ΥΨΩΜΑ 731 : ΟΙ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ ΤΟΥ 1940

Στις αρχές του Μάρτη, ο ίδιος ο Μπενίτο Μουσολίνιέφτασε στην Αλβανία για να παρακολουθήσει από κοντά τις επιχειρήσεις. Κύριος στόχος, η διάσπαση του μετώπου σε μια γραμμή έξι χιλιομέτρων, από τηνΓκλάβα στο Μπούμπεσι. Την επιχείρηση είχε αναλάβει το όγδοο ιταλικό σώμα στρατού, που έριξε στη μάχη τέσσερις μεραρχίες και δυο τάγματα μελανοχιτώνων, κρατώντας άλλες δύο σε εφεδρεία. Απέναντι τους, η πρώτη ελληνική μεραρχία που πολεμούσε συνεχώς, χωρίς σταμάτημα, από την αρχή της εκστρατείας. Η πολυδιαφημισμένη «Εαρινή Επίθεση»των Ιταλώνξέσπασε στις 9 του Μάρτη του 1941 σε όλη τη γραμμή του μετώπου. Στις 26 του Μάρτη ο απολογισμός ήταν τραγικός . Δώδεκα ιταλικές μεραρχίες με άφθονα εφόδια είχαν ριχτεί σε έξι πεινασμένες και ξεθεωμένες ελληνικές και δεν πήραν ούτε σπιθαμή εδάφους.
Το εν λόγω ύψωμα βρίσκεται περί τα 20 χλμ. βόρεια της Κλεισούρας. Ήταν ένα από τα ισχυρότερα ερείσματα, που κατέλαβε ο Ελληνικός Στρατός κατά τους χειμερινούς αγώνες, που προηγήθηκαν, κλειδί της όλης τοποθεσίας, στον κεντρικό τομέα τηςΑλβανίας. Η παραμονή σε ελληνικά χέρια του υψώματος αυτού καταδίκαζε κάθε προσπάθεια των Ιταλών. Η αρχή της ιταλικής επίθεσης έγινε νωρίς το πρωί της 9ης Μαρτίου, με σφοδρή δράση του πυροβολικού με όλμους και αεροπορικό βομβαρδισμό των ελληνικών θέσεων. Ένας τιτάνιος αγώνας διεξήχθη στο ύψωμα 731 (υψόμετρο) κατά την«Εαρινή Επίθεση» των Ιταλών στα μέσα Μαρτίου 1941, προκειμένου οι ιταλικές δυνάμεις με την παρουσία του ίδιου του δικτάτορα Μουσολίνι -μετά από τέσσερις μήνες πόλεμο – να δρέψουν μία νίκη κατά της Ελλάδας και να κατέβουν μαζί με τις ναζιστικές δυνάμεις των Γερμανών «νικητές» στην Αθήνα! Το 731 όμως, ανέτρεψε τα σχέδια τους. Στο ύψωμα αυτό, καθώς και στα γειτονικά υψώματα, πολέμησαν οι άνδρες του 5ου Συντάγματος της 1ης Μεραρχίας πού κατάγονταν κυρίως από την Καρδίτσακαι τα Τρίκαλα.

Η Ιστορία για το 731 γράφει: “Επί 7 ημέρες, ως τις 15 Μαρτίου η μεραρχία δοκιμάστηκε σκληρά, αλλά απέκρουσε τα κύματα των επιτιθέμενων αντιπάλων. Οι επιθέσεις και αντεπιθέσεις άρχιζαν με πυκνό κανονιοβολισμό που κατέσκαβε τα υψώματα, για να καταλήξουν σε συμπλοκές, όπου το λόγο είχαν η χειροβομβίδα και η λόγχη. Το ύψωμα 731, μεταξύ Αώου και Άψου, έμεινε θρυλικό. Ως τις 19 Μαρτίου, μετά από σχετική τριήμερη ανάπαυλα, οι Ιταλοί εξαπέλυσαν κατά του υψώματος 731 όχι λιγότερες από 18 επιθέσεις. Το «731», όπως έμεινε γνωστό στην πολεμική ιστορία και των δύο αντιπάλων, υπήρξε ίσως ένα από τα πιο αιματοβαμμένα υψώματα ολόκληρου του παγκοσμίου πολέμου”.(ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, Εκδοτική Αθηνών Α.Ε. 1978, τόμος ΙΕ, σελ.441-442).

Ο λογοτέχνης και ακαδημαϊκός Άγγελος Τερζάκης, πολεμιστής του 1940, γράφει: “Ξημερώνει η 10 Μαρτίου 1941, ημέρα Δευτέρα, και το πυροβολικό του Καβαλλέρο ξαναρχίζει. Ξαναρχίζει από την Τρεμπεσίνα, με πείσμα διπλό, γιατί η πρώτη μέρα χάθηκε κι αυτό είναι άσχημο για μιαν επίθεση, που πρέπει να το πετύχει στις πρώτες ώρες της. Το κανονίδι τώρα απλώνεται ανατολικά, στο 731. Είναι τέτοιο που μόνο με τους θρυλικούς βομβαρδισμούς του Βερντέν, στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, μπορεί να παραβληθεί. Τ’ ακούει και ζαρώνει περίτρομη η ψυχή του ανθρώπου. Τα ελληνικά πυρά της έκοψαν την ορμή, ως που το μεσημέρι οι Ιταλοί ενισχυμένοι με νέες δυνάμεις, ξανάρχισαν, όμως, το πεζικό κατόρθωσε με μόνα τα δικά του να σπάσει το πρώτο κύμα του εχθρού. Στις 6 τ’ απόγεμα οι Ιταλοί άνοιγαν μεγάλη φωτιά κατά του 731. Χύμηξαν ύστερα με ταυτόχρονη προσπάθεια να το υπερκεράσουν από τη δημοσιά, ενώ έπιαναν και να βομβαρδίζουν τηνΤρεμπεσίνα. Ήταν η έβδομη επίθεσή τους για το 731. Το ύψωμα έμπαινε πια, ζωσμένο με φλόγες στο θρύλο” (Άγγελος Τερζάκης, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΟΠΟΙΪΑ 1940-1941, Αθήναι 1964, σελ.177-178).
Στο προσωπικό χειρόγραφο ημερολόγιο του Ταγματάρχη (τότε) Δημήτριου Κασλά, από το Πουρί Ζαγοράς, Διοικητή του ΙΙ (2ου) Τάγματος του 5ου Συντάγματος Τρικάλων, που με τους στρατιώτες του υπερασπίστηκε το ύψωμα 731, αναφέρει:
“(Ημέρα πρώτη: Κυριακή 9η Μαρτίου 1941, «έναρξις της επιθέσεως») 
(Πρωινές ώρες): Την 06:30 ώραν ήρξατο τρομακτικόν και καταιγιστικόν πυρ του εχθρικού Πυροβολικού και όλμων. Η πρώτη ομοβροντία μιας βαρέας Πυροβολαρχίας ερρίφθη ακριβώς την 06:30 ώραν επί του υψώματος 731, όπου ο Σταθμός Διοικήσεώς μου ήτο το σύνθημα της ενάρξεως της βολής. Ο βομβαρδισμός συνεχίζεται με αυξάνουσαν έντασιν. Σμήνη αεροπλάνων ρίπτουν συνεχώς τα φορτία των επί των υψωμάτων 731 και 717. Το ύψωμα 731, όπου το Τάγμα μου, σείεται συνεχώς, σκόνη, φωτιά και καπνός, η ατμόσφαιρα είναι βαρειά, δύσκολα αναπνέει κανείς από τα αέρια των εκρήξεων, κόλασις πυρός, μας περιβάλλαν καπνοί και αι φλόγες, δεν ημπορούμε να διακρίνουμε τι γίνεται εις απόστασιν 10 μέτρων. Το ύψωμα 731 ήτο δασωμένον με δέντρα ύψους 4-5 μέτρων, εντός διώρου έμεινε γυμνόν. Τα συρματοπλέγματά μας κατεστράφησαν, τα χαρακώματα ισοπεδώθηκαν, οι στρατιώται καλύπτονται εις τας οπάς των οβίδων και αγωνίζονται απεγνωσμένα να επανορθώσουν τας ζημίας, ιδίως να προστατεύσουν τα πολυβόλα και οπλοπολυβόλα από την καταστροφήν, από τις πέτρες και χώματα που εγείροντο από τας εκρήξεις. Τα υπάρχοντα επί του υψώματος 731 δύο πυροβόλα των 6,5 και αντιαρματικός ουλαμός των 37 κατεστράφησαν ολοσχερώς.

Περί την 07:30 ώραν κατόρθωσα να επικοινωνήσω τηλεγραφικώς δια λίγα λεπτά με τονΣυνταγματάρχην Κετσέαν, επίσης μετά του Διοικητού του Συγκροτήματος Συνταγματάρχου Γεωργούλα Ν., οι οποίοι αγωνιούσαν να πληροφορηθούν την κατάστασίν μας. Με ερώτησαν εάν οι άνδρες του Τάγματος κρατούν τας θέσεις των, τους απάντησα ότι οι Λόχοι ευρίσκονται εις τας θέσεις των. Μου διεβίβασεν την εξής Διαταγήν γραπτήν. «Επί των θέσεών σας θ’ αμυνθήτε μέχρις εσχάτων, η Πατρίς, η Ανωτάτη Διοίκησις απαιτεί να κρατήσετε ψηλά την τιμήν των όπλων». ……………Του απήντησα ότιδήποτε και αν συμβή δεν θα εγκαταλείψωμεν το 731 και έχω πεποίθησιν ότι δεν θα περάσουν οι Ιταλοί.
Περί την 8ην ώραν το Πυροβολικόν του εχθρού ήρχισε να επιμηκύνη την βολήν του εις τα μετόπισθεν του Τάγματος και την 08:30 731 και 717. ΄Ητο φανερόν πλέον ότι θα ήρχιζεν η επίθεσις των Ιταλών. Διέταξα τους Λόχους να ετοιμάσουν τα αυτόματα και να μη βάλουν από μεγάλας αποστάσεις, παρά μόνον όταν οι Ιταλοί θα έφθαναν εις ωρισμένα σημεία του εδάφους που υπεδείχθησαν επί τόπου εις απόστασιν περίπου 200 μέτρων. έπαυσεν την βολήν του επί των υψωμάτων. Περί την 09:30 ώραν οι Ιταλοίχρησιμοποιούντες τας δεξιά του 5ου Λόχου βαθείας γραμμάς πλησιάζουν επικινδύνως και προσεγγίζουν τα κατεστραμμένα συρματοπλέγματα. Αρχίζει πλέον ο αγών διά της χειροβομβίδος. Οι Ιταλοί δοκιμάζουν με τρόμον και φωνάς τα καταστρεπτικά αποτελέσματα των αμυντικών μας χειροβομβίδων.

(Μεσημέρι): Την μεσημβρίαν προσπαθούν οι Ιταλοί να επαναλάβουν την επίθεσίν των, αλλά ευθύς ως αναπτύσσονται καθηλούνται και διασκορπίζονται από το Πυροβολικό και τα Πολυβόλα μας. (Απόγευμα): Το απόγευμα και ενώ μέχρι της στιγμής εκείνης τα εχθρικά πυρά είχον αραιωθή, εκσπά και νέα επίθεσις μετά σφοδρού βομβαρδισμού, εφ’ ολοκλήρου του τομέως της Ι Μεραρχίαςκαι ανασκάπτεται πάλιν το έδαφος από το πυροβολικόν και τας βόμβας αεροπλάνων. Οι στρατιώται περιμένουν να πλησιάσουν τα εχθρικά τμήματα πεζικού, τα παραλαμβάνουν με τα αυτόματα και τα αποδεκατίζουν με επιτυχείς ριπές και όταν ο εχθρός χρησιμοποιή τας βαθείας γραμμάς και προσεγγίζει τα χαρακώματα, επιτίθενται διά της χειροβομβίδος και της λόγχης. Οι Ιταλοί όμως δεν παραιτούνται. Δοκιμάζουν διά μία ακόμα φοράν, προτού νυκτώση, να διασπάσουν τας γραμμάς μας επί του υψώματος 731. Και η προσπάθεια αυτή αποκρούεται σε σοβαροτάτας απωλείας.
(Βράδυ): Η νύκτα μας βρίσκει όλους εξηντλημένους σωματικώς. Είμεθα όλη την ημέραν νηστικοί. Εν τούτοις κανείς δεν θέλει να φάγη. Έχουμε άφθονο κονιάκ. Οι Λόχοι δεν ζητούν ψωμί αλλά χειροβομβίδας αμυντικάς και σκαπανικά εργαλεία. Καθ’ όλην την νύκτα οι ημιονηγοί του Τάγματος, οι αφανείς αυτοί ήρωες επηγαινοερχόνταν εις τον σταθμόν εφοδιασμού διά να μας φέρουν εκατοντάδας φορτίων χειροβομβίδων, πυρομαχικών και λοιπών εφοδίων.
(Ημέρα δεύτερη: Δευτέρα 10 Μαρτίου 1941). 
(Πρωινές ώρες): Την 7ην πρωινήν ήρχισε πάλιν το ιταλικόν πυροβολικόν. Εις τας 9 ώρα αρχίζει η Ιταλική επίθεσις. Αυτήν την ημέραν κατευθύνεται προς το αριστερόν μας διά να υπερφαλαγγίσουν το 731 εκ του αριστερού. Οι Ιταλοί κινούνται με μυρίας προφυλάξεις, τους καταλαμβάνει πρώτον το Πυροβολικόν μας και τους αποδεκατίζει. Το Πυροβολικόν των Ιταλών προσπαθεί να υποστηρίζει την κινουμένην φάλαγγα. Οι Ιταλοί προχωρούν κατά διαδοχικά κύματα με προφανή σκοπόν να καταλάβουν οπωσδήποτε το 731, χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψιν τας απωλείας των. Οι Ιταλοί φθάνουν εις απόστασιν από 50-100 μ. από την γραμμήν αντιστάσεως. Διά να εξαπατήσουν τους στρατιώτας μας υψώνουν λευκά μανδίλια, προς στιγμήν υπέθεσαν ότι επρόκειτο να παραδοθούν. Αντελήφθην εκ πρώτης στιγμής ότι επρόκειτο περί απάτης. Επενέβην αμέσως, διέταξα έντασιν των πυρών διά χεροβομβίδων και τοπικήν αντεπίθεσιν. Οι Στρατιώται κραυγάζοντες την περίφημον πολεμικήν ιαχήν «αέρα» διά της λόγχης και των χειροβομβίδων αιφνιδιάζουν τους Ιταλούς, οι οποίοι αρχίζουν να τρέχουν προς τα οπίσω, μεταβαλόντες την υποχώρησίν των εις πανικόβλητον φυγήν. Η επίθεσις των συνετρίβη. 
(Μεσημέρι): Ολίγον προ της μεσημβρίας διεξάγεται νέα προσπάθεια εις το ίδιο σημείον παρά Ιταλών κατόπιν πάλιν προπαρασκευής διά σφοδρού βομβαρδισμού και η επίθεσις αύτη συνετρίβη προ του ακαμάτου ηρωισμού των Λόχων, διά της λόγχης, μέχρι την 12:30 ώραν τρέπομεν εις νέαν άτακτον φυγήν τους Ιταλούς. (Απόγευμα): … Εις τας06:30 αρχίζει βομβαρδισμός επί των υψωμάτων 731 και 717 και μετ’ ολίγον νέα επίθεσις των Ιταλών και κατά των δύο πλευρών του υψώματος 731, δηλαδή εναντίον και των δύο Λόχων μου. Και η επίθεσις αυτή απεκρούσθη με βαρυτάτας απωλείας διά τον εχθρόν.
(Βράδυ): Προς το εσπέρας νομίζουν ότι θα κλονίσουν το ηθικόν των στρατιωτών μας, ρίπτουν δι’ αεροπλάνων χιλιάδας προκηρύξεις, καλούν τους στρατιώτας μας να ρίψουν τα όπλα και να σπεύσουν να παραδοθούν. Αι προκηρύξεις αυταί μόνον γέλωτας προσέφερον εις τους ηρωικούς οπλίτας. Και η δευτέρα ημέρα της επιθέσεως έκλεισε με την απόλυτον διατήρησιν των θέσεών μας επί του υψώματος 731, καθώς επίσης και το δεξιά μου ΙΙΙ Τάγμα επί του υψώματος 717″.
Η «Εαρινή Επίθεση» των Ιταλών απέτυχε. Ο Μουσολίνι έφυγε ταπεινωμένος. Το ύψωμα 731 έγινε δόξα και το όνομά του γράφτηκε στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη: «731».

Η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει

Γεώργιος Π. Παύλος*

Αν μέχρι πρότινος η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν μια ελπίδα για την ανθρωπότητα και την παγκόσμια δημοκρατία, σήμερα αυτός ο ρόλος της αναιρείται βήμα προς βήμα και κινδυνεύει να χάσει ό,τι μέχρι σήμερα συμβόλιζε η λέξη Ευρώπη για τον πολιτισμό, την δημοκρατία και την ανθρωπιά.

Έτσι, δεν έχουν περάσει εβδομήντα χρόνια, δηλαδή ούτε μια γενιά ανθρώπων από τότε που η Γερμανία του 3ου Ράιχ έδειχνε το αποκρουστικά απάνθρωπο πρόσωπό της φονεύοντας με εξίσου αποκρουστικό τρόπο εκατομμύρια άμαχων ανθρώπων, παιδιών γυναικών ανδρών, μη Αρείας καταγωγής, Εβραίους, Σλάβους, Έλληνες ή όποιους άλλους, ενώ οι Γερμανοί στρατιώτες με μπουλντόζες έσπρωχναν τα πτώματα σε ομαδικούς τάφους, όπως δείχνουν άπειρα φωτογραφικά η κινηματογραφικά ντοκουμέντα.

Σήμερα στην Ελλάδα ξαναδοκιμάζουμε και ξαναγευόμαστε τη γερμανική απανθρωπιά και την ζωώδη συμπεριφορά της κυρίας Μέρκελ αλλά και όσων βρίσκονται πίσω από αυτή την θλιβερή κυρία και αφανώς την καθοδηγούν, όχι μόνο να ξαναχρεώσει στον γερμανικό λαό νέες απάνθρωπες πράξεις, αλλά και να οδηγήσει την Ευρώπη δεκαετίες ή και αιώνες πίσω στο σκοτεινό Μεσαίωνα. Κι εάν στο Μεσαίωνα λειτουργούσαν κάποιες αρχές χριστιανικής ηθικής, τώρα ο νέος Μεσαίωνας θα είναι πολύ πιο φρικαλέος, αφού η μόνη ηθική είναι αυτή του χρηματιστηρίου και το δίκαιο της βίας.
Δεν είναι της ώρας να περιγράψουμε πώς ο παπικός και ο προτεσταντικός χριστιανισμός ευθύνονται τα μέγιστα για την ευρωπαϊκή εξέλιξη που οδήγησε στην αποϊεροποίηση της ζωής, της φύσης και της κοινωνίας, ανοίγοντας τον δρόμο για την μηχανιστική και εργαλειακή απανθρωποποίηση του νεώτερου κόσμου. Σήμερα οι σταυροφορίες, τα τανκ και οι στρατηγοί έχουν απλώς αντικατασταθεί από τις αγορές, τις τράπεζες και τους τραπεζίτες.
Όπως και να έχει το πράγμα, δεν είναι δυνατόν και δεν μπορούμε ως Έλληνες να δεχθούμε αμαχητί την νέα αυτή εισβολή και διάλυση της Ελλάδας. Δεν πρέπει ως Έλληνες να ησυχάσουμε έως ότου προσέλθουν στη δικαιοσύνη όλοι όσοι εκ των Ελλήνων πολιτικών και άλλοι συνεργάστηκαν με το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα, προκειμένου μέσα σε δύο χρόνια να συμβούν όσα κανείς νοήμων άνθρωπος δεν μπορούσε να διανοηθεί λίγο πριν.
Δεν είναι δυνατόν να δεχθούμε αυτή την ύβρη που συμβαίνει σήμερα, επειδή ορισμένοι εκ των Ελλήνων πολιτικών έχασαν κάθε αίσθηση δημοκρατίας, ανθρωπιάς αλλά και ελληνικότητας.
Πώς είναι δυνατόν να δεχθούμε άλλο αυτό που συμβαίνει σήμερα προ των οφθαλμών μας και που δεν είναι διαφορετικό από μια νέου είδους γενοκτονία των Ελλήνων με την ελληνική μάλιστα συνηγορία, αφού ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Πρωθυπουργός, τα κυβερνώντα κόμματα και οι βουλευτές των δέχονται τόσο απλά, τόσο αβασάνιστα, και τόσο πρόθυμα, οι Έλληνες να πληρώνουν φόρο για κάθε παιδί που γεννούν, δηλαδή το ίδιο το ελληνικό (;) κράτος να αποφασίζει την βιολογική εξαφάνιση των Ελλήνων.
Οι Έλληνες συνταξιούχοι να καταδικάζονται σε πρόωρο θάνατο με την σύνταξη πείνας που τους επιβάλλεται από την ίδια την ελληνική Πολιτεία. Ο ελληνικός στρατός να διαλύεται και οι αξιωματικοί του να τιμωρούνται με συντάξεις πείνας. Η ελληνική επιχειρηματικότητα να στραγγαλίζεται, η παραγωγικότητα και η ελληνική οικονομία να εξαφανίζονται.
Η ελληνική γλώσσα να υποβιβάζεται σε δεύτερη ή τρίτη γλώσσα και βαθμιαία να καταργείται μαζί με πολλά άλλα στοιχεία του ελληνικού πολιτισμού, αφού η ελληνική πολιτεία έχει αποδεχθεί μέχρι το 2020 να εφαρμόσει το Ενιαίο ευρωπαϊκό πρόγραμμα σπουδών, στο οποίο μόνον 8 ώρες εβδομαδιαίως θα διατίθενται για τα ελληνικά γράμματα στα ελληνικά σχολεία.
Τέλος, Οι Έλληνες εργαζόμενοι να αμείβονται με τριτοκοσμικούς μισθούς που όχι απλώς δεν επιτρέπουν την συντήρηση των οικογενειών των αλλά ούτε την δική των επιβίωση, ενώ η δημόσια ελληνική περιουσία που εκτιμάται σε εκατοντάδες τρις ή και τετράκις εκατομμύρια ευρώ να μεταβιβάζεται στους ιδιώτες δανειστές και τους διεθνείς τραπεζίτες. Κι αυτό μάλιστα με επίσημες υπογραφές του Έλληνα Προέδρου της Δημοκρατίας, του Έλληνα Πρωθυπουργού, των Ελλήνων Υπουργών και των Ελλήνων Βουλευτών του Ελληνικού Κοινοβουλίου, ως αν η Ελλάδα ως χώρα ανεξάρτητη και ελεύθερη, ως δημοκρατική πολιτεία να έχουν καταργηθεί πλέον από την Ιστορία.
Για όλα αυτά δεν είναι δυνατόν να δεχθούμε μια οικογένεια και μια ομάδα Ελλήνων (;) πολιτικών ανδρών να αποφασίζουν εναντίον της ιστορίας, της ελληνικής φυλής και του ελληνικού λαού, εναντίον της ελληνικής και κυρίαρχης πολιτείας, αλλά και εναντίον ολόκληρης της ανθρωπότητας. Διότι εάν δεχθούμε την κατάργηση των Ελλήνων από την ιστορία, όπως δυστυχώς συνειδητά ή ασυνείδητα κάποιοι αποδέχθηκαν και πράττουν αναλόγως, τότε αυτομάτως συμπράττουμε στην εγκαθίδρυση της παγκόσμιας δικτατορίας αυτών που κατ’ ουσίαν μισούν τους λαούς, μισούν τους ανθρώπους, μισούν τη Δημοκρατία, την Ελευθερία και την ανθρωπιά. Αυτών που χάριν του απρόσωπου κέρδους και της σαπισμένης των ψυχής είναι ικανοί να φονεύουν εκατομμύρια αμάχων, παιδιών, γυναικών, ανδρών, λαών, προκειμένου να οικειοποιηθούν τον πλούτο των χωρών που τους φιλοξενούν επί χιλιάδες χρόνια.
Εξοχώτατε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας, κύριε Κάρολε Παπούλια, αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ Αντώνη Σαμαρά με τους συμβούλους σας, κύριε Ευάγγελε Βενιζέλε, και όσοι άλλοι πολιτικοί άνδρες που αυτή την ώρα με τις πράξεις σας καταγράφεσθε στην ελληνική και παγκόσμια ιστορία, δεν είναι δυνατόν εν ονόματι του Ελληνικού Συντάγματος να δέχεστε να καταργούνται η Ελλάδα και οι Έλληνες από την ιστορία και να συνυπογράφετε με τους διεθνείς τοκογλύφους την εξόντωση του ελληνικού λαού και της ελληνικής κοινωνίας. Δηλαδή να αποδέχεστε να γίνεστε κατ’ ουσίαν συνεργοί σε κάτι που ούτε η Οθωμανική αυτοκρατορία διανοήθηκε ποτέ να πράξει στα τετρακόσια χρόνια βάναυσης δουλείας του Ελληνικού λαού και των Ελλήνων.
Ακόμη κι εσείς, Άγιοι Ιεράρχες της ελληνικής ορθόδοξης Εκκλησίας δεν μπορείτε να σιωπάτε τώρα, αυτή την στιγμή που σταυρώνεται και εκδιώκεται ο ελληνικός λαός από το τελευταίο εναπομείναν τμήμα ελληνικής γης. Πώς είναι δυνατόν να τον καλέσετε να εορτάσει σε λίγους μήνες την Ανάσταση του Θεού, ενώ δέχεστε εν σιωπή την δική του σταύρωση και τον δικό του εμπαιγμό και δεν αγωνίζεσθε για την δική του Ανάσταση;
Ως Έλληνες και ως Ευρωπαίοι είμεθα υποχρεωμένοι να αντισταθούμε σε τούτο τον εμπαιγμό όχι μόνο διότι πρέπει να επιβιώσουμε ως λαός, ως έθνος, ως φυλή, ως χώρα και ως πολιτεία, αλλά πρωτίστως διότι η μοίρα μας ως Έλληνες είναι να αντιστεκόμεθα σε κάθε μορφή βαρβαρότητας που θέλει να υποτάξει τους ανθρώπους και τους λαούς και να τους μετατρέψει σε χοίρους της Θεάς Κίρκης.
Η Ελλάδα είναι πατρίδα όλου του κόσμου και όλων των ανθρώπων που γεννήθηκαν για να αγαπούν και όχι να μισούν, όπως βροντοφωνάζει η αρχαία κόρη των Ελλήνων, Αντιγόνη. Η Ελλάδα ανήκει σε όλους τους ανθρώπους, όλων των εποχών και όλων των λαών της γης, θυμίζοντας σε όλους μας Έλληνες ή μη πως δεν διαφέρει ο άνθρωπος από τα βάρβαρα και άγρια άλογα ζώα, εάν δεν μπορεί να βλέπει το «πάνυ ακριβές» στο βλέμμα του άλλου ανθρώπου, του ξένου και να το φονεύει χάριν της ζωώδους επιβίωσής του.
Τούτη λοιπόν η στιγμή είναι στιγμή κρίσης για όλους τους Έλληνες και όλους τους ανθρώπους στην γη, που αντιστέκονται και δεν δέχονται το ψέμα, την ηλιθιότητα και την δαιμονικότητα των παγκόσμιων τραπεζιτών που αποφάσισαν να καταργήσουν σε παγκόσμιο επίπεδο όχι μόνο τους Έλληνες, αλλά τον όλο άνθρωπο και την ανθρωπιά, την φιλία, την αλληλεγγύη, την δημοκρατία και την ελευθερία ανθρώπων και λαών.
Γι’ αυτό, εάν σήμερα οι Έλληνες αντισταθούν και υπερασπίσουν χάριν της Ελλάδος αλλά και χάριν κάθε λαού και κάθε ανθρώπου την ειρήνη, την Δημοκρατία, την Ελευθερία και την Ανθρωπιά, όπως έπρατταν πάντα ως ελληνικό έθνος, χωρίς να φοβούνται τον θάνατο, τότε αύριο όλος ο κόσμος και η ανθρωπότητα όχι μόνο θα τιμήσουν αλλά και θα ακολουθήσουν και θα έρθουν να βοηθήσουν τον λαό και την χώρα των Ελλήνων του ΟΧΙ, απέναντι σε κάθε μορφή βαρβαροποίησης και απανθρωποποίησης των ανθρώπων και των λαών.

* Ο κ. Γεώργιος Π. Παύλος είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Φυσικής και Φιλοσοφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης.

--THOUREIOS-- http://thoureios.blogspot.com/: «Στο διάολο η τρόικα!» φώναξαν 1,5 εκ. Πορτογάλοι....

--THOUREIOS-- http://thoureios.blogspot.com/: «Στο διάολο η τρόικα!» φώναξαν 1,5 εκ. Πορτογάλοι....: Συγκλονιστικά -πολιτικής σημασίας- γεγονότα έγιναν το Σαββατοκύριακο στην Πορτογαλία. Τον απίστευτο αριθμό του ενάμισι εκατομμυ...

Τρομάζει Βρυξέλλες και Μέρκελ το φαινόμενο Μπέπε Γκρίλο..Ο μόνος τρόπος για να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ είναι ένας: να το επιβάλλει ο λαός της ανατρέποντας την ληστοσυμμορία που τον κυβερνά και διεκδικώντας την εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία του στον τόπο...ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥΣ Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ....Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΒΛΕΠΕΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΩΣ ΑΠΟΙΚΙΑ

Ξέρετε την παροιμία «ρώτα τον μπάρμπα μου, τον ψεύτη»; Ε, αυτή η παροιμία ταιριάζει γάντι πρώτα και κύρια στον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας κ. Προβόπουλο. Αν θες, λοιπόν, να μάθεις σε τι κατάσταση βρίσκεται η ελληνική οικονομία ρώτα τον μπάρμπα μου, δηλαδή τον διοικητή της ΤτΕ κ. Προβόπουλο που είναι κατ’ επάγγελμα και καθ’ έξιν ψεύτης, για να μάθεις. Αυτό μας λένε κατ’ ουσία κυβέρνηση και παπαγαλάκια. Κι ο κ. Προβόπουλος δεν τους άφησε παραπονεμένους. Εξέδωσε μια κατά παραγγελία Έκθεση του Διοικητή, όπως κάνει κάθε χρόνο. Στην Ομιλία του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Προβόπουλου στην 80η Ετήσια Γενική Συνέλευση των Mετόχων της, μάθαμε ότι οι προοπτικές της ελληνικής οικονομίας βελτιώνονται. Γιατί; Διότι: «Πριν από ένα χρόνο, πολλοί αναλυτές προεξοφλούσαν, σχεδόν ως αναπόφευκτη, τη χρεοκοπία και την έξοδο της χώρας από τη ζώνη του ευρώ. Σήμερα το ενδεχόμενο αυτό έχει πλέον απομακρυνθεί και η οικονομία μπορεί να προσβλέπει σε βαθμιαία έξοδο από την κρίση. Η μεταστροφή του κλίματος οφείλεται σε μια σειρά από παράγοντες που βοήθησαν την ελληνική οικονομία να αποφύγει τον τεράστιο κίνδυνο και να επανέλθει σε τροχιά εξισορρόπησης και σταθεροποίησης.»

Καταρχάς, η Ελλάδα βρίσκεται εδώ και τρία σχεδόν χρόνια – από το πρώτο μνημόνιο – υπό καθεστώς χρεοκοπίας. Οι δανειστές της Ελλάδας την αποκαλούν κατάσταση «ελεγχόμενης χρεοκοπίας» και το πολιτικό προσωπικό της χώρας που έχει ταχθεί να διασφαλίσει τα συμφέροντά των τοκογλύφων έναντι του ελληνικού λαού, έχει βαλθεί να μας πείσει επί τρία χρόνια ότι αυτή η κατάσταση – σε αντίθεση με την «άταχτη χρεοκοπία» – είναι υπέρ μας. Επομένως, ο κ. Προβόπουλος απλά μας δουλεύει, όπως άλλωστε συνηθίζουν χρόνια τώρα όλοι οι ομογάλακτοι του. Αυτός είναι κι ένας από τους πολλούς λόγους που μας έφεραν σ’ αυτήν την κατάσταση.

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΌ ΤΟ ΕΥΡΩ

Όσο για την περίφημη έξοδο από το ευρώ, που δήθεν όλοι οι αναλυτές προεξοφλούσαν, θα πρέπει να θυμίσουμε σ’ όλους ότι είναι οι ίδιοι που σήμερα προεξοφλούν την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ. Ας θυμηθούμε τον γνωστό Σόρος, αλλά και τον Ρουμπινί, οι οποίοι προσφάτως άλλαξαν τροπάριο. Γιατί είχαν λάθος πριν και τώρα έχουν δίκιο; Επειδή το θέλει η σκοπιμότητα και τα συμφέροντα που προασπίζεται ο κ. Προβόπουλος; Όχι βέβαια. Και πριν, αλλά και τώρα έχουν άδικο οι εν λόγω αναλυτές. Οι «αναλύσεις» τους υπακούν σε συμφέροντα πλασαρίσματος στις αγορές κεφαλαίου. Με δαύτες διαμορφώνουν προσδοκίες με διπλό στόχο: Αφενός να εκβιάσουν πολιτικές αποφάσεις σύμφωνα με τα συμφέροντα που εκπροσωπούν. Αφετέρου να εξάψουν τα αγελαία ένστικτα των επενδυτών της αγοράς με σκοπό να κερδοσκοπήσουν τα συμφέροντα που εκπροσωπούν.

Είναι απολύτως σίγουρο ότι ούτε οι αξιωματούχοι της ευρωζώνης, ούτε το αδελφάτο της Μέρκελ ήθελε την Ελλάδα εκτός ευρώ. Το γεγονός ότι δήλωναν και ξαναδήλωναν το αντίθετο ήταν ένα άθλιο παιχνίδι τρομοκράτησης του ελληνικού λαού. Το έκαναν μόνο και μόνο για να δώσουν την ευκαιρία στον ντόπιο πολιτικό προσωπικό των δωσίλογων να τρομοκρατούν με σενάρια φρίκης και πανωλεθρίας τους απλούς πολίτες. Και για το άθλιο αυτό παιχνίδι θα έρθει η ώρα να λογοδοτήσουν όλοι τους. Στην πράξη προσπαθούσαν να κατατρομοκρατήσουν τον ελληνικό λαό με την μόνη δυνατή διέξοδο από το αδιέξοδο στο οποίο τον έχουν φέρει. Θέλησαν να τρομοκρατήσουν τον φυλακισμένο, τον δούλο, τον ραγιά Έλληνα ότι θα καταστραφεί ολοκληρωτικά έτσι και αποκτήσει την ελευθερία του. Εκεί αποσκοπούσε και αποσκοπεί το όλο παιχνίδι.

Ο μόνος τρόπος για να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ είναι ένας: να το επιβάλλει ο λαός της ανατρέποντας την ληστοσυμμορία που τον κυβερνά και διεκδικώντας την εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία του στον τόπο. Το φωνάζουμε από την αρχή. Ακόμη και την εποχή που πολλοί είχαν μασήσει το παραμύθι ότι δήθεν, τάχα μου, η Γερμανία και οι αξιωματούχοι της ευρωζώνης συνωμοτούσαν για να μας πετάξουν από το ευρώ. Ενώ ίσχυε και ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Η συνωμοσία που εξυφαίνεται είναι η προσπάθεια, πάσει θυσία, να κρατηθεί η Ελλάδα εντός ευρώ. Μέχρι και διπλό νόμισμα έχουν σε εφεδρεία και είναι έτοιμοι να επιβάλλουν στην χώρα, αν δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά, προκειμένου η Ελλάδα να μην φύγει από το ευρώ και την ευρωζώνη.

ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥΣ Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Ο λόγος είναι απλός. Η Ελλάδα στο σύνολό της ως επικράτεια και ως λαός έχει προγραμματιστεί να ισοπεδωθεί, να διαλυθεί και να εκποιηθεί προκειμένου να επιβιώσει ο «σκληρός πυρήνας» του ευρώ, δηλαδή πρωτίστως η Γερμανία. Η Ελλάδα δεν κρίνεται βιώσιμη ως χώρα και γι’ αυτό εκποιείται στο σύνολό της, λαός τε και επικράτεια. Αυτή την διαδικασία προασπίζεται ο Προβόπουλος και το υπόλοιπο δωσίλογο πολιτικό προσωπικό της χώρας που βάζει την «ευρωπαϊκή προοπτική» πάνω από την ανεξαρτησία, την επιβίωση και την ακεραιότητα της Ελλάδας.

Να γιατί ο Προβόπουλος θέτει ο πρώτο παράγοντα της «σταθεροποίησης» τον εξής:  

«Πρώτος παράγοντας ήταν η θετική απάντηση του ελληνικού λαού όσον αφορά το ιστορικό διακύβευμα της παραμονής στο ευρώ. Η κυβέρνηση συνεργασίας εξέφρασε ρητά τη βούλησή της να διαφυλάξει την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Η βασική αυτή επιλογή και η κάλυψη των μεγάλων καθυστερήσεων της προεκλογικής περιόδου κατέστησαν δυνατές τις αποφάσεις του Eurogroup για τη συνέχιση της χρηματοδοτικής στήριξης. Οι εξελίξεις αυτές επηρέασαν ευνοϊκά το οικονομικό κλίμα.»

Με άλλα λόγια, το γεγονός ότι ο ελληνικός λαός εκβιάστηκε με τόσο άθλιο τρόπο και ένα μεγάλο κομμάτι του ενέδωσε στους σφαγείς του, έδωσε το πράσινο φως στις αγορές ότι «καλά πάμε, μπορούμε να συνεχίσουμε το έργο της διάλυσης». Αυτό το νόημα έχει η περίφημη «αλλαγή κλίματος». Κατά τ’ άλλα, τα ίδια και τα ίδια. «Από τον Σεπτέμβριο θα απογειωθούμε, αρκεί να αντέξουμε μέχρι τις αρχές καλοκαιριού». Φέρεται να εκμυστηρεύτηκε ο φερόμενος ως πρωθυπουργός με το χαρακτηριστικό επώνυμο Σαμαράς σε δείπνο το βράδυ της Τρίτης (22/2) με βουλευτές της Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων και στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα βρίσκεται λίγο πριν τη στροφή που θα φανεί το φως στο τούνελ και πως αν προχωρήσουν κανονικά οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις θα γίνουμε σύντομα παράδειγμα για όλους.

Προσωπικά θεωρώ ότι η δήλωση αυτή του Σαμαρά δεν αφορά την οικονομία, αλλά το καθεστώς κατοχής της χώρας. Δηλαδή θεωρεί ο Σαμαράς – και βάσιμα – ότι αν δεν ανατραπούν από την λαϊκή οργή και αγανάκτηση τούτη την άνοιξη-καλοκαίρι, τότε μπορούν να ελπίζουν ότι θα την σκαπουλάρουν από τον Σεπτέμβριο. Ίσως με κάποιες προσχηματικές εκλογές εκτόνωσης, όπου θα φύγει η σάρα για να έρθει η μάρα και μετά να ακολουθήσει το κακό συναπάντημα κι έτσι ο λαός να πει «τετέλεσται».

Άλλωστε μέχρι τότε η κυβέρνηση των δωσίλογων θα έχει περάσει την αναθεώρηση του Συντάγματος που απαιτούν Γερμανοί κατακτητές και οι αξιωματούχοι της ευρωζώνης προκείμενου να μην υπάρχει κανένα κόλλημα στην επίσημη κατάλυση του ελληνικού κράτους για να αφομοιωθεί ως αποικιακή προσάρτηση από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία που ήδη οικοδομείται. Εν τω μεταξύ θα έχει ξεπουληθεί ότι υπάρχει και δεν υπάρχει στον ελληνικό χώρο και έτσι υπολογίζουν ότι ο λαός θα παραδοθεί στην τύχη του, μιας και δεν θα του έχει μείνει ούτε κεραμίδι να υπερασπιστεί.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΗΡΘΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ

«Θα γίνουμε σύντομα παράδειγμα για όλους», όπως λέει ο Σαμαράς και έχει δίκιο. Θέλουν να μετατρέψουν την Ελλάδα και τον λαό της από πειραματόζωο σε παράδειγμα διάλυσης και αφομοίωσης μια ολόκληρης χώρας από τους υπερεθνικούς μηχανισμούς του ενιαίου νομίσματος. Μόνο και μόνο για να δείξουν στους υπόλοιπους λαούς ότι είναι μάταιο να αγωνίζονται, είναι μάταιο να διεκδικούν την εθνική τους κυριαρχία, όπως κάνουν οι Ιταλοί και ανέδειξαν πρώτο κόμμα του «Κίνημα των Πέντε Αστέρων» του Μπέπε Γκρίλο. Όπως έκαναν οι Σλοβένοι και ανέτρεψαν την δική τους κυβέρνηση γιατί με το ευρώ τους ισοπέδωσε ακόμη περισσότερο. Όπως έκαναν οι Βούλγαροι ανατρέποντας την κυβέρνηση και παραμένοντας στους δρόμους για να σταματήσουν την έλευση του ευρώ με ότι συνεπάγεται σε ασυδοσία των αγορών. Όπως κάνουν οι Πορτογάλοι, οι οποίοι επί μήνες είναι στους δρόμους, υπερασπιζόμενοι τα «900 χρόνια ιστορίας του έθνους τους», όπως οι ίδιοι λένε. Όπως πασχίζουν να κάνουν οι Ισπανοί. Όπως ξεκινούν να κάνουν οι Γάλλοι, οι Φιλανδοί, κ.ά..

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΔΙΑΛΥΣΗΣ Η ΕΛΛΑΔΑ

Οι οπαδοί της «ευρωπαϊκής προοπτικής» που λειτουργούν ως Πέμπτη Φάλαγγα για τις δυνάμεις που οικοδομούν το 4^ο Ράιχ στην Ευρώπη με την μορφή της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, θέλουν επειγόντως ένα πετυχημένο παράδειγμα για όλους τους άλλους. Ένα παράδειγμα για το πώς ένας λαός αποδέχεται οικιοθελώς την δική του μαζική εξόντωση, την διάλυση και τον αποικισμό της πατρίδας του στο όνομα της «Ευρώπης». Και το παράδειγμα αυτό θέλουν να είναι η Ελλάδα και μάλιστα το ταχύτερο δυνατό.

Βλέπετε, ποντάρουν στο πιο δωσίλογο πολιτικό σύστημα που υπάρχει τουλάχιστον στην Ευρώπη, όπως και σε μια ενσωματωμένη κρατικοδίαιτη αριστερά που όχι μόνο αρνείται να θέσει το εθνικό, πατριωτικό καθήκον, πάνω απ’ όλα, αλλά έχει αποδεχτεί την «ευρωπαϊκή προοπτική» στο όνομα της δικής της αποκλειστικής ταξικής ανάλυσης. Μια ταξική ανάλυση, η οποία βεβαίως είτε στην παραλλαγή της Κουμουνδούρου, είτε στην παραλλαγή του Περισσού, απηχεί τα ταξικά συμφέροντα των αγορών, του μεγάλου διεθνούς κεφαλαίου, μέσα από τα λούμπεν ένστικτα του κοινωνικού περιθωρίου που δεν νοιάζεται ούτε για πατρίδα, ούτε για οικογένεια, ούτε για αγώνα υπέρ βωμών και εστιών, παρά μόνο για ένα ξεροκόμματο, ή για την γκλαμουριά των ανακτοβουλίων της Ευρώπης.

Ποντάρουν επίσης και στο ραγιαδισμό του Έλληνα, στα νωθρά αντανακλαστικά του, στην ανοησία του να νομίζει ακόμη και τώρα ότι δια της αναθέσεως μπορεί να κερδίσει κάτι. Πιστεύουν ότι μόλις ένα 60% και βάλε του πληθυσμού της χώρας συνηθίσει στη νέα του κατάσταση, δηλαδή να είναι καταδικασμένος στο περιθώριο της κοινωνίας και να τα βγάζει μόλις και μετά βίας πέρα χάρις στην κρατική και ιδιωτική ελεημοσύνη (φιλανθρωπία), τότε θα βάλει την ουρά στα σκέλια και σαν τυπικός κοπρίτης θα κάτσει ήσυχος.

ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΤΑ ΕΒΑΛΕ ΜΕ ΤΟ ΤΕΡΑΣ

Βλέπετε, δεν θεωρούν τον Έλληνα ικανό να κάνει ότι έκαναν οι Ιταλοί: να εκπλήξει και να σαστίσει τα μεγάλα αφεντικά ψηφίζοντας μαζικά έναν «παλιάτσο», τον Μπέπε Γκρίλο. «Πώς οι καταστροφικές ιταλικές εκλογές απειλούν το μέλλον του ευρώ» γράφει ο Economist για τον Μπέπε Γκρίλο που «θέλει να αναστείλει τις πληρωμές του δημόσιου χρέους». Κι όχι μόνο αυτό. Αυτός ο «κλόουν» όπως τον αποκάλεσε ο Economist, αλλά και ο Πέερ Στάινμπρουκ, υποψήφιος του γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD) για την καγκελαρία – εξαναγκάζοντας τον πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας Τζόρτζιο Ναπολιτάνο να ακυρώσει την προγραμματισμένη συνάντηση μαζί του, κάτι βεβαίως που δεν το έκανε ποτέ ο «δικός μας» πρόεδρος, έστω κι αν ενίοτε ξέρει να χύνει κροκοδείλια δάκρυα – τολμά να διακηρύσσει ότι εκτός ευρώ η Ιταλία θα ήταν πολύ, μα πολύ καλύτερα. Όχι για όλους, αλλά πρώτα και κύρια για τον απλό λαό.

Σκεφτείτε τι έκαναν οι Ιταλοί. Προτίμησαν να ψηφίσουν έναν «παλιάτσο», έναν «κλόουν» από το πουθενά, από το μηδέν, μόνο και μόνο γιατί μίλησε στην ψυχή τους και εξέφρασε τον πόνο και την ανησυχία του μέσου εργαζόμενου Ιταλού. Ούτε τους ένοιαξε αν ξέρει τι λέει όταν ζητά την έξοδο της Ιταλίας από το ευρώ. Ούτε τους πείραξε το γεγονός ότι δεν είναι εξειδικευμένος οικονομολόγος, ή ειδικός και ότι δεν βγήκε για αναλύσει ένα συγκεκριμένο σχέδιο. Προτίμησαν κάποιον ανύπαρκτο, έναν που μέχρι πριν δυο εβδομάδες πριν τις Ιταλικές εκλογές οι επίσημες μετρήσεις και τα ΜΜΕ το είχαν εξαφανισμένο, γιατί είχε το σθένος και τον πατριωτισμό να τα βάλει απλά και καθαρά με το τέρας που βασανίζει και απειλεί με αφανισμό και την Ιταλία. Το χρέος και το ευρώ. Φαίνεται αδιανόητο για τον μέσο Έλληνα, που ακόμη ονειρεύεται ότι κάποιο ή κάποιοι από τους υπάρχοντες κομματικούς σχηματισμούς θα του δώσει διέξοδο, μόνο και μόνο επειδή το λένε στα ΜΜΕ και στις στημένες δημοσκοπήσεις.

Γι’ αυτό και από την πρώτη στιγμή οι νέοι ναζί της Γερμανίας της δεξιάς και της αριστεράς, τι διεμήνυσαν στους Ιταλούς; Ο υπαρκτός κίνδυνος ακυβερνησίας στη Ρώμη προκαλεί ανησυχία στις Βρυξέλλες και τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, οι οποίες καλούν την Ιταλία να καταλήξει γρήγορα σε σχηματισμό κυβέρνησης. «Δεν είστε Ελλάδα, η Ευρωζώνη δεν έχει το περιθώριο για ένα σενάριο ελληνικού τύπου στην Ιταλία με νέες εκλογές» λέει σε ιταλική εφημερίδα ο αρμόδιος του γερμανικού κυβερνόντος κόμματος για την εξωτερική πολιτική Φίλιπ Μίσφελντερ. Δεν είστε Έλληνες που ακόμη μασάνε τα παραμύθια της τηλεόρασης και των κομμάτων της βουλής κι γι’ αυτό δεν σας επιτρέπουμε να πάτε σε επαναληπτικές εκλογές. Αυτό διαμυνήουν ακόμη και τώρα οι επικεφαλής ναζί των Βρυξελλών και του Βερολίνου στους Ιταλούς.

Φοβούνται ότι ενδεχόμενες νέες εκλογές στην Ιταλία είναι πολύ πιθανό να φέρουν τον Μπέπε Γκρίλο από πρώτο κόμμα σε ψήφους στην Ιταλία, σε θέση να σχηματίσει κυβέρνηση. Κι έτσι έχει κινητοποιηθεί ολόκληρη η πολιτική μαφία της Ιταλίας και της Ευρώπης για να το αποτρέψει. Κι επειδή δεν πρόκειται να πετύχουν και πολλά με εκβιασμό του μέσου Ιταλού ψηφοφόρου, μάλλον θα επιχειρήσουν να το πετύχουν με ευρεία νοθεία, με συνταγματικές εκτροπές και κατατρομοκράτηση του Ιταλικού λαού με τα μέσα, τα ήθη και τα έθιμα της εποχής Αντρεότι, σε συνδυασμό με κραυγές πανικού από τους διεθνείς οργανισμούς και τις αγορές.

Ήδη έχουν αρχίσει. Οι αγορές ωρύονται. Οι διεθνείς αναλυτές κατεβάζουν καντήλια και επικαλούνται σεισμούς, λιμούς και καταποντισμούς της Ιταλίας. Ο Ναπολιτάνο αμέσως μετά τις εκλογές πήγε στην Γερμανία για έκτακτη επίσημη επίσκεψη και συνεννοήσεις. Οι επικεφαλής των δυο συμμοριών της πολιτικής μαφίας του ευρώ συναντιόνται για να συντονίσουν τις ενέργειές τους. Ο πανικός των Γερμανών μοιάζει ίδιος με εκείνον που κατέλαβε την χιτλερική ηγεσία όταν έμαθε τον Ιούλιο του 1943 ότι ανατράπηκε το καθεστώς Μουσολίνι. Όπως τότε, έτσι και σήμερα, οι πιο νηφάλιοι ναζί γνωρίζουν ότι χωρίς Ιταλία το ευρώ δεν μπορεί να σταθεί και η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία θα μείνει στα χαρτιά, όπως έμεινε και η Ενωμένη Ευρώπη του Χίτλερ. Κι αυτό θα σημάνει την κατάρρευση της Γερμανίας για μια ακόμη φορά.

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΒΛΕΠΕΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΩΣ ΑΠΟΙΚΙΑ

Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο στους αδαείς, ή στους απληροφόρητους, η Γερμανία προσπαθεί να αντιμετωπίσει την παγκόσμια κρίση που πλήττει και την ίδια με τον ίδιο τρόπο που επιχείρησε να την αντιμετωπίσει και ο Χίτλερ. Όπως και την εποχή του πολέμου, έτσι και σήμερα η επιβίωση της δεσπόζουσας θέσης της Γερμανίας στην Ευρώπη και διεθνώς, εξαρτάται από την δυνατότητά της να καρπώνεται, να ιδιοποιείται τον πλούτο των άλλων χωρών. Την εποχή του ο Χίτλερ μπορούσε να το καταφέρει μόνο ή πρωτίστως με πολεμικά μέσα. Σήμερα οι διάδοχοι του Χίτλερ έχουν την δυνατότητα να το καταφέρουν πρωτίστως με οικονομικά μέσα. Η Γερμανία και ότι εκπροσωπεί με όρους υπερτροφικών τραπεζών και επιχειρηματικών ομίλων παγκόσμια μπορεί να διασφαλίσει την κυριαρχία της στις αγορές μόνο αν κάνει ότι έκαναν οι ΗΠΑ πριν από ένα, ενάμισυ αιώνα. Δηλαδή να αποικιοποήσουν την Ευρώπη με τον ίδιο τρόπο που αποικιοποίησαν την βόρεια Αμερική οι ΗΠΑ διαμέσου της ομοσπονδιοποίησης. Οι Γερμανοί στην μεγάλη κρίση – Μεγάλη Ύφεση, όπως την έχουν ονομάσει – του μεσοπολέμου επιχείρησαν να κερδίσουν το πάνω χέρι στην Ευρώπη και να ενοποιήσουν υπό την κυριαρχία τους χρησιμοποιώντας τις παραδοσιακές τακτικές των αποικιακών αυτοκρατοριών, όπως της Βρετανίας. Απέτυχαν παταγωδώς. Σήμερα επιχειρούν με την μέθοδο των ΗΠΑ.  Μόνο που οι εποχές έχουν αλλάξει. Η μέθοδος εσωτερικού αποικισμού των ΗΠΑ με μοχλό την ομοσπονδία τους, πέτυχε μετά από αμέτρητες πολεμικές συρράξεις και μαζικές σφαγές με αποκορύφωμα τον εμφύλιο πόλεμο, αλλά και τους παγκόσμιους πολέμους, όπου η συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών έκρινε και την δική τους τύχη.

Σήμερα η Γερμανία επιχειρεί το ίδιο απέναντι σε συγκροτημένα εθνικά κράτη και λαούς, που επιχειρεί να τους διαλύσει πρώτα και κύρια «από τα μέσα» για να επωφεληθεί της αποσάθρωσης και του κατακερματισμού τους, οικονομικού, κοινωνικού και εδαφικού. Ο μόνος που μπορεί να σταματήσει αυτό το 4^ο Ράιχ είναι οι λαοί διεκδικώντας ξανά την ελευθερία τους και την εθνική τους αυτοδιάθεση. Όπως συνέβη και παλιά στο πρώτο μισό του 19^ου αιώνα όταν η Ιερή Συμμαχία ήθελε να επιβάλει την Ευρωπαϊκή ενότητα της απολυταρχίας πνίγοντας τις εθνικούς και δημοκρατικούς πόθους των λαών. Σ’ αυτήν την πρώτη ιστορική προσπάθεια της απολυταρχίας να στηθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση πάνω σε δούλους λαούς, απάντησαν οι εθνικές επαναστάσεις που ξέσπασαν από το 1821 και κλιμακώθηκαν έως το 1848 σαρώνοντας σχεδόν ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτή η περίοδος της ιστορίας ονομάστηκε «Άνοιξη των Εθνών», ή «Άνοιξη των Λαών». Ο αιφνιδιασμός της νεότερης Ευρωπαϊκής απολυταρχίας από τους Ιταλούς, ας ελπίσουμε ότι θα αποτελέσει την έναρξη της δικής μας Άνοιξης των Εθνών και των Λαών με τους Έλληνες να παίζουν τον πρώτο ρόλο.

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 3/3/2013

Ξανά η Ελλάδα στους Έλληνες ξανά ο λαός στην εξουσία...

Του Γιώργου Κράλογλου 
Είναι υποχρέωση και κυρίως ιστορική πολιτική ευθύνη για το σημερινό ΠΑΣΟΚ να δεχθούν ότι κουβαλάνε την βαρύτατη κληρονομιά της ιδεολογικής εκμετάλλευσης όσων πίστεψαν τον ανύπαρκτο σοσιαλισμό του Ανδρέα Παπανδρέου και τα ανύπαρκτα λεφτά της καταστροφικής διακυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου. Αν δεν το κάνουν ας μην μιλάνε για αναγέννηση.

Γιατί ο Έλληνας ψηφοφόρος έδωσε μεν την απάντησή του στο ΠΑΣΟΚ με το 5%, αλλά η νοοτροπία των κλαδικών και του πασοκισμού που υπονόμευσε θεσμούς, αλλοίωσε αρχές και διέλυσε την δομή του κράτους στο όνομα της «Αλλαγής» σαπίζοντας μια ώρα αρχύτερα το σύστημα έχει εισχωρήσει πολύ βαθιά.

Τα λέω αυτά γιατί γνωρίζω, δυστυχώς, ότι κάποιοι στο ΠΑΣΟΚ νομίζουν ότι το «πάρτι» μπορεί να επαναληφθεί. 

Αυτά που πληρώνουμε σήμερα με την μαφία και τον υπόκοσμο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι οι συνέπειες της σχεδιασμένης κομπίνας και διαπλοκής κάτω από το «σοσιαλιστικό» σύνθημα ο «λαός στην εξουσία».

Το σύνθημα που έριξαν τότε που σκόρπισαν τα λεφτά των περιφερειακών Ταμείων της ΕΟΚ οι Κοινοτάρχες (τότε) και Δημάρχοι για να ταΐσουν αφισοκολλητές, κλακαδόρους, κλαδικούς και να στήσουν «βιομηχανίες» μελετών και έργων στην περιφέρεια δίδοντας το μήνυμα «τρώτε λεφτά και ψηφίζετε ΠΑΣΟΚ». 

Με το ίδιο σύνθημα ο «λαός στην εξουσία» έδωσαν το δικαίωμα στην κομματική τοπική αυτοδιοίκηση να χρησιμοποιεί τους κομματικούς κλακαδόρους της γειτονιάς και να τους βαφτίζουν Επιτροπές Γειτονιάς για να διαλύουν από εργοστάσιο μέχρι ξενοδοχείο και καφενείο που δεν τους γουστάριζε παραδίδοντάς το για σφαγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας που περίμενε στην γωνία. 

Με τον «λαό στην εξουσία» παρέδωσαν την κρατική οικονομία που έχτισε ο Ανδρέας Παπανδρέου στα χέρια  των συντεχνιών μοναδικό προσόν των οποίων ήταν να προσκυνάνε στον πράσινο ήλιο. 

Με τον «λαό στην εξουσία» διέλυσαν την ιεραρχία στα υπουργεία για να διορίσουν στρατιές κομματικών συμβούλων που ουδέποτε είχαν δουλέψει στην ζωή τους αλλά είχαν ονειρευτεί σοσιαλιστικά πειράματα που τα εφάρμοζαν με τα λεφτά των φορολογούμενων και της ΕΟΚ.

Εμπαίζοντας τον λαό με την ντουντούκα στο χέρι ούρλιαζαν... Ρίξαμε τα κάστρα των Τσάτσων, των Δράκων, των Κατσαμπαίων και των Μποδοσάκηδων οπλίζοντας έτσι και το χέρι των συμμοριτών της 17 Νοέμβρη.

Αλλά στο παρασκήνιο ετοίμαζαν Κοσκωτάδες και άλλα νέα τζάκια που μαζί με έναν από τους ενορχηστρωτές της διαπλοκής τον Τσοχατζόπουλο γεμίζουν σήμερα τις φυλακές...

Από τις φυλακές όμως γλίτωσαν όλοι οι «αξιωματούχοι» του κομματικού στρατού του ΠΑΣΟΚ που εφόρμησαν στην κρατική βιομηχανία του ΟΑΕ και κατασπάραξαν 1 τρισ. δραχμές μετατρέποντας ιστορικές βιομηχανίες σε τεκέδες και ερείπια που κατέλαβαν με την σειρά τους η αλητεία στην αρχή και οι λαθρομετανάστες στην συνέχεια. 

Κάντε μια βόλτα στα εργοστάσια κουφάρια της κρατικής βιομηχανίας του ΠΑΣΟΚ ακόμη και δίπλα σας μέσα στην Αττική και θα τα δείτε με τα μάτια σας. 

Εισέβαλαν ως «αλλαγή» και στα υπουργεία. Ακύρωσαν τότε τον θεσμό του Γενικού Διευθυντού, έκαναν αστείους τους Διευθυντές που ουδέποτε τους φώναζαν για την γνώμη τους αλλά τους υποχρέωναν μόνο να υπογράφουν. 

Κατάργησαν το υπουργείο Βιομηχανίας γιατί ένας τριτοκοσμικός σοσιαλισμός δεν μπορούσε να έχει υπουργείο να υπηρετεί αυτούς που έπιναν το αίμα του λαού...

Ακύρωσαν στην πράξη το υπουργείο Εμπορίου και έβαλαν τον κομματικό στρατό να παριστάνει τον προστάτη του καταναλωτή θεμελιώνοντας έτσι την διαπλοκή.

Την διαπλοκή που ξεκίνησε τότε κορυφώθηκε τα επόμενο χρόνια και την «έδεσε» η Νέα Δημοκρατία του Κώστα Καραμανλή που κέρδισε τις εκλογές με σύνθημα ότι θα την πολεμήσει για να ιδρύσει ξανά το κράτος...

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από τις γελοιότητες των πειραμάτων της «αλλαγής» και του σοσιαλισμού του χαβαλέ.

Ότι είχαν σκεφτεί να κάνουν το κράτος μέχρι εισαγωγέα καφέ και κακάο; Ότι σχεδίαζαν να κάνουν το κράτος προμηθευτή πρώτων υλών για βιοτεχνίες με κρατικές εταιρείες που θα τις αναλάμβαναν κλακαδόροι που δεν ήξεραν ούτε τον καφέ τους να φτιάχνουν;

Ευτυχώς που ορισμένοι σοβαροί βουλευτές και στην συνέχεια υπουργοί με κεντρώες καταβολές σταματούσαν τα σχέδια και έβαζαν τους κομματικούς (για να περνάνε την ώρα τους και να δικαιολογούν τους μισθούς τους από το κράτος) να μελετάνε πράγματα που πέταγαν στην συνέχεια στα σκουπίδια γιατί ήταν πράγματι για τα σκουπίδια. 

Στο όνομα του «σοσιαλισμού» έπιασε το ΠΑΣΟΚ και την υγεία και έστησε το μεγάλο πάρτι της ρεμούλας, του λαδώματος και της αρπαχτής βάζοντας στην βιτρίνα της δήθεν αλλαγής το σχέδιο του ΕΣΥ του άτυχου Γιώργου Γεννηματά που προσπάθησε να το εφαρμόσει σε ορθό επίπεδο αλλά απηύδησε όταν είδε με ποιους τον υποχρέωναν να συνεργαστεί.

Αυτό το ΠΑΣΟΚ της καταστροφής της οικονομίας και του σάπιου συστήματος παραλαμβάνουν οι σημερινοί συνεχιστές. Είναι συνεπώς ελαχίστη υποχρέωση προς όσους τους πίστεψαν και τους πιστεύουν ακόμη να τους εξηγήσουν τι ΠΑΣΟΚ και τι σοσιαλισμό να περιμένουν, στην πράξη , αυτήν την φορά. 

Tὰ παιδιὰ τοῦ κὺρ Σπύρου…

Μεγάλη αίσθηση προκάλεσε η προχθεσινή εικόνα στο συνέδριο του Πασόκ, με την υποδοχή  που επιφύλαξαν στον Γιώργο Παπανδρέου, όχι κομματόσκυλα μιας κάποιας ηλικίας, που θα ήταν «φυσιολογικό» ας πούμε λόγω οξείας λοβοτομίασης τὀσα χρόνια, αλλά νέοι άνθρωποι 25-30 χρονών!

«Να’τος να’τος ο πρωθυπουργός» φώναζαν οι νεολαίοι στον άνθρωπο που διέλυσε μια ολόκληρη χώρα και τον κοινωνικό ιστό της ,συν το μέλλον τους !!

Προσωπικά δεν απορώ γι’αυτήν την εικόνα.

Η γιαγιά μου έλεγε πως :«το σκυλί εκεί που τρώει ,εκεἰ γαυγίζει» …

Όλα αυτά τα παιδάκια λοιπόν που «γαυγίζουν», είναι «παιδιά» του κυρ Σπύρου..

Ποιού κυρ Σπύρου;; Αυτού…

Σεμέλη

 Σπύρο, μ’ ακούς…;

Στα μέσα του 1970, μετά την επαναδημοκράτιση, είδα τον Σπύρο να σουλατσάρει από καφενείο σε καφενείο με δυο τρεις εφημερίδες στη μασχάλη. Όλες στο πρωτοσέλιδο είχαν τη φωτογραφία του ‘”εθνάρχη” με τα ατάσθαλα φρύδια. Κοτλέ καμπάνα παντελόνι, πουκαμισάκι ξεκούμπωτο με την τρίχα βιτρίνα και τον παχύ σταυρό απ’ τα βαπτίσια του.

Έλεγε ιστορίες στους θαμώνες για την εξορία που τον έστειλε η χούντα. ‘Αυτοεξορισμένος’ κι αυτός στη Σουηδία. Δεν ήταν κι άσχημα τελικά. Έλεγε και ξανάλεγε την ιστορία για τα κορόιδα τους σουηδούς που του αγοράσανε αμάξι επειδή είχε κάνε δήλωση πως το δικό του κάηκε. Κρατική ασφάλεια, κοινωνικό κράτος εκεί. Ένα πλαστό χαρτί απώλειας και να σου ο λαζός με το καινούριο Volvo.

Mε το Volvo ήρθε στην Ελλάδα το 1976 και με την ιδιότητα του αντιστασιακού, αυτοεξόριστου, κατατρεγμένου αντιφρονούντα, κι αμέσως έπιασε δουλειά. Ένας κολλητός του δούλευε στη νομαρχία. τμήμα πολεοδομίας. Κάτι μαγειρέψανε με ένα οικόπεδο, κάτι άδειες πλαστογραφήσανε και με μια αντιπαροχή βρέθηκε με δυο τρία διαμερίσματα στην κατοχή του. Νοίκιασε τα τρία σε φοιτητές της σχολής που άνοιξε στην πόλη και κάαααθονταν. Τώρα είχε χρόνο να σώσει τους συμπολίτες του από την κατάρα της αντιπαροχής που τσιμέντωσε τα πάντα.

Στις αρχές του 1980 ..

το… σχέδιο των κυβερνόντων πήγαινε καλά. Μαζέψανε όλο τον πληθυσμό στις πόλεις, τον ένα πάνω στον άλλο. Φθηνά εργατικά χέρια. Το Σπύρο τον συνάντησα τότε πάλι στην Αθήνα. Δεν κρατούσε πια ‘δεξιές’ εφημερίδες αλλά κάτι αφίσες με τον πράσινο ήλιο. Μόλις είχε κερδίσει τις εκλογές ο μεσιέ με το ζιβάγκο και η χώρα έμπαινε στη νέα εποχή. Ο Σπύρος ήταν πια πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου στα Πατήσια, αλλά και παράγοντας σε ποδοσφαιρική ομάδα. Έδωσε το Volvo και πήρε μια 318, Μπεμβέ με καθίσματα από δερματίνη, χαμηλωμένη. Τα λεφτά έρχονταν μόνα τους από τότε που οργανώθηκε στο κόμμα.

Τον χώσανε οι κολητοί σε κάτι επιτροπές, και ρούφαγε το μερίδιό του από τα πακέτα που έρχονταν από την Ευρώπη. Ο “μεγάλος”, ο Ανδρέας, δεν γούσταρε την Ευρώπη, αλλά μια χαρά τα πήγε μαζί τους τελικά. Το σύνθημα “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο” ήταν καλή ατάκα για τα αντανακλαστικά του λαού, αλλά μέχρι εκεί. Ο Ανδρέας ήταν όσο Ευρωπαίος ήταν κι ο Κωνσταντίνος. Όσο ο λαός στην Ελλάδα είχε χούντα, αυτοί και οι κουστωδία τους ήταν ‘εξορία’. όχι. όχι Μακρόνησο. πιο δύσκολη, στην ξενιτειά. Παρίσια, Στοκχόλμες, Τορόντα, Μανχάταν. όπου υπήρχαν αμερικάνικες και αγγλικές πρεσβείες, ακριβώς δίπλα κάνανε τα σπίτια τους.

Ο Ανδρέας λοιπόν έφερε λεφτά από την Ευρώπη με το σύνθημα ‘αλλαγή’. Πακέτα Ντελόρ. Λεφτά, πολλά λεφτά. Από αυτά τα λεφτά ο Σπύρος ζούσε καλά. Συνδικαλίζονταν στα πράσινα στέκια μαζεύοντας ψήφους για το κόμμα. Με το πακέτο μάλμπορο να εξέχει απ την κωλοτσέπη, τα κλειδιά της μπέμπας σε ρόλο κομπολογιού, το μαλλί μπούκλα μπριγιαντομένο, έτρεχε από σύναξη σε σύναξη πρασινίζοντας τον τόπο. Τα βράδια συνήθως άφηνε στο σπίτι την κυρά, και πήγαινε να ‘σηκώσει’ το το κοινωνικό του προφίλ με κολλητούς από κάτι υπουργεία.

Παραλιακή, σκυλάδικο, πρώτο τραπέζι, άσπρη κάλτσα, καφέ λουστρίνι εισαγωγής. ΛεΠά, Χριστοδουλόπουλος, ουίσκι και σαμπάνια μαζί, πιάτα και γαρύφαλα, γκόμενες να κωλοτρίβονται στις γραβάτες, τσιφτετέλια στην πίστα με το χέρι στον αέρα να μοστράρει το μακρύ νύχι του μικρού δακτύλου με το δαχτυλίδι. Παχύς χρυσός με πράσινη πέτρα πάνω. Ξημερώματα για πατσά στη Συγγρού, δίπλα στις πουτάνες.

Αρχές δεκαετίας του 1990.

Ο γιος του Σπύρου μεγάλωσε και ήταν πια στο Λύκειο. Από το Γυμνάσιο όμως ήταν ‘ενεργός’ πολίτης. Πρόεδρος του 15μελούς που ‘κατέβαινε’ στις σχολικές εκλογές με το κόμμα. Το κόμμα ήταν παντού. Όχι στα νηπιαγωγεία ακόμα, αλλά από το γυμνάσιο μπορούσες να διαλέξεις το κοπάδι σου. Ο γιος ήταν άξιο τέκνο του Σπύρου. Είχε μάθει τα κόλπα πως να βγάζει λεφτά από τις μίζες στις εκδρομές στήνοντας την κατάσταση ανάμεσα στους λεοφωρτζήδες και τους καθηγητές. Όλοι κάτι βάζανε στην τσεπούλα κι όλοι μια χαρά.

Ο γιος είχε εξαντλήσει το όριο των απουσιών αλλά κανένα πρόβλημα, όλα με λίγο λάδωμα από τον μπαμπά κυλάνε καλύτερα. Ο διευθυντής του σχολείου άλλωστε είχε βλέψεις για προϊστάμενος δευτεροβάθμιας και χρειαζόταν πλάτες στο κόμμα. Ο Σπύρος είχε καημό ο γιος του να πάει στο Κολέγιο Αθηνών αλλά δεν του κάτσε. Ήταν σημαντικό να είσαι συμμαθητής με τον γόνο του εφοπλιστή, του εφημεριδά και του μεγαλέμπορου. αργότερα οι μπίζνες με ποιους θα γίνονταν άλλωστε. με άγνωστους; Με τους συμμαθητές φυσικά! Αλλά κι έτσι όλα τακτοποιήθηκαν.

Στις αρχές του 1990 ο γιος του Σπύρου αφού πήγε δυο χρόνια διακοπές στην Αμερική και γύρισε με πτυχίο μάρκετινγκ. Έμαθε απ’ έξω όλα τα καφέ του Γιέιλ και τις μαζορέτες των αδελφάτων, αλλά τα αγγλικούλια του ήταν επιπέδου Ελεμέντρι, ίδια μ αυτά του Καραμανλή του νεωτέρου που κι αυτός στο Αμέρικα έφαγε τα νιάτα του σπουδάζοντας .πρωθυπουργός.

Γύρισε στην Ελλάδα λοιπόν πτυχιούχος κι άνοιξε με κάτι μαγειρεμένες επιδοτήσεις διαφημιστική εταιρία, ξήγα του μπαμπά. Το μαγαζί πήγε καλά από την αρχή καθώς έπαιρνε ‘αβέρτα’ δημόσια έργα. Τουριστική προβολή Νομού τάδε 150.000, οργάνωση εκθέσεως Υπ. Τουρισμού 900.000, έντυπα Περιφέρειας 1.200.000, κονκάρδες για το Δήμο 500.000 . . και πάει λέγοντας.

Πουλούσε και μίντια στα κανάλια που γέμισαν τον τόπο. ελεύθερη τηλεόραση γαρ. Είχε κάνει κολλητούς μερικούς Νομάρχες και Δημάρχους και έπαιρνε τη δουλειά. Με διαγωνισμό πάντα. Διαφανέστατα. Ήξερε καλά πως αν δεν χώσεις μαύρα, δεν θα πάρεις τη δουλειά. Έτσι, ένας δούλευε, δέκα πληρώνονταν. Ένας έσκαβε (κι αυτός με stage επιδοτήσεις) και δέκα κονομάγανε. Η πιο κερδοφόρα δουλειά στην Ελλάδα έγινε ο αέρας.

Χρυσοπληρωμένοι αεριτζήδες, πετυχημένοι και κονομημένοι. Έτσι κι ο γιος του Σπύρου. Άλλαξε το φοιτητικό κόκκινο celica με το μπουρί από πίσω και πήρε μια καγιέν μαύρη. Την τούρμπο με φιμέ τζάμια επίσης. Αριθμός κυκλοφορίας ΑΜΡ-7777. Ήθελε να τον καταλαβαίνουν όλοι και ένας κολλητός στο συγκοινωνιών του έδωσε το νούμερο. Δεν ήθελε όμως να φαίνεται στην εφορία, γι αυτό και το καγιέν το ‘έβαλε’ στην οφ-σορ του που είχε έδρα την Κύπρο. Εταιρικό το αμάξι, όπως και η γκαρσονιέρα που αγόρασε για γαμηστρώνα στο Κολωνάκι κοντά στου Σημίτη για να τον χαιρετάνε οι μπάτσοι της φρουράς.

Στις γκόμενες που ξεμονάχιαζε εκεί έλεγε πως ήταν σύμβουλος του ΥΠ.ΠΟ, έτσι για φιγούρα. Ψέματα βεβαίως, δεν ήταν σύμβουλος, πελάτη τον είχε.

Ο μπαρμπα Σπύρος ήταν περήφανος για το βλαστάρι του. Είχε βγει στη σύνταξη από τα πενήντα του “δουλεύοντας” το ΤΕΒΕ με πλαστά παραστατικά εργασίας από τη Σουηδία, αλλά έβγαζε χοντρά φράγκα από τότε που το κόμμα τον έβαλε σύμβουλο στο κρατικό κανάλι. Πολλά λεφτά! Και δεν πατούσε και το πόδι του εκεί. Από τη Μύκονο τηλεφωνικώς οι πολύτιμες συμβουλές του μέσα από την πισίνα ή το τζακούζι που φερε απ΄ τη Σουηδία να του θυμίζει την ξενιτειά.

Έφερε και μια σάουνα αλλά την πήγε στο άλλο εξοχικό στην Αράχοβα. Από τη Μύκονο ερχόταν στην Αθήνα μόνο για τα συμβούλια με Υπουργούς, για να ζεσταθεί το κονέ. Έτσι κι αλλιώς με το σκάφος μια ώρα ήταν η Γλυφάδα από τη Μύκονο και τρως και καμιά αστακομακαρονάδα στο διάμεσο να διαπιστευτεί το στάτους. Και τα σκυλάδικα κοντά, λίγο αλλάξαν από το ηρωικό 80. Το κόλπο του χρηματιστηρίου τους άφησε πόλλλλλλλά κέρδη.

Ήταν μέσα στις κομπίνες που φούσκωναν ανύπαρκτες εταιρίες πιο γρήγορα κι από φαρίνα γιώτης. Όταν δόθηκε το σύνθημα, τα φράγκα μεταφέρθηκαν στην Ελβετία με τσουβάλια και είναι εκεί για τα γεράματα. Ο μπάρμπα Σπύρος έμαθε πως ο καλύτερος φίλος του στο πατρικό του δίπλα αυτοκτόνησε από την απόγνωση. Έχασε τα πάντα. ο Σημίτη που είχε ψηφίσει τον είχε διαβεβαιώσει πως το χρηματιστήριο θα τον κάνει πλούσιο και εκσυγχρονισμένο. Ο Σπύρος έστειλε στεφάνι μια που δεν μπόρεσε να πάει στην κηδεία, είχε επιτροπή.

Στα μέσα του 2000

μπήκε πατέρας και γιος στο μεγαλύτερο φαγοπότι όλων των εποχών. Αρμέγανε από παντού, ήταν πια κολλητοί με τους πάντες και διαχειρίζονταν μίζες και λάδια. Σι Φορ Άι, Αντίρια, Ολυμπιακά Έργα, κατασκευές. ότι μπορεί και δεν μπορεί να φανταστεί κανείς. Η Ολυμπιακή φλόγα έφερε πολύ χρήμα. Ο Σπύρος έχει ακόμα τη δάδα της φλόγας, την μετέφερε κι αυτός για 50 μέτρα. αλλά οι φωτογραφίες βγήκαν ‘καμένες’ επειδή γυάλισε στον ήλιο το ολόχρυσο ρόλεξ και το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα στο μικρό δάχτυλο με το μακρύ νύχι.

Κάπου σ’ αυτή την εποχή έχασα τα ίχνη του Σπύρου και του γιου του. Είχα κι εγώ τα δικά μου προβλήματα επιβίωσης. Έμαθα πως αγόρασαν σπίτια στο Σαν Φραντζίσκο και στο Λονδίνο για τις δύσκολες ώρες. Μάλλον είχαν την πληροφορία πως η Ελλάδα θα γίνει επικίνδυνος τόπος για την κάστα τους και έφυγαν νωρίς. Όπως οι καλοί κλέφτες, μια καλή μπάζα κι εξαφανιζόλ.

Οι κολλητοί τους όμως είναι ακόμα εδώ, άπληστοι, αδίστακτοι, ψεύτες απέναντι σε εκατομμύρια φτωχών πια Ελλήνων. Στις αρχές του 2010 ο τελευταίος της δυναστείας Παπανδρέου αποφάσισε να ποντάρει σε λάθος άλογο, και να κερδίσει τις εκλογές πέφτοντας στην παγίδα που έστησε ο ελληνικός λαός. Σπύρος και γιος ΑΕ ίσως τη γλυτώσουν. Ίσως αποφύγουν αυτό που δεν απέφυγαν οι Λουδοβίκοι του παρελθόντος.

Στην Ελλάδα μπορεί το 95% να κοιμάται νανουρισμένο από το σκυλάδικο, τους πληρωμένους τελάληδες της δημοσιογραφίας, και τη χαζομάρα του μεσημεριού, αλλά το 5% είναι γνήσιο τέκνο του Λεωνίδα, του Θεμιστοκλή και του Αλεξάνδρου. Πιο γνήσιο δεν γίνεται.

Καλή σου τύχη Σπύρο. Χαιρετίσματα στο γιο και στην κυρά.

Δεν γνωριζω τον συγγραφεα, μα ΑΞΙΟΣ!

Τζήμερος: Ο επόμενος ισοβίτης πρέπει να λέγεται Προκόπης Παυλόπουλος

Mε δριμύ ύφος ο Θάνος Τζήμερος, ιδρυτής και πρώην πρόεδρος της κίνησης Δημιουργία Ξανά επιτίθεται στον Προκόπη Παυλόπουλο με άρθρο του στην Αthens Voice.

Ακολουθεί το άρθρο του Θάνου Τζήμερου από την ηλεκτρονική έκδοση της Αthens Voice.
«Αν η υπεξαίρεση 17 εκατομμυρίων σε βάζει μέσα ισόβια, ποια πρέπει να είναι η τιμωρία για υπεξαίρεση 1,2 δις ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ;

Ο υπεξαιρέτης, στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι το κομματικό πελατειακό σύστημα. Κι αυτός που ανέλαβε τη βρόμικη δουλειά λέγεται Προκόπης Παυλόπουλος. Για τους φίλους, Πάκης.

Η κομπίνα είναι γνωστή. Για να παρακάμψουν το ΑΣΕΠ, οι κομματικοί μηχανισμοί είχαν εφεύρει τη μέθοδο των συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου. Πήγαινε ο «πελάτης» στο γραφείο του βουλευτή, του δημάρχου, του υπουργού κ.λπ. και αυτός τον έστελνε σε ένα από τα δεκάδες χιλιάδες νομικά πρόσωπα που «εποπτεύει» το Δημόσιο. Συνήθως του έδινε κι ένα σημείωμα: «με σύσταση της κας Τάδε» – όπου κα Τάδε ήταν η ιδιαιτέρα του κομματάρχη. Άλλες φορές το φρόντιζε περισσότερο το παιδί, όπως αποκαλύπτουν τα σημειώματα που βρήκε ο επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης Λεάνδρος Ρακιντζής στις αθρόες παράνομες προσλήψεις του ΜΕΤΡΟ: «Υπεύθυνη Σταθμού, τη φοβίζει δεν είναι σίγουρη», «Την αγχώνει η δουλειά του εκδότη», «Επιθυμεί θέση ελεγκτή εισιτηρίων», «Δεν δέχτηκε να γράψει το test». Υπήρχαν και φορές που το σημείωμα το έστελνε κατευθείαν ο ένας «νονός» στον άλλον: «Δεν κάνει για τίποτε. Βολέψτε τον κάπου». Όλοι αυτοί υπέγραφαν συνήθως συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή έργου. Στριμωχνόντουσαν σε ένα γραφείο, τους έδιναν σφραγίδα, γραφική ύλη, τους έβαζαν κι έναν υπολογιστή για να παίζουν πασιέντζες κι έπεφτε το παραδάκι. Κι επειδή οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου κάποτε λήγουν, το κόμμα-πατερούλης τις ανανέωνε και τις ανανέωνε και τις ανανέωνε...

Όμως, η αβεβαιότητα είναι κακό πράγμα. Κι όταν κάποια την αγχώνει η δουλειά του εκδότη (εισιτηρίων, όχι λογοτεχνικών έργων, να μην μπερδευόμαστε...), φαντάσου πόσο την αγχώνει η σκέψη ότι σε 8 μήνες θα πρέπει να ανανεώσει τη σύμβαση της αργομισθίας της! Πίεζαν, λοιπόν, οι συμβασιούχοι: «Μονιμοποιήστε μας, γιατί δεν θα σας ξαναψηφίσουμε». Πόσοι ήταν αυτοί; Κανένας δεν ξέρει, ούτε καν κατά προσέγγιση. Το κράτος αποφεύγει να μετράει. Υπολογίζονται, πάντως, σε τουλάχιστον 200.000!

Ήταν άχρηστοι όλοι; Φυσικά και όχι! Κάποιοι μπορεί να ήταν και ιδιαίτερα ικανοί ως άτομα. Αλλά, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, προσλήφθηκαν ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ούτε οργανική θέση ούτε ανάγκη. Και όλοι, μα όλοι, παρέκαμψαν το ΑΣΕΠ. Όλοι, μα όλοι, ακόμα και σε περιπτώσεις που υπήρχε πραγματική ανάγκη εργασίας, προσπέρασαν αντικανονικά έναν άλλον υποψήφιο που δεν παρακάλεσε τον «κομματικό ΟΑΕΔ».

Όμως, το «δώσε και σε μένα μπάρμπα» κουράζει ακόμα και τον... μπάρμπα. Γιατί ο «βολεμένος» έχει αδέρφια, ξαδέρφια, γνωστούς. Θα τους πει την πατέντα και θα θέλουν κι αυτοί. Κι έτσι, ο πρωταθλητής της πελατειακής συναλλαγής, Βενιζέλος, έκανε την προσωπική του... υπέρβαση και στο Σύνταγμα του 2001 έβαλε μαζί με το άρθρο για την (μη) ευθύνη Υπουργών κι ακόμα ένα: το άρθρο 103. Εκεί, στην παράγραφο 2 διαβάζουμε: «Απαγορεύεται η από το νόμο μονιμοποίηση προσωπικού που υπάγεται στο πρώτο εδάφιο ή η μετατροπή των συμβάσεών του σε αορίστου χρόνου. Οι απαγορεύσεις της παραγράφου αυτής ισχύουν και ως προς τους απασχολούμενους με σύμβαση έργου». Μάλιστα το πρώτο εδάφιο, που μνημονεύεται πιο πάνω, λέει ότι σε οργανικές θέσεις που είναι άδειες (θέσεις, δηλαδή, με χαρακτήρα μονιμότητας) μπορούν να προσληφθούν μη μόνιμοι υπάλληλοι, με συμβάσεις έργου. Ε, ούτε κι αυτοί επιτρέπεται να μονιμοποιηθούν! Όποιος έχει μια παραπάνω ευαισθησία με τα ελληνικά δεν μπορεί να μην παρατηρήσει την απρόσεχτη, αλλά ένοχα αντιφατική σύνταξη«απαγορεύεται η από το νόμο...»!

Τι θα πει «απαγορεύεται η από το νόμο...»; Απαγορεύεται από το Σύνταγμα, κι αν απαγορεύεται από το Σύνταγμα δεν υπάρχει περίπτωση να θεσπισθεί νόμος που να καταστρατηγεί αυτό το άρθρο! Έτσι γίνεται στη Δημοκρατία, ε; Ή, μήπως, ο Βενιζέλος ήταν σίγουρος ότι κάποια στιγμή θα προκύψει νόμος που θα παραβίαζε το Σύνταγμα και έσπευσε να το προφτάσει; Βέβαια οι κακές γλώσσες λένε ότι τον συμβούλεψε ο Πάγκαλος πως μόνο αν τους έχεις όλους αυτούς σε διαρκή «ομηρία» μπορείς να ελπίζεις στην ψήφο τους. «Αν τους μονιμοποιήσεις τους έχασες» του είπε η παλιά καραβάνα της πολιτικής. «Και πρασινοφρουροί να είναι, του διευκρίνησε, είναι έτοιμοι να ψηφίσουν το πρώτο κ...λόπαιδο που θα τους δώσει πέντε δεκάρες παραπάνω». (Τότε ο Τσίπρας μόλις είχε τελειώσει από τις καταλήψεις στο Λύκειο και συνέχιζε με τις καταλήψεις στο Πολυτεχνείο.) Αλλά, είπαμε, κακές γλώσσες είναι αυτές, δεν θα τις πιστέψουμε κι όλας...

Κι ερχόμαστε στο σωτήριο έτος 2004. Πρωταθλητές Ευρώπης, Ολυμπιακοί, τελετές, το παιδί με τη βάρκα που έμπαζε από τότε νερά αλλά κάναμε ότι δεν τα βλέπαμε... Τόσοι έφαγαν, να μη σιγουρέψουν τη μάσα και οι κακόμοιροι συμβασιούχοι; Και βρέθηκε ο σωστός άνθρωπος στη σωστή θέση: Πάκης!

Με το διάταγμα 164/04 μονιμοποιεί τους πελάτες συμβασιούχους εξευτελίζοντας το Σύνταγμα δυο φορές: πρώτον διότι γράφει στα παλιά του τα παπούτσια την ξεκάθαρη απαγόρευση του άρθρου 103 και δεύτερον διότι το κάνει όχι με νόμο ψηφισμένο από τη Βουλή αλλά με προεδρικό διάταγμα! Τα προεδρικά διατάγματα είναι, στην ουσία, νόμοι έκτακτης ανάγκης. Το Σύνταγμα προβλέπει συγκεκριμένο, αυστηρό πλαίσιο για την έκδοσή τους, γιατί αλλιώς δεν θα χρειάζονταν η Βουλή! Σιγά να μην ιδρώσει το αυτί του Πάκη. Τραβάει ένα ξεγυρισμένο διάταγμα και εν μια νυκτί οι στρατιές των δικών μας παιδιών στρογγυλοκάθονται στο Δημόσιο! Μόνο το ΚΚΕ διαμαρτύρεται ότι ήταν λίγοι όσοι μονιμοποιήθηκαν! Φαίνεται ότι αυτή η καραμπινάτη παρανομία άφησε κάποιους –προφανώς δικούς τους– απ' έξω!

Πόσοι μπήκαν στο μισθολόγιο τότε; Με τους πιο μετριοπαθείς υπολογισμούς 40.000 μόνο για το 2004. Πόσοι από τότε; Εκατοντάδες χιλιάδες! Κι επειδή ο Πάκης δεν ήθελε να αφήσει κανέναν πελατάκο με το παράπονο, ένα χρόνο μετά έκανε την περίφημη συνέντευξη στο ΑΣΕΠ που έδινε διπλάσια μόρια απ' ό,τι όλα τα άλλα μαζί: πτυχία, δεξιότητες, εξετάσεις. Έτσι, ακόμα και μέσω ΑΣΕΠ, ο δικός μας «σκράπας» άφηνε άφωνη την εξεταστική επιτροπή («μιλημένη» κι αυτή) με την ιδιοφυΐα του και έμπαινε με τα τσαρούχια κλείνονας την πόρτα στον αριστούχο χωρίς κομματική ταυτότητα. Φίλος, παλιός βουλευτής που τα βρόντηξε νωρίς, μου έλεγε ότι τα κόμματα είχαν μοιράσει με ποσοστά τις προσλήψεις. Ποσόστωση υπήρχε και μέσα στο ίδιο το κόμμα. Τόσους θα διορίσει ο βουλευτής, τόσους η τοπική οργάνωση και τόσους τα κεντρικά!

Πόσο κόστισε σε σένα και σε μένα το χουβαρδαλίκι του Πάκη; Να πιάσουμε μόνο τους συμβασιούχους του 2004: 40.000 x 30.000 μέσο μισθολογικό κόστος/άτομο μάς κάνει 1 ΔΙΣ 200 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ! Τόσα υπεξαίρεσε ο Παυλόπουλος από το δικό σου και το δικό μου ιδρώτα. Πάνω από 11 δις μέχρι σήμερα, μόνο για αμοιβές των μονιμοποιημένων πελατών της πρώτης χρονιάς!

Φυσικά, δεν ήταν ο μόνος. Αλλά η περίπτωσή του είναι case study. Kαι καθώς το κακό σπυρί φαίνεται ότι άρχισε να σπάει, είναι καιρός να μη λέμε μόνο τα πράγματα με το όνομά τους αλλά και τους πράξαντες. Τα πολλά λεφτά δεν ήταν στην απευθείας κλοπή. Ήταν στην έμμεση – τη νομότυπη, σ' αυτή που τη βάφτιζαν κοινωνική πολιτική και διέλυσε και την κοινωνία και την παραγωγή και την ηθική και το μέλλον μας. Η ιστορία τούς χρωστάει ακόμα ένα πρωτοσέλιδο, σαν του Παπαγεωργόπουλου».

«Tο ΠΑΣΟΚ είναι εδώ» - το ίδιο!...και το απίθανο: «το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο δυνατό» - στο πέντε τοις εκατό! (που κάνει και ρίμα) θα προσέθετε η θεία Φωτούλα, αλλά δεν ασχολείται πλέον, έχει γίνει ΔΗΜΑΡ! «Αυτοί χρειάζονται περισσότεροι περίθαλψη, παιδί μου», μου λέει! κι εγώ δεν αντιμιλάω ποτέ στη θεία.

Αυτοκριτική; Μην την είδατε! Ξέρει από βέσπα κι έφυγε για Ελευσίνα,όπου μάλλον

θα πρέπει να αναβιώσουν τα Μυστήρια! Μπας κι έτσι εξηγηθεί, γιατί στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ δεν ελέχθη λέξις -έστω μία κι έστω αμφίσημη- για τιςαιτίες, τους λόγους και τον τρόπο που το κόμμα αυτό υπήγαγε την Ελλάδα σεΚαθεστώς Εντολής. Αν όχι πραγματική

αυτοκριτική -έστω μια φορμαλιστική αυτοκριτική για τα μάτια του κόσμου- μια κάποια συζήτηση, μια διερεύνηση, τίποτα! παρά μια

νέα αρχή! Περί τις 638 νέες αρχές είχε κάνει ο Γιωργάκης, ώσπου να αναγγείλει απ’ το Καστελόριζο (το οποίον τώρα ο κ. Σαμαράς αφήνει «αιχμάλωτο» στα τουρκικά κόλπα περί τις ΑΟΖ) στο Πανελλήνιο «τα νέα, πατέρα!» - νέα σαν εκείνα που έφερε στους Αθηναίους η «Σαλαμινία» μετά τον αφανισμό των παιδιών τους στη Σικελία.

Κι όμως! Δεκάδες, εκατοντάδες πράσινοι σύνεδροι ζητωκραύγαζαν καιαποθέωναν τον Γιωργάκη όταν εμφανίστηκε στο γκαλά του Μπενύτο ωρυόμενοι το νουνεχές εκείνο: «να τος, να τος ο πρωθυπουργός»

και το απίθανο: «το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο δυνατό» - στο πέντετοις εκατό! (που κάνει και ρίμα) θα προσέθετε η θεία Φωτούλα, αλλά δεν ασχολείται πλέον, έχει γίνει ΔΗΜΑΡ! «Αυτοί χρειάζονται περισσότεροι περίθαλψη, παιδί μου», μου λέει! κι εγώ δεν αντιμιλάω ποτέ στη θεία.

Το ωραίον ανάμεσα σε άπειρα απείρου κάλλους είναι ότι ο Γιωργάκης μόλις είχε επιστρέψει από διάλεξη που είχε δώσει στο Κολούμπια μαζί με τον κ.Σόρος!!! Αυτόν τον ίδιον Σόρος που με ιερή φρίκη εμφάνιζε στη Βουλή ο κ. Βενιζέλος ως χρηματοδότη «του ταξιδιού Τσίπρα»! Εις ό,τι αφορά τον κ. Τσίπρα, συκοφάντης ο Μπενύτο, εις ότι αφορά τον Γιωργάκη, μούγγα ο λαλίστατος.

Δεν αλλάζουν αυτοί οι άνθρωποι. Δεν αλλάζει το ΠΑΣΟΚ. Ο μόνος τρόπος να αλλάξει αυτό το κόμμα είναι να εξαφανισθεί. Οπως εξαφανίστηκανόλα τα κόμματα, ομόλογα του ΠΑΣΟΚ ή όχι, που άνοιξαν στις χώρες τους τις πόρτες για να περάσει το ΔΝΤ.

Ομως ο τρόπος που το ΠΑΣΟΚ έμαθε, δίδαξε, τα κόμματα του αστικού χώρου να πολιτεύονται, με πρώτη και καλύτερη τη Ν.Δ., «ζει και βασιλεύει»

και, μέσω των διαπλεκόμενων ΜΜΕ, «την Ελλάδα κυριεύει» - τρόπος του λέγειν, διότι η κυριαρχία της χώρας έχει εκχωρηθεί, ενώ η ίδια ήδη φυτοζωεί ως Φόρου Υποτελής (σε πολλούς εκ των Φράγκων μηδέ των Νεοοθωμανών εξαιρουμένων).

Η κυβέρνηση Σαμαρά εξακολουθεί να ακολουθεί απέναντι στην Τουρκία πολιτική Κατευνασμού. Αυτή η πολιτική μάς φέρνει, κάθε μέρα που περνάει, πιο κοντά στον πόλεμο.

Ή, σε ένα καθεστώς ως να έχουμε χάσει πόλεμο. Οπως έγινε με τοΜνημόνιο. Ηδη ο κ. Σαμαράς μίλησε για συνεκμετάλλευση. Ηδη η αργοπορημένη ελληνική αντίδραση στη διακηρυγμένη πρόθεση της Τουρκίας να αρχίσει έρευνες (τώρα την άνοιξη) για κοιτάσματα σε περιοχές που θέτουν υπό αμφισβήτηση την ελληνική κυριαρχία (όπως στην περιοχή ανατολικώς της Ρόδου και νοτίως του Κατσελόριζου) αφήνει περιθώρια στη γείτονα να θέτει όλο και νέα προβλήματα στο τραπέζι των (εν τέλει αναγκαστικών) διαπραγματεύσεων.

Η Τουρκία δουλεύει συστηματικώς και διευρύνει συνεχώς τα προς συζήτησιν θέματα. Η ελληνική πλευρά καταφεύγει συνήθως σε βερμπαλισμούς (ήτοι κεκοσμημένη κενών λέξεων σιωπή), ευχολόγια και φρούδες

προσδοκίες, όπως ότι η ενδυνάμωση των οικονομικών σχέσεωνμπορεί να λύσει πολιτικά προβλήματα. (Ομως επ’ αυτών θα επανέλθουμε μετά την ολοκλήρωση του ταξιδιού Σαμαρά στην Πόλη.)

Για την ώρα ας μείνουμε στις επιτυχίες που εξακολουθεί να σημειώνει ηιδεολογική τρομοκρατία (καθώς και τα στερεότυπα που καλλιεργεί ηπροπαγάνδα) στη χώρα μας. Οπως το κλισέ

ότι ο θάνατος των παιδιών στη Λάρισα (τώρα) και στην Καβάλα(παλιότερα) δεν είναι «θέμα για πολιτική εκμετάλλευση». Ετσι,

ένα άκρως πολιτικό θέμα ευνουχίζεται. Κάθε προβληματισμός, οργήή καταγγελία βαφτίζεται «πολιτική εκμετάλλευση» και μούγγα στη στρούγκα.

Και έτσι, θέτοντας «εκτός νόμου» οι υποκριτές την αναζήτηση των ευθυνών, επιτρέπουν στα αφεντικά τους να ετοιμάσουν το επόμενο έγκλημα.

Δεν είναι η φτώχεια στην οποίαν οδηγήθηκαν αυτά τα παιδιά πολιτικό έγκλημα; Τι είναι τότε; Δεν είναι πολιτική η κατάσταση που οδηγεί στιςαυτοκτονίες, στην ανεργία, στην υποτέλεια; Τι είναι; ζατρίκιον ή τρίλιζα;

Λένε ορισμένοι, εκλαμβάνοντας τη λογική «ως ράβδον εν γωνία, άρα βρέχει», ότι δεν φταίει ο κ. Στουρνάρας (ή ο κ. Σαμαράς) για τις συνέπειες της πολιτικής τους, διότι θα ήταν σαν να φταίει ο υπουργός Ναυτιλίας για όσους χάνουν τη ζωή τους σε ένα ναυάγιο. Ατράνταχτη λογική. Δεν έφταιγε η Αντουανέτα για τους πεινασμένους, ας έτρωγαν παντεσπάνι.

Ομως ας μη μωρολογούμε. Δεν καταλαβαίνει μόνον όποιος δεν θέλει να καταλάβει...

Εκτός κι αν είναι υπουργός, μάλιστα από εκείνους που θα μπορούσαν να λαμβάνουν κι ένα επιμίσθιο ρεπόρτερ απ’ τον ΣΚΑΪ...