι αστυνομικοί που υιοθετούν τις ενδυματολογικές «προτιμήσεις» των εγκληματιών δήθεν αντιπάλων τους, με την αποκρουστική βιαιότητα της συμπεριφοράς τους, πλήττουν καίρια την ανθρωπιά, τις δημοκρατικές ευαισθησίες, την ηθική και την αισθητική μας, και αποκαλύπτουν σ’ ολόκληρη την κοινωνία το καταχθόνιο ψυχοδιανοητικό τους σύμπαν, την προφανή χυδαιότητα και την απύθμενη βαρβαρότητα της ύπαρξής τους, με μια πρωτοφανή επίδειξη του θρασύδειλου «τσαμπουκά» τους που καλύπτεται από τους διαχειριστές της εξουσίας.
Η φιλμογράφηση της κτηνωδίας
Ενίοτε, η βαρβαρότητα αυτή τυχαίνει να φιλμογραφείται με αποτέλεσμα να προβάλλεται δημόσια η ανατριχιαστική κακοποίηση πολιτών από ανώμαλους κουκουλοφόρους και να εισβάλλει στα σπίτια μας μια ομάδα ανθρωπόμορφων τεράτων που υποδύονται τους αστυνομικούς, οι οποίοι (καλυπτόμενοι πίσω από την ανυπαρξία οποιουδήποτε διακριτικού που θα μπορούσε να φανερώσει την ταυτότητά τους) πρωταγωνιστούν σ’ ένα έργο με τίτλο «η αποθέωση της αστυνομικής βαρβαρότητας», που προβάλλεται όλο και πιο συχνά.
Κάθε φορά που τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων προβάλλουν τα άτυπα Ειδικά Τάγματα Κτηνωδίας επί το έργο, μια ομάδα ανθρωπόσκυλων ανθρωποειδών που χαρακτηρίζονται από ένα πελώριο έλλειμμα ανθρωπιάς, πολιτισμού, μόρφωσης, καλλιέργειας, και ευαισθησίας και διακατέχονται από ένα αβυσσαλέο μίσος για οτιδήποτε ξεφεύγει από τον σωληνοειδή διανοητικό τους ορίζοντα, μπορούν να φτύνουν και να ποδοπατούν ατιμώρητα τις κατακτήσεις του πολιτισμού και να σκιαγραφούν το μέλλον του αστυνομικο-εγκληματικού Μεσαίωνα που επιφυλάσσουν στην κοινωνία οι διαχειριστές της εξουσίας.
Πεδίο σύγκρουσης και, συγχρόνως, αντικείμενο νομής από τους εκάστοτε διαχειριστές της εξουσίας, το κράτος στη χώρα των Γραικών και των Γραικύλων, θεωρείται όχι σαν ένας θεσμός συνέχειας που η λειτουργία του διέπεται από κάποιους γενικά αποδεκτούς και σχετικά σταθερούς κανόνες (όπως συμβαίνει στις σύγχρονες φιλελεύθερες-ολιγαρχικές κοινωνίες) αλλά ως αποκλειστικό φέουδο των εκάστοτε διαχειριστών του.
Σε κάθε κρατικό μόρφωμα, η αστυνομία αποτελεί έναν εξαιρετικά ευαίσθητο «μακρύ βραχίονα» της εξουσίας, απέναντι στον οποίο οι επαγγελματίες πολιτικοί κρατούν μια αμφιθυμική στάση: Ως αντιπολίτευση προσπαθούν να περιορίσουν τις δραστηριότητές της στα πλαίσια του νόμου, ενώ ως κυβέρνηση διακηρύσσουν την ανάγκη της υπέρβασης αυτών των ορίων στο όνομα της προστασίας της κοινωνίας από κάποιο, συνήθως φανταστικό ή κατασκευασμένο, κίνδυνο.
«Το κράτος είναι οι αστυνομικοί» (μου), (δηλαδή Εγώ), αποφαίνονται οι εκάστοτε διαχειριστές της εξουσίας, αποδεικνύοντας ότι η διαχείριση της εξουσίας ήταν και παραμένει υπόθεση του μίστερ Χάϊντ και όχι του δόκτορα Τζέκιλ.
Μ’ άλλα λόγια, η εξουσία βρίσκεται συγχρόνως στην άκρη του πιστολιού και στον πυρήνα της σχιζοφρένειας. Συνεπώς, η κατοχή του πιστολιού και η εξουσιοφρένεια, είναι αναγκαίες ιδιότητες εκείνων που διεκδικούν και διαχειρίζονται την εξουσία, ασχημονώντας ατιμώρητα σε βάρος όλων μας.
Η αμέλεια ή η αδυναμία κάθε κοινωνίας να επιβάλλει όρια στη φρίκη που συνεπάγεται κάθε αυθαίρετη άσκηση της εξουσίας, την καταδικάζει να ζήσει τη φρίκη χωρίς όρια του οργουελιανού «1984» που, δυστυχώς, δικαιώνεται ασταμάτητα.

Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2012

Κλεάνθης Γρίβας: Ο ΚΑΘ΄ΗΜΑΣ ΜΠΕΪΜΠΙ-ΝΤΟΚ ΝΤΙΒΑΛΙΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕ (ΕΥΤΥΧΩΣ) -

«Είμαι βέβαιος ότι ο σπόρος που φυτέψαμε στην έντιμη συνείδηση εκατοντάδων χιλιάδων Χιλιανών δεν είναι δυνατόν να ξεριζωθεί οριστικά… Έχουν την ισχύ. Μπορούν να μας υποτάξουν. Αλλά δεν μπορούν να σταματήσουν τις κοινωνικές διαδικασίες με εγκλήματα και επίδειξη δύναμης. Η ιστορία είναι με το μέρος μας και τη γράφει ο λαός».
Σαλβατόρ Αλιέντε,
Τελευταίο ραδιοφωνικό διάγγελμα,
λίγο πριν πέσει νεκρός από τους φονιάδες
του ένστολου πρακτορίσκου των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών.



«Ο εσωστρεφής [εξουσιο]σχιζοφρενής μπορεί να παρομοιαστεί με μια περοτειχισμένη πόλη που κρατάει τις πύλες της κλειστές και αρνείται να έχει συναλλαγές με τον υπόλοιπο κόσμο… Ένα ρήγμα ανοίγεται στα τείχη και οι σχέσεις με τον κόσμο αποκαθίστανται. Δυστυχώς, δεν μπορούμε να ελέγξουμε την έκταση των ζημιών που έχουν γίνει από τον βομβαρδισμό».

Αντριου Γουάιλι,
Βρετανός ψυχίατρος, αναφερόμενος στην εφαρμογή του Ηλεκτροσόκ, 1940
(αναφ. στο Ναομί Κλάιν, Το Δόγμα του Σοκ, Λιβάνης, 2010, σ. 437)


Ο καθ’ ημάς Μπέϊμπι-Ντοκ Ντιβαλιέ τελείωσε (ευτυχώς). Η πιρουέτα του εκβιαστικού δημοψηφίσματος, του γύρισε μπούμερανγκ. Πίστευε ότι έπαιζε απολύτως σίγουρα, κερδίζοντας και από το «Ναι» και από το «Όχι».

Εάν γινόταν δημοψήφισμα (πράγμα απίθανο)


Στην περίπτωση του «ΝΑΙ»:
● θα νομιμοποιούνταν αναδρομικά («με απόφαση του λαού») όλες οι κατάφωρες παραβιάσεις της συνταγματικής τάξης και το πλήθος των παρανομιών που τις συνοδεύουν, από την πρόσκληση της συμμορίας της Τρόϊκας από τις αρχές του 2010 (1ο Μνημόνιο), και

● θα νομιμοποιούνταν προκαταβολικά
(«με απόφαση του λαού») όλες οι κατάφωρες παραβιάσεις της συνταγματικής τάξης και το πλήθος των παρανομιών που μέλλεται να διαπραχθούν με βάση το 2ο Μνημόνιο, από δω και στο εξής.
● Και ο ίδιος θα διατηρούσε την καρέκλα του (ως «εκφραστής της λαϊκής βούλησης»).

Στην περίπτωση του «ΟΧΙ»:
● Θα νομιμοποιούνταν ο δρόμος προς το χάος (πάλι «με απόφαση και ευθύνη του λαού»).
● Και ο ίδιος θα απεκδύονταν πάσης ευθύνης για όσα έκανε και για τα όσα έμελλε να ακολουθήσουν (αφού «ο λαός αποφάσισε έτσι»).

Μ’ άλλα λόγια, ο αδίστακτος και σπιθαμιαίος πολιτικός υπαλληλίσκος της διεθνούς κερδοσκοπίας και τοκογλυφίας (συνεπικουρούμενος από ένα άθυρμα ιδιοτελών και δουλοπρεπών αυλικών που υποδύονται τους δήθεν πολιτικούς ηγέτες και «εθνο-πατερο-μητέρες»), έπαιξε με βάση τη γνωστή παπατζίδικη μέθοδο του «κορώνα κερδίζω, γράμματα χάνεις» την τύχη ενός ολόκληρου λαού και την ύπαρξη της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και έχασε (δυστυχώς γι’ αυτόν και ευτυχώς για μας).

Παραφράζοντας τον Εντουάρντο Γκαλεάνο, σύμφωνα με τον οποίο «οι θεωρίες του Μίλτον Φρίντμαν του έδωσαν το βραβείο Νομπέλ. Στη Χιλή έδωσαν τον Πινοσέτ», (Εντουάρντο Γκαλεάνο, Μέρες και Νύχτες Αγάπης και Πολέμου, Εξάντας, 1978), θα μπορούσαμε να πούμε ότι «οι θεωρίες του Μίλτον Φρίντμαν του έδωσαν το βραβείο Νομπέλ. Στην Ελλάδα έδωσαν τον GAP»,

Ο υπ’ αριθμόν 1 πράκτορας των συμφερόντων της διεθνούς χρηματοπιστωτικής μαφίας σ’ αυτή τη χώρα (υπάρχουν και άλλοι β’ κατηγορίας) αποδεικνύεται πλέον ότι είναι αυτό που ήταν πάντα: Ένα πολιτικό πτώμα σε αποσύνθεση που μολύνει όποιον αγγίζει.

Φαίνεται ότι σε πανευρωπαϊκό επίπεδο μάλλον οδηγείται σταδιακά σε ήττα το παιχνίδι των πολιτικών υπαλλήλων των Σόρος. (Θυμίζω τον τρόπο με τον οποίο ο Σόρος γονάτισε τη στερλίνα στις αρχές της δεκαετίας του 1990, εξαναγκάζοντας την σε έξοδο από το ευρωπαϊκό σύστημα νομισματικών ισοτιμιών).

Ας μην επιτρέψουμε ποτέ ξανά οποιονδήποτε να μιλάει εξ’ ονόματός μας και εναντίον μας. Κι αυτό μπορεί να γίνει εάν παρακολουθούμε (προσεκτικά) και συμμετέχουμε (ενεργητικά) στις εξελίξεις.

Κλεάνθης Γρίβας: ΔΙΩΞΤΕ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΕΑΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ (που δεν μπορείτε) ΚΑΙ ΕΑΝ ΤΟΛΜΑΤΕ (που δεν τολμάτε)

«Είναι αρρώστια του καιρού μας,
να οδηγούν στραβούς τρελοί…»
Σαίξπηρ: Βασιλιάς Ληρ


«Το κυνικό νόημα του ελληνικού δράματος: λιγότερη δημοκρατία είναι καλύτερη για τις αγορές. Όταν η επιλογή υφίσταται μόνο μεταξύ πανώλης και χολέρας, η απόφαση δεν πρέπει να λαμβάνεται πάνω από τα κεφάλια ενός δημοκρατικού πληθυσμού. Δεν είναι μόνο ζήτημα δημοκρατίας, εδώ διακυβεύεται η αξιοπρέπεια».
Γιούργκεν Χάμπερμας
Frankfurter Allgemeine Zeitung (Καθημερίνη, 8-11-2011)

Η Ευρώπη είναι αντιμέτωπη με την απειλητική πραγματικότητα μιας εν εξελίξει συστημικής κρίσης, η οποία θα περάσει μέσα από μια, αναπόφευκτη, «γιγαντομαχία» ανάμεσα στο Κράτος και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, η οποία θα αλλάξει την εικόνα της ολόκληρης ηπείρου.

Η Ελλάδα είναι αντιμέτωπη με μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση αλλά και την ελπιδοφόρα πιθανότητα της προσβολής της από το «Σύνδρομο Ερντογάν» πράγμα που θα επιτρέψει μια καθαρτήρια παρέμβαση της κοινωνίας η οποία θα σαρώσει το μεταπολιτευτικό καθεστώς της κομματικής κλεπτοκρατίας (στο βωμό της οποίας θυσίαζε αστόχαστα μέχρι σήμερα τη ζωή και την αξιοπρέπειά της), στέλνοντας όλο το διαβρωμένο κλεπτοκρατικό κομματικό προσωπικό στη χαβούζα της ιστορίας.

«Ή αποδέχεστε ένα -άγνωστο, μέχρι τώρα- πακέτο που ‘θα’ υλοποιεί τη Συμφωνία της Συνόδου Κορυφής στις 26 και 27 Οκτωβρίου 2011 ή σας πετάμε έξω από την Ευρωζώνη και της Ευρωπαϊκή Ένωση»],

Με πρόσχημα αυτόν τον απαράδεκτο γκανγκστερικό εκβιασμό που έγινε από τους θλιβερούς υπαλληλίσκους (οι οποίοι συγκροτούν τα «ανακτοβούλια» της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης, και οι οποίοι δεν έχουν καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση), από την Κυριακή 6-11-2011, με τον αναμενόμενο «ιστορικό συμβιβασμό» των εμπνευστών, οργανωτών, διαχειριστών και επικαρπωτών του καθεστώτος της πολιτικής κλεπτοκρατίας στην μεταπολιτευτική Ελλάδα, το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ., οι δύο μεγάλες πολιτικές συμμορίες που κυριαρχοιύν στον αστερισμό της εγχώριας κλεπτοκρατίας, τύποις ανταγωνιστικές σε συνθήκες ομαλότητας (με βάση την αλληλοδιαδοχή τους στο διαγούμισμα του τόπου), και ουσιαστικά συμπληρωματικές σε συνθήκες κρίσης, συμπαρατάσσονται σε μια απέλπιδα προσπάθεια να διασώσουν (όχι τη χώρα, αλλά) τη δυνατότητά τους να εξακολουθήσουν τη ληστρική δράση τους και στο μέλλον.

Η μόνη απάντηση σ’ αυτό τον, τυπικά μαφιόζικο, εκβιασμό είναι:
«Διώξτε μας από την Ευρωζώνη,
εάν μπορείτε (που δεν μπορείτε)
και εάν τολμάτε (που δεν τολμάτε)».


1) Δεν μπορείτε. Γιατί δεν υπάρχει καμιά νομική ρύθμιση (συνθήκη):

Που να επιτρέπει να αναχθεί «η διαφωνία ενός λαού με κάποιο «πακέτο μέτρων» σε εθελούσια έξοδο από την Ε.Ε.».
Που να απαγορεύει σε έναν λαό να διαφωνήσει με τις καταστροφικές συνταγές του ευρωπαϊκού ιερατείου υπό την απειλή ότι η διαφωνία θα τιμωρηθεί με αποπομπή.
Που να επιτρέπει σε κάποιους ηγετίσκους (Μέρκελ και Σαρκοζί) «να γράψουν, κατά το δοκούν, στα παλιά τους τα παπούτσια την Συμφωνία της Λισαβόνας η οποία ρητώς λέει πως δεν υπάρχει διαδικασία αποπομπής χώρας-μέλους της ευρωζώνης».

2) Δεν τολμάτε. Γιατί ξέρετε ότι την επομένη της αποπομπής μιας χώρας από την Ευρωζώνη,
δεν θα υπάρχει Ευρώ.

Όπως, σωστά τόνιζε στις 3-5-2011 ο καθηγητής Γ. Βαρουφάκης «Το συμπέρασμα στο οποίο θα καταλήξω είναι ότι, ανεξάρτητα από τις επιθυμίες των ευρωπαίων και τα λόγια των διαδρόμων στις Βρυξέλλες, ο μόνος τρόπος να πάψουν να έχουν την Ελλάδα στα πόδια τους (να μοιράζονται δηλαδή μαζί μας κοινό νόμισμα) είναι να βγουν εκείνοι (και δη οι Γερμανοί) από την ευρωζώνη. Εμάς, δεν μπορούν να μας βγάλουν από το κοινό νόμισμα (κι ας το ποθούν όσο τίποτα άλλο) χωρίς το κοινό νόμισμα να πάψει να υπάρχει εντός ημερών. Τελεία και παύλα». (Γιάνης Βαρουφάκης: «Η κούφια απειλή της εκδίωξης», 30/5/2011)

Και 6 μήνες αργότερα, υποστηρίζει ότι «επειδή για να υπάρχει και στο μέλλον ευρώ, πρέπει πρώτα να διασωθεί το κοινό νόμισμα. Και επειδή για να διασωθεί το ευρώ, πρέπει να καταργηθεί η Συμφωνία του Οκτωβρίου 2011. Γιατί; Επειδή η εφαρμογή της θα επισπεύσει, αντί να σταματήσει, την κατάρρευση της ευρωζώνης». (Γιάνης Βαρουφάκης: «Ενα Οχι Υπέρ της Ευρώπης», 3-11-2011)

Η Ευρωπαϊκή Ένωση στο ξεκίνημά της προβλήθηκε ως ελπίδα για την πολιτική ενοποίηση των ευρωπαϊκών λαών και τη διασφάλιση συνθηκών ελευθερίας, ειρήνης, κοινωνικής δικαιοσύνης και ευημερίας στην πολύπαθη ήπειρο. Αλλά,
στην πορεία της εξέλιξής της αποδείχθηκε ένα εξόχως αντιδημοκρατικό και αντιδραστικό μόρφωμα, το οποίο:
Αποσκοπεί στη διασφάλιση της δικτατορίας των «αγορών» (τουτέστιν, των πιο επιθετικών εκφάνσεων της διεθνούς κερδοσκοπικής αλητείας), και
Καθοδηγείται από σκοτεινά «ανακτοβούλια» (κατά το πρότυπο της μαφίας), τα οποία δεν εκλέγονται από κανέναν, δεν ελέγχονται από κανένα και δεν λογοδοτούν σε κανένα δημοκρατικό θεσμό ή όργανο (παρά μόνο στο μπλοκ των διαπλεκόμενων ελίτ του ευρωπαϊκού καπιταλισμού-καζίνο από το οποίο διορίζονται)

Μ’ άλλα λόγια, με αφορμή την παρούσα (και, συνεχώς επιδεινούμενη) κρίση της Ε.Ε. εξαιτίας της πλήρους ανεπάρκειας και των γελωτοποιών που αυτοπροβάλλονται ως «ευρωπαίοι ηγέτες», αποκαλύπτεται «το αποικιοκρατικό και αντιδημοκρατικό πρόσωπο δανειστών-τοκογλύφων και όχι εκλεγμένων ηγετών δημοκρατιών, πρόσωπα που εκφέρουν ρητορική εκβιασμού, εθνοτικής ανωτερότητας και αυταρχισμού». (Νίκος Ξυδάκης, Καθημερινή, 9-11-2011)

Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, αυτά τα «ανακτοβούλια», με ομπρέλα σπιθαμιαίους πολιτικούς τύπου Μέρκελ και Σαρκοζί (και τους, τέταρτης διαλογής, «ομότεχνους» υπαλληλίσκους τους στις χώρες της ΕΕ, όπως οι διάφοροι Θαπατέρο, Παπανδρέου, κ.α.) της επέβαλαν μια πολιτική λιτότητας, περικοπών και ύφεσης, εξωθώντας τους σε μια ύπαρξη κάτω από τα όρια της φτώχειας, αφενός χρησιμοποιώντας την απειλή της εξόδου της από την «ευρωπαϊκή οικογένεια» (Ε.Ε. και Ευρωζώνη), θεωρώντας ότι αυτή η «οικογένεια» αποτελεί ιδιόκτητο ακίνητο από το οποίο μπορούν να εξώνουν όποιον δεν εναρμονίζεται με τα σχέδιά τους), και αφετέρου αποκρύπτοντας εντέχνως το γεγονός ότι «η έξοδος από το ευρώ έστω και μιας μόνο μικρής χώρας θα σημάνει την άμεση κατάρρευση του κοινού νομίσματος» (Γ. βαρουφάκης).

Συνεπώς, η Ελλάδα δεν πρέπει να φοβάται τους γελωτοποιούς της Ε.Ε. Εκείνο που πρέπει να αντιμετωπίσει με τρόπο ριζικό και οριστικό είναι «το πρωταρχικό έγκλημα της κομματοκρατίας που οδήγησε την ελλαδική κοινωνία στα νύχια των κερδοσκόπων, στον εφιάλτη του ‘Μνημονίου’: Tο κομματικό κράτος του πράσινου και του γαλάζιου ΠAΣOK» (Χρήστος Γιανναράς, Καθημερινή, 6-11-2011).

Το χρονικό διάστημα, από το Σάββατο Νοεμβρίου μέχρι σήμερα (9-11-2011), ο πλήρης και τέλειος δημόσιος αυτό-εξευτελισμός της εγχώριας κομματικής κλεπτοκρατίας, επιτρέπει να ελπίζει κανείς ότι μπορεί να πυροδοτηθεί και στην Ελλάδα το «σύνδρομο Ερντογάν» για την άπαξ δια παντός εκρίζωση της κομματο-κλεπτοκρατίας από την ελληνική πολιτική σκηνή και ζωή.



Σημείωση
«ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΕΡΝΤΟΓΑΝ»: Ο όρος υποδηλώνει την εντυπωσιακή αντίδραση των Τούρκων ψηφοφόρων, οι οποίοι στις εκλογές του 2002, έδωσαν τη νίκη στο κόμμα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και σάρωσαν όλα τα βρωμερά, δύσοσμα και παρασιτικά «πολιτικά τζάκια» που επί δεκαετίας βυσσοδομούσαν πάνω στο κορμί της κοινωνίας τους, ρίχνοντας στη χαβούζα τους «επιφανέστερους» εκπροσώπους αυτών των «τζακιών» – Τσιλέρ, Ετσεβίτ, Γκιλμάζ, κ.α. (οι οποίοι δεν κατάφεραν καν να εκλεγούν βουλευτές).
Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν (Recep Tayyip Erdoğan), Τούρκος πολιτικός, πρώην δήμαρχος Κωνσταντινούπολης, πρωθυπουργός της χώρας (νικητής τριών διαδοχικών εκλογικών αναμετρήσεων: 2002, 2007, 2011). Το κόμμα του Ερντογάν (το ισλαμικών καταβολών κόμμα AKP - Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) κέρδισε στις εκλογές του 2002, αλλά ο Ερντογάν δεν έγινε Πρωθυπουργός, λόγω «κωλύμματος εκλογιμότητας». Στη θέση του ορίστηκε ο στενός του συνεργάτης Αμπντουλάχ Γκιουλ, μέχρι τις 14 Μαρτίου 2003, οπότε ο Ερντογάν ανέλαβε την πρωθυπουργία. Στις πρόωρες εθνικές εκλογές του Ιουλίου 2007, το κόμμα του Ερντογάν σημείωσε περιφανή νίκη (πάνω από το 46% των ψήφων).Στις εθνικές εκλογές του Ιουνίου 2011, ο Ερντογάν σημείωσε την Τρίτη κατά σειρά εκλογική νίκη.