ΖΕΙΔΩΡΟΝ: Εξπρές απαλλοτριώσεις ιδιωτικών περιουσιών υπέρ τω...

ΖΕΙΔΩΡΟΝ: Εξπρές απαλλοτριώσεις ιδιωτικών περιουσιών υπέρ τω...: Απαλλοτριώσεις-εξπρές ιδιωτικών περιουσιών προβλέπει νομοσχέδιο της κυβέρνησης Παπαδήμου, το οποίο θέτει πρακτικά υπό την απειλή της κατάσχ...

Ελλάδα. Tο πρώτο θύμα της Ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας.

"Όσοι από σας γνωρίσατε και θαυμάσατε το ελληνικό τοπίο, ξεχάστε το. Η Ελλάδα αποτελεί πλέον το εργοστάσιο της Ευρώπης" η "Les Echos"*, μία από τις μεγαλύτερες σε κυκλοφορία οικονομικές εφημερίδες της Γαλλίας, δημοσίευσε την ανοιχτή επιστολή του έλληνα συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη προς τους Ευρωπαίους, με τίτλο: "Ελλάδα. Tο πρώτο θύμα της Ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας", γνωστοποιώντας τις συνθήκες των πολιτικών ανάπτυξης που η Ευρώπη σχεδιάζει - εφαρμόζει αρχικά στη χώρα μας, ζητώντας την αντίδραση τους. H επιστολή έχει μεταφραστεί από εθελοντές στα Γερμανικά, Ισπανικά, Ιταλικά, Αγγλικά και Γαλλικά και έχει σταλεί στον Ευρωπαϊκό Τύπο.

«Αξιότιμοι Ευρωπαίοι συμπολίτες,
απευθύνομαι σε σας και κυρίως σε όσους έχουν κατά καιρούς επισκεφθεί την Ελλάδα, έχουν αγαπήσει το ελληνικό τοπίο και τον ελληνικό πολιτισμό, για να σας ενημερώσω σχετικά με τα καταστροφικά σχέδια που υλοποιεί συντονισμένα η ηγεσία της Ευρώπης στην πατρίδα μου, σε συνεργασία με πολυεθνικές εταιρίες, επενδυτές και τους εγχώριους πολιτικούς τους συνεταίρους.
Το σχέδιο ήταν απλό στη σύλληψή του και εφαρμόστηκε εξίσου απλά και γρήγορα εντός δύο ετών:
Αφού πτώχευσαν και εξαθλίωσαν τους Έλληνες πολίτες με τις ανάλγητες οικονομικές πολιτικές που επέβαλαν δικτατορικά, τώρα στρέφονται ως στυγνοί και αδίστακτοι αποικιοκράτες εναντίον του φυσικού και πολιτισμικού πλούτου της χώρας μας. Με πρόφαση και δόλωμα την περιβόητη ανάπτυξη, η οποία θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας για τους φτηνούς και εξαθλιωμένους Έλληνες εργάτες αλλά θα φέρει και έσοδα από τις εξαγωγές κυρίως ενέργειας και ορυκτών πόρων, εξαπολύουν συντονισμένη επίθεση στο ελληνικό τοπίο, στην ελληνική φύση, την ποιότητα ζωής των κατοίκων αυτής μοναδικής γωνιάς της Ευρώπης.
Η Ελλάδα έχει χωριστεί εδώ και καιρό σε οικόπεδα τα οποία ξεπουλιούνται όσο όσο και δίχως κανέναν ενδοιασμό στους επενδυτές. Δημόσιες εκτάσεις εντός αστικών ιστών, δάση, βουνά, παραλίες, νησιά, όλα θυσιάζονται στο όνομα των επενδύσεων που θα φέρουν έσοδα για το ελληνικό δημόσιο, τα οποία βέβαια θα καρπώνονται οι δανειστές της χώρας, αλλά πολύ περισσότερα για τους ιδιώτες επενδυτές.
Δίχως καμιά φροντίδα για τις ιδιαιτερότητες του φυσικού περιβάλλοντος, παραβιάζοντας στο σύνολο σχεδόν των περιπτώσεων την υφιστάμενη ευρωπαϊκή περιβαλλοντική νομοθεσία, όπως ακριβώς αρμόζει σε μια τριτοκοσμική αποικία, σχεδιάζεται να εγκατασταθούν σε εκατομμύρια στρέμματα ελληνικής γης χιλιάδες γιγάντιες ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά συστήματα παραγωγής ενέργειας η οποία θα εξάγεται στην Ευρώπη. Επίσης στήνονται εργοστάσια εξόρυξης διαφόρων ορυκτών, μεταλλευμάτων και υδρογονανθράκων, σε γη και σε θάλασσα.
Η Ελλάδα διαμελίζεται. Αφού την εξόντωσαν, τώρα πέφτουν πάνω της τα αρπακτικά της Ευρώπης και ξεσκίζουν τις σάρκες της. Και όλα αυτά στο όνομα μιας ανάπτυξης, που έχουν στο μεγαλύτερο μέρος της βαφτίσει ως "πράσινη".
Αξιότιμοι Ευρωπαίοι συμπολίτες,
Όσοι από σας γνωρίσατε και θαυμάσατε το ελληνικό τοπίο, ξεχάστε το. Η Ελλάδα αποτελεί πλέον το εργοστάσιο της Ευρώπης.
Όσοι από σας διαβάσατε, μάθατε, αγαπήσατε τον ελληνικό πολιτισμό, την ελληνική ποίηση και λογοτεχνία, την ελληνική γλυπτική, ξεχάστε τα όλα. Η Τέχνη που παρήγαγαν αιώνες τώρα οι Έλληνες ήταν εμπνευσμένη από το ελληνικό τοπίο που πλέον εκπορνεύεται από τους Ευρωπαίους εταίρους μας.
Όσοι από σας γνωρίσατε την Ελλάδα των παραδόσεων, των καφενέδων, της ρακής, των πανηγυριών, σβήστε τα όλα από το μυαλό σας. Η ελληνικότητα, η ελληνική ψυχή που επί αιώνες ζυμώθηκε πάνω στα σκληροτράχηλα βουνά της ηπειρωτικής χώρας και στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, παραδόθηκαν στις ερπύστριες μιας ισοπεδωτικής Ευρώπης.
Δεν ήταν αυτή η Ευρώπη που ονειρευτήκαμε, αξιότιμοι Ευρωπαίοι συμπολίτες. Έστω και την ύστατη αυτήν στιγμή σάς απευθύνω έκκληση αντίστασης και αλλαγής πορείας. Μετά από την Ελλάδα έρχεται η σειρά των δικών σας πατρίδων.»
Σας ευχαριστώ
Γιάννης Μακριδάκης

Eκλογίκευση της επετείου και της ψήφου....Tην ελευθερία, για την οποία τότε, στα γεγονότα που τιμώνται με τις επετείους, δεκάδες χιλιάδων Eλλήνων θυσίασαν όχι εισοδήματα ή δικαιώματα αλλά τη ζωή τους, αυτή την ελευθερία τη βγαλμένη, κυριολεκτικά, από τα κόκαλα των Eλλήνων τα ιερά, την πούλησαν, ωμά και χυδαία, οι πολιτικοί στους διεθνείς τοκογλύφους. Yπέταξαν την πατρίδα στον ζυγό εξωφρενικού χρέους, μόνο για να συντηρούν το πελατειακό κράτος της ρεμούλας, της μανιασμένης ψηφοθηρίας, της ασύδοτης αδικίας και λωποδυσίας. Tιμούν δήθεν τους αγώνες για ελευθερία οι αυτουργοί ομολογημένης απεμπόλησης της εθνικής κυριαρχίας.

Χρήστος Γιανναράς
Γιατί συνεχίζουν οι κυβερνήσεις του Eλλαδιστάν να εορτάζουν «εθνικές επετείους»; Γιατί οι παρελάσεις, οι δοξολογίες, τα κενορρήμονα διαγγέλματα; Tα δύο κόμματα, που κυβερνούν από το ’74 ώς σήμερα τη χώρα, έχουν περίτρανα αποδείξει την περιφρόνηση και τη χλεύη τους για όλα, μα όλα όσα συμβολίζουν ή θυμίζουν η 25η Mαρτίου και η 28η Oκτωβρίου. Ψέματα;
Tην ελευθερία, για την οποία τότε, στα γεγονότα που τιμώνται με τις επετείους, δεκάδες χιλιάδων Eλλήνων θυσίασαν όχι εισοδήματα ή δικαιώματα αλλά τη ζωή τους, αυτή την ελευθερία τη βγαλμένη, κυριολεκτικά, από τα κόκαλα των Eλλήνων τα ιερά, την πούλησαν, ωμά και χυδαία, οι πολιτικοί στους διεθνείς τοκογλύφους. Yπέταξαν την πατρίδα στον ζυγό εξωφρενικού χρέους, μόνο για να συντηρούν το πελατειακό κράτος της ρεμούλας, της μανιασμένης ψηφοθηρίας, της ασύδοτης αδικίας και λωποδυσίας. Tιμούν δήθεν τους αγώνες για ελευθερία οι αυτουργοί ομολογημένης απεμπόλησης της εθνικής κυριαρχίας. Aυτοί που αλυσόδεσαν χεροπόδαρα παιδιά, εγγόνια, δισέγγονα και τρισέγγονα σε σκλαβιά ανυπόφορη τερατώδους δανεισμού, καταδίκη λιμοκτονίας, ατίμωσης στο διηνεκές του ελληνικού ονόματος.
Ποια διάσωση της ελληνικότητας να γιορτάσουν σε εθνικές επετείους τα κόμματα που μεθοδικά και προμελετημένα αφελλήνισαν τον λαό επί τριάντα οχτώ ολόκληρα χρόνια; Bίαια και αυθαίρετα, ερήμην του λαού, έσπασαν τη συνέχεια δύο χιλιάδων χρόνων ελληνικής γραφής επιβάλλοντας το μονοτονικό σύστημα, κατάργησαν ή αχρήστευσαν ετσιθελικά τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών στα σχολειά. Kαι μόνο με τα δύο αυτά εν ψυχρώ εγκλήματα απέκοψαν τον Έλληνα από την ενιαία γλωσσική του παράδοση, κάτι που δεν είχαν κατορθώσει ούτε τα τετρακόσια χρόνια της σκλαβιάς στους Tούρκους ούτε το ξερίζωμα από πανάρχαιες κοιτίδες του Mικρασιατικού, Ποντιακού και της Aνατολικής Pωμυλίας Eλληνισμού. Σήμερα ο πληθυσμός της Eλλάδας, ο κάτω των σαράντα ετών, δεν καταλαβαίνει να διαβάσει ούτε καν τον Pοΐδη ή τον Παπαδιαμάντη, και η αττική διάλεκτος ή η ποίηση της εκκλησιαστικής λατρείας τού είναι ξένη γλώσσα. Πρόκειται για πολιτισμικό εξανδραποδισμό, που οι αυτουργοί του κυκλοφορούν αδίκαστοι και ατιμώρητοι στην πασαρέλα της δημοσιότητας. Kαι ζητάνε την ψήφο μας, για να συνεχίσουν το πρακτοριλίκι συμφερόντων και σκοταδισμού.
Aυτοί είναι που στήνονται καμαρωτοί στις εξέδρες, για να αποτίσει στα πρόσωπά τους η νεολαία, μαθητιώσα και στρατευμένη, τιμή και σεβασμό για την πατρίδα, τους αγώνες της και τα θυσιασμένα παιδιά της – να εισπράξουν τον σεβασμό και την τιμή αυτοί, που έκαναν ό,τι πιο δόλιο μπορούσαν για να αφανιστεί η ιστορική συνείδηση, το φρόνημα των Eλλήνων. Aπάλειψαν από τα σχολικά βιβλία, στα κρίσιμα πρώτα χρόνια του Δημοτικού, ακόμα και τα ονόματα των ηρώων αγωνιστών της ελευθερίας. Xλεύασαν και συκοφάντησαν την πολιτισμική αντίσταση των Eλλήνων στον εξισλαμισμό τους την αποτυπωμένη συμβολικά στο «Kρυφό Σχολειό». Προπαγάνδισαν τον ραγιαδισμό, την υποταγή στις ντιρεχτίβες για «συμφιλίωση με τους γείτονες» αποκαλώντας το φριχτό μακέλεμα του Mικρασιατικού Eλληνισμού «στριμωξίδι» στην παραλία της πυρπολούμενης Σμύρνης. Yποχρέωσαν τα Eλληνόπουλα να ξεκινάνε τη μελέτη της Iστορίας με το δόγμα που πρότασσε το βιβλίο τους ότι «η οικονομία κινεί την Iστορία» – την κινεί ο μπεζαχτάς, οι παντοδύναμες αγορές.
Ξερίζωσαν μεθοδικά τα ζωτικά ριζώματα της ελληνικότητας από την ψυχή του Eλληνα. Aλλά συνέχισαν το ρεσιτάλ υποκρισίας, παρελάσεις και διαγγέλματα στις «εθνικές επετείους». Δεν είναι λοιπόν παρανοϊκό να μας μιλάνε πάλι σήμερα για «σωτηρία» της χώρας οι χαλασοχώρηδες υποκριτές; Aς μας πει ο κ. Σαμαράς, τίμια και συγκεκριμένα, αν εκλεγεί πρωθυπουργός, ποιος από το κόμμα του θα διαχειριστεί τη ρημαγμένη παιδεία, ποιος θα αναλάβει να εξουδετερώσει τα θεσμικά μετερίζια του εθνομηδενισμού που άφησε πίσω της η κ. Γιαννάκου και ο ανεκδιήγητος Σπηλιωτόπουλος; Πώς θα συνυπάρξουν στο ίδιο κόμμα, από την αρχηγία του, και οι «τρώσαντες» και οι «ιατήρες»; Ποια στελέχη του θα διαχειριστούν την οικονομία συμπλέοντας στο κόμμα με τον ολετήρα Aλογοσκούφη, ή θα δρομολογήσουν την ανάπτυξη, με παραστάτη κομματικό τον μαγίστορα της μικροπολιτικής ιδιοτέλειας Σιούφα;
O κ. Σαμαράς έχει αφομοιώσει λίγο λιγότερο από τον κ. Bενιζέλο τις κομματικές παρωπίδες: έχει στα υπέρ του ότι τόλμησε κάποτε τη ρήξη με το κόμμα που τον ανέδειξε. Θα μπορούσε ίσως ευκολότερα να καταλάβει το προφανές: Ότι, με δεδομένη και εκρηκτική την αγανάκτηση και οργή των Eλλήνων, θα ήταν πιθανότερο να κέρδιζε την επικείμενη εκλογική αναμέτρηση όποιο από τα δύο κυβερνητικά κόμματα μπορούσε να δεσμευτεί αξιόπιστα, παρά τα ασύγγνωστα εγκλήματά του στο άμεσο παρελθόν, σε μια υπόσχεση: Ότι, αν πλειοψηφήσει, θα κυβερνήσει εφαρμόζοντας το ασυμβίβαστο του υπουργικού με το βουλευτικό αξίωμα – πριν και από την επίσημη (νομοθετημένη) θεσμοποίησή του που αμέσως μετά θα επιδιώξει.
Mοιάζει κοινή πια συνείδηση ότι η συγκεκριμένη αυτή πρωτοβουλία μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης για τη ριζική αλλαγή του πολιτικού συστήματος και κλίματος. Nα περιορίσει δραστικά τις καταγωγικές αφετηρίες του πελατειακού κράτους, να φράξει τα κεντρικά κανάλια αλυσίδωσης του ρουσφετιού. Nα επανασυνδέσει τα κόμματα με την κοινωνία, με την ανθρώπινη ποιότητα που αναδείχνεται στον κοινωνικό στίβο, να αξιοποιηθεί η πείρα και η σοφία, η εξειδίκευση και η πιστοποιημένη δημιουργική τόλμη.
Tο ασυμβίβαστο υπουργικού και βουλευτικού αξιώματος, σε άμεση εφαρμογή στα σημερινά δεδομένα, θα αποκαταστήσει τον βουλευτή στο λειτούργημα του κοινοβουλευτικού ελέγχου και της νομοθετικής ευθύνης, στις υποχρεώσεις αντιπροσώπευσης του λαού, θα τον ελευθερώσει από τον ευτελισμό να είναι πιόνι του φεουδάρχη αρχηγού που ορίζει αυτός ποιες, σπάνιες φορές, θα ψηφίζει κατά συνείδηση ο βουλευτής και όχι σαν ανδρείκελο. Aλλά ελευθερώνει το ασυμβίβαστο και τον ταλαντούχο ηγέτη να τολμήσει τομές ανεμπόδιστος από εσωκομματικές βαρονίες υπουργήσιμων στελεχών και εξισορροπήσεις απαιτήσεων της «βάσης».
H προεκλογική δέσμευση για εφαρμογή άμεση (όχι νομοθέτηση στο μέλλον) του ασυμβίβαστου θα έδινε στους ψηφοφόρους τη μοναδική λογική αιτιολόγηση προκειμένου να ξαναψηφίσουν τους αυτουργούς των εγκλημάτων που έχουν μεταβάλει τη ζωή μας σε αδιέξοδο βασανισμό. H μόνη δυνατότητα για μια έμπρακτη αίτηση της συγγγνώμης του λαού από τους αυτουργούς ή συνεργούς ανήκεστης καταστροφής του Eλληνισμού.
Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 24-03-12

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΜΜΕΝΗ [Τα 110 χρόνια μιας τυρβώδους εποχής (600-490: Γέννηση της Δημοκρατίας έως θάνατος του Κλεομένη)]

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΜΜΕΝΗ [Τα 110 χρόνια μιας τυρβώδους εποχής (600-490: Γέννηση της Δημοκρατίας έως θάνατος του Κλεομένη)]

Η ηγεσία του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ για άλλη μια φορά αποδεικνύουν τούτο...

Όταν προσκυνάς τη «νομιμότητα» μιας πραξικοπηματικής κυβέρνησης της ευρω-τοκογλυφίας, η οποία δολοφονεί με ασυγκράτητη μοχθηρία τον ελληνικό λαό και ισοπεδώνει τη χώρα, τότε αποτελείς «γρανάζι» αυτής της «νομιμότητας» και ΕΞΑΠΑΤΑΣ με «αριστερές» λεοντές και ξύλινο αντικαθεστωτικό λόγο τον ελληνικό λαό…
Η ηγεσία του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ για άλλη μια φορά αποδεικνύουν τούτο:
Στα λόγια και στις τελετουργικές τους φιέστες (παρελάσεις-διαδηλώσεις των κομματικών τους στρατών) ωρύονται εναντίον των ανδρεικέλων της ευρω-χούντας και παράλληλα σπεύδουν να παράσχουν, απλόχερα, το «άλλοθι» και την δουλική υποταγή τους στη «νομιμότητα» των ανδρεικέλων…

Η διπροσωπία, ο αμοραλισμός, ο «αριστερός» καιροσκοπισμός και η ΥΠΟΤΑΓΗ στο κατοχικό καθεστώς χωρίς όρια και αναστολές…

Οι ηγεσίες του ΚΚΕ και το ΣΥΡΙΖΑ αντί να μην ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΟΥΝ αυτήν την παπαδήμια κυβέρνηση της κοινοβουλευτικής εκτροπής, αυτήν την πραξικοπηματική κυβέρνηση της ευρω-χούντας που «κλειδώνει» την ελληνική κοινωνία και το λαό στο φέρετρο, ΑΝΤΙ να παραιτηθούν από αυτή την κατοχική βουλή (βουλή νομιμοποίησης της ευρω-δικτατορίας των τοκογλύφων), σπεύδουν πάντα να δηλώσουν ΥΠΟΤΑΓΗ σε αυτή την κυβέρνηση: [b]Με τη συμμετοχή τους στη Βουλή και με τις ιδιαίτερες συναντήσεις με το Παπαδήμο… [/b]

Σήμερα η Παπαρήγα και ο Τσίπρας θα συναντηθούν με τον πρωθυπουργό αυτής της κυβέρνησης για να επιβεβαιώσουν στην ΠΡΑΞΗ και για μια φορά ακόμα ότι αποτελούν τα «αριστερά» αγκωνάρια αυτής της ευρω-χουντικής, κατοχικής «νομιμότητας»…

Τους κούνησαν απειλητικά το δάκτυλο οι ληστές και οι δήμιοι του ελληνικού λαού (ΣΕΒ) και το καθεστώς των ανδρεικέλων-κομμάτων τους (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ) και η Παπαρήγα με τον Τσίπρα έσπευσαν ταχέως να δηλώσουν τη νομιμότητά τους στη «νομιμότητα» της πραξικοπηματικής τους αυθάδειας και του ευρω-κατοχισμού…

Μόνο με το απειλητικό δάκτυλο έσπευσαν να δηλώσουν ΥΠΟΤΑΓΗ…

Αν αύριο, οι ληστές και οι δήμιοι του ελληνικού λαού, σηκώσουν στις «αριστερές» αυτές ηγεσίες και την παλάμη για κανένα χαστούκι, ΤΟΤΕ θα κατεβάσουν παντελώς τα παντελόνια και θα σπεύσουν να ευλογήσουν ο,τιδήποτε…

ΟΥΑΙ και αλίμονο αν περιμένουμε αγωνιστική διάθεση, αγωνιστική διέξοδο και προοπτική από αυτές τις «αριστερές» ηγεσίες. Από μια τέτοια «αριστερά» η οποία αποδέχεται και νομιμοποιεί τη «νομιμότητα» τέτοιων ανδρείκελων κυβερνήσεων, τη «νομιμότητα» της νέας, δικτατορικής ευρω-κατοχής μας…

Ενύπνιον 25ης Μαρτίου

Μεγάλη Γιορτή την Κυριακή

απ’ τον εσπερινό ήδη του Σαββάτου, βάζουν τα καλά τους τα ξωκλησάκια του Αιγαίου για να ανάψουν, στο λιόγερμα της παραμονής, το πρώτο κεράκι της γιορτής.

Μεγάλη Γιορτή η 25η Μαρτίου κάθε χρονιάς, μεθυσμένη απ’ το «αθάνατο κρασί του 21» - σιγά σιγά κι από νωρίς αθροίζονται οι άρχοντες του Ρωμαίικου στις πλατείες,

ανάρια - ανάρια καταφθάνουν στίχοι του Ομήρου απ’ τις παραλίες κι «άγγελοι με έντεκα σπαθιά» αρχίζουν το τελετουργικό, πρώτες να σταθούν μπροστά - μπροστά στο Κάθισμα των Ποιητών μας οι Μανάδες απ’ το Δίστομο


τα μικρά σκοτωμένα παιδιά απ’ τα Καλάβρυτα
και οι Κρήτες αητοί από την Κάνδανο.
Μεγάλη Γιορτή την Κυριακή και κατεβαίνουν οι θεοί απ’ τον Ολυμπο να κατοικήσουν τους ερειπιώνες τους στους Δελφούς και στο Ακρον Ταίναρο, να κατοικήσουν και την ψυχή του Κολοκοτρώνη - «ωρέ, Ελληνες» να φωνάζει ο Γέρος και να τρέχουν να χαϊδέψουν τη φουστανέλα του ο Ρωμιός έμπορος απ’ την Τεργέστη, ο Μυροβλύτης Εσφιγμένος απ’ τη Θεσσαλονίκη και οι ιστορίες της γιαγιάς για τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά
αγκαλιά με τα γράμματα απ’ τη Φραγκιά, και του Ρήγα τους ντελικάτους στίχους.

Μεγάλη Γιορτή σήμερα και το Ρωμαίικο συρρέει στην Αγορά από παντού, στην Πύλη του Αδριανού ο Παληκαράς απ’ τον Πόντο που έβγαινε τις νύχτες, μαύρος αέρας, στα βουνά «βαστώντας στο ένα χέρι το σπαθί και στ’ άλλο το Βαγγέλιο» παρέα

με τους Μαυροσκούφηδες του Αρη να παρασταίνουν στο Αγιο Λείψανο του Αθανασίου Διάκου πώς φίλησε ο Ιμπραήμ στο μάγουλο το λείψανο του Παπαφλέσσα,

του πιο μεγάλου ψευταρά παπά που άκουσαν ποτέ οι Γραικοί να μολογάει αρχαίες λέξεις για του φτωχού τ’ αρνί και το δίκιο του ξωμάχου.

Να παρασταίνουν οι Μαυροσκούφηδες, και να ανθίζει απ’ την αγαλλίασή του το σκήνωμα του Διάκου κι εύγε να

εύχεται ο πρωτομάρτυρας
στον κολίγο που έστελνε τα παιδιά του να μάθουν γράμματα να γίνουν «πρώτα στα γρόσια και τα άρματα» εύγε να
ψιθυρίζει ο σουβλισμένος στους πειρατές και καραβοκυραίους με τα πυρπολικά και την αποκοτιά των σαλών και των αλλοπαρμένων - όμως

Μεγάλη η Γιορτή
κι όσο πάει και μεγαλώνει το εορταστικό πλήθος, δύσκολα χωράνε στη Μέση Οδό 3.000 χρόνια ιστορίας, τόσες χιλιάδες τραγούδια, τόσα εκατομμύρια βίοι ανθρώπων και ονείρων.
Σαν σήμερα, 25^η Μαρτίου 1821, ημερομηνία που δεν υπήρξε ποτέ αυτό που ευτυχώς αποφασίσαμε να είναι, αναστήθηκε ο παλουκωμένος Σκυλόσοφος κι άλλες δέκα χιλιάδες νεομάρτυρες απ’ την Καππαδοκία ως τη Θράκη,

και σαν σήμερα, ημερομηνία που έδοξε τη Βουλή και τω Δήμω να ευλογήσει το Γένος ως Εθνική Επέτειο της Παλιγγενεσίας, ανοίγει το κελί της στο Μοναστήρι η Αννα Κομνηνή να τρατάρει κουαντρώ και Βόσπορο τις Σουλιώτισσες που χόρεψαν στο Ζάλογκο για

να γεννήσουν τον Γκάτσο και τον Μίκη Θεοδωράκη, τις σελίδες που πάνω τους ο Καβάφης έγραψε τις ιστορίες των Πτολεμαίων και του Κλεομένη, του βασιλιά που πήγε καλιά του.
Σήμερα, κοντά μας στη Μεγάλη του Γένους Γιορτή γιορτάζουν και οι εκλεκτοί μας καλεσμένοι, οι Αντωνίνοι από τη Ρώμη με τις λευκές τους τόγιες, η Βιβλιοθήκη του Χρυσολωρά από τη Βενετία, ο Γεώργιος Ουάσιγκτων και ο Αλέξανδρος Πούσκιν, ο Λόρδος Μπάιρον και οι πολιορκηθέντες στο Στάλιγκραντ - όλοι όσοι μίλησαν λέξεις ελληνικές γιορτάζουν σήμερα

για αυτούς αφιερωμένος εξαιρετικά ο παιάνας ελε λευ
ελε λευ
λέξη αγνώστου ετύμου η ελευθερία, αδέσμευτη και αδέσποτη με μια στάλα τρέλα, σαν τις νεράιδες που πρέπει να τους κλέψεις το μαντίλι για να τις κάνεις ταίρι σου, νύμφες

του νερού που τρέχει ιερό και καθαρό σαν το παιδάκι πριν να γίνει ήρωας, άγιος ή προδότης.

Γιορτάζουμε σήμερα, συμπατριώτες και συμπολίτες, τα πένθη και τις ήττες μας - τις νίκες αφήστε τες για άλλες πιο ήσυχες μέρες, σήμερα είναι σαν ψυχοσάββατο, των Αγνώστων Στρατιωτών και των επιστολών που δεν έφθασαν ποτέ

από τα μέτωπα πίσω στα προσφυγικά της Νέας Φιλαδέλφειας - ας πιούμε ένα ουζάκι στο ουζερί ακούγοντας Καζαντζίδη εις μνήμην όσων δεν γύρισαν ποτέ απ’ την Τροία, αλλά και εις μνήμην όσων Τρώων δεν έφθασαν ποτέ στη Ρώμη.

Και τώρα, καθώς ο ήλιος ανεβαίνει ψηλά πάνω απ’ τον Πύργο του Ανεμά και γέρνει προς την Ακρόπολη, να μεσημεριάσει κατακόρυφα στον Παρθενώνα, τώρα που φουντώνει η τρανή Γιορτή

μνήσθητι κυρίες και κύριοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, τώρα που είναι δύσκολοι οι καιροί, τον Γεώργιο Καραϊσκάκη, τον γιο της Καλογριάς και του Φιλίππου του Ε’ της Μακεδονίας, να ορκίζεται στον μπούντζον του και να λέει στους Τούρκους για να ακούνε οι Αγγλογάλλοι: «αν ζήσω, θα τους γαμήσω! Αν με χαλάσουν, θα μου κλάσουν τον μπούτζον!»

Ελε λευ, ωρέ Ελληνες!
Εχετε «πολλά κρυμμένα τιμαλφή να σώσετε» και πολλά καινούργια να φτιάξετε. Αέρα, ωρέ Ρωμαίοι και Ρωμιοί μου! - τι κι «αν μπήκαν στην πόλη οι εχθροί»; εσείς πάλι θα τους διώξετε. Γύρω γύρω απ’ τα τείχη γυρίζει ο Στρατηγόπουλος να βρει τη ρωγμή να κάνει το στρατήγημα!

Είναι η Ελλάδα μια Ελένη, μια Βασιλική, μια Σοφία, μια Χρύσα και μια Γεωργία, εκατομμύρια γυναίκες είναι η Ελλάδα, δεν χάνεται!

Γιορτάστε, λοιπόν, σύντροφοι Γραικοί τη στοιχειωμένη μας Γιορτή σ’ αυτόν τον χαλεπό καιρό με την πιο δυνατή ψυχή, δεν ξεμείναμε δα από Ηλιο και Διόνυσο, ούτε από αντάρτη Χριστό και των γονέων μας τις ευχές.
Καλύτερη από μας θα κάνουν την Ελλάδα τα παιδιά μας, έτσι γινόταν, έτσι γίνεται κι έτσι θα γίνεται...