Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ Ν. ΑΦΡΙΚΗΣ: Εάν ήθελε μία ισχυρή δύναμη να λεηλατήσει μία χώρα, την ιδιωτική και τη δημόσια περιουσία της, θα έπρεπε να τοποθετήσει τους ανθρώπους της σε τρία σημεία: στο υπουργείο οικονομικών, στην κεντρική της τράπεζα και στο ταμείο αποκρατικοποιήσεων

“Καθώς οι πιο σημαντικές συμφωνίες ιδιωτικοποιήσεων υπογράφονται πάντα εν μέσω οικονομικών ή πολιτικών κρίσεων, δεν υπάρχει ποτέ μία σαφής νομοθεσία, ή έστω ένα αποτελεσματικό ρυθμιστικό πλαίσιο – η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι χαοτική, οι τιμές είναι ρευστές και οι συνειδήσεις των πολιτικών ελαστικές..…Μέχρι το 1990, πριν από την «κρίση της τεκίλας» δηλαδή, μόνο μία από τις τράπεζες του Μεξικού ανήκε σε ξένους. Μετά την κρίση όμως, στις αρχές του 2000, είκοσι τέσσερις από τις τριάντα τράπεζες «περιήλθαν» σε ξένα χέρια.

Οι ιδιωτικοποιήσεις αποδείχθηκαν τόσο επικερδείς, ώστε πολλές από τις πολυεθνικές των Η.Π.Α., οι οποίες είχαν «αλώσει» τον ευρύτερο δημόσιο τομέα της ίδιας της υπερδύναμης, έβλεπαν με απληστία τις κρατικές αρμοδιότητες (παιδεία, υγεία, στρατός, δημόσια διοίκηση, αστυνομία, φυλακές κλπ.), ως την επόμενη πηγή για άμεσα κέρδη. Απλούστερα, στόχος τους ήταν η πλήρηςαποκρατικοποίηση της εξουσίας, με την εγκατάσταση άβουλων, τυπικών κυβερνήσεων, οι οποίες θα κατευθύνονταν απολυταρχικά από το σκοτεινό παρασκήνιο – ένα θέατρο σκιών”. 

Άρθρο

Όπως έχουμε ήδη αναλύσει, ενώ διεξάγονταν θετικά για τη Ν. Αφρική οι διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης Nelson Mandela με το ΔΝΤ κλπ. στο πολιτικό σκέλος, απαιτήθηκε από τους υπευθύνους για την οικονομική πολιτική της χώρας η μετατροπή τηςκεντρικής τράπεζας της σε έναν ανεξάρτητο οργανισμό, ο οποίος θα λειτουργούσε με απόλυτη αυτονομία από την εκλεγμένη κυβέρνηση – σαν ένα κυρίαρχο «κράτος εν κράτει» ουσιαστικά, στο οποίο δεν θα παρέμβαιναν οι εκλεγμένοι νομοθέτες(όπως ακριβώς συμβαίνει στη χώρα μας).

Παρά το ότι τότε διατυπώθηκε αμέσως από τους πολιτικούς της χώρας η απορία, σε ποιόν θα «λογοδοτούσε» η ανεξάρτητη κεντρική τράπεζα (στο ΔΝΤ, στο Χρηματιστήριο, στην BIS;), οι έμπειροι διαπραγματευτές της «Δύσης» κατόρθωσαν να επιβάλλουν μονομερώς τη θέληση τους - ταυτόχρονα με την «άλωση» του Υπουργείου Οικονομικών, στο οποίο τοποθέτησαν έναν δικό τους έμπιστο πολιτικό. Όπως είπαν χαρακτηριστικά κάποιοι διακεκριμένοι Πολίτες της Νοτίου Αφρικής, οι οποίοι τότε σχολίασαν τις νέες συνθήκες που δημιουργήθηκαν:

“Δεν μας άφησαν ποτέ ελεύθερους. Απλώς έβγαλαν την αλυσίδα από το λαιμό μας και την έβαλαν στους αστραγάλους μας…. Οι μεγάλες επιχειρήσεις, μας δήλωσαν ουσιαστικά ότι θα κρατήσουν τα πάντα και εμείς θα κυβερνάμε μόνο κατ’ όνομα. Μπορούσαμε δηλαδή να έχουμε την πολιτική εξουσία μετά από πολλά χρόνια αγώνων, μπορούσαμε φαινομενικά να κυβερνάμε, αλλά η πραγματική διακυβέρνηση θα βρισκόταν στα χέρια των άλλων”.    

Περαιτέρω, αυτό που συνέβη στη συνέχεια των διαπραγματεύσεων ήταν το ότι η κυβέρνηση «παγιδεύτηκε», χωρίς δυστυχώς να το αντιληφθεί, σε ένα είδος ιστού της αράχνης – «υφασμένου» από μυστηριώδεις κανόνες και υπόγειες ρυθμίσεις, οι οποίες αποσκοπούσαν στο να «οριοθετήσουν», καθώς επίσης να περιορίσουν την εξουσία των δημοκρατικά εκλεγμένων ηγετών της χώρας. Όταν λοιπόν θέλησε η νέα κυβέρνηση να υλοποιήσει τα οράματα της, ανακάλυψε ότι η πραγματική εξουσία, ηοικονομική, βρισκόταν στα χέρια άλλων.

Για παράδειγμα, δεν μπορούσε να αναδιανείμει τη γη, επειδή το νέο Σύνταγμα προστάτευε την ατομική ιδιοκτησία και καθιστούσε πρακτικά αδύνατη την όποια αγροτική μεταρρύθμιση. Εκτός αυτού, δεν ήταν δυνατόν να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας, αφού εκατοντάδες εργοστάσια της χώρας ήταν έτοιμα να κλείσουν - επειδή η κυβέρνηση είχε υπογράψει τη Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου (του μετέπειτα ΠΟΕ), η οποία απαγόρευε την αναγκαία επιδότηση των τοπικών επιχειρήσεων.

Ίσως οφείλουμε να επισημάνουμε εδώ ότι, χωρίς κάποια προστασία και επιδοτήσεις, είναι σχεδόν αδύνατη η επαναβιομηχανοποίηση μίας χώρας - η αναβίωση δηλαδή του κατεστραμμένου παραγωγικού της ιστού (όπως απαιτείται σήμερα στην Ελλάδα, εάν θέλουμε πράγματι να επιλύσουμε το τεράστιο πρόβλημα του πάγια αρνητικού ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών μας, το οποίο ουσιαστικά ευθύνεται τα μέγιστα για το εξωτερικό τουλάχιστον χρέος μας).

Συνεχίζοντας στη Νότια Αφρική, η διανομή δωρεάν φαρμάκων για την καταπολέμηση του aids απαγορευόταν, αφού μία τέτοια απόφαση παραβίαζε τα πνευματικά δικαιώματα ιδιοκτησίας, τα οποία προστάτευε ο ελεγχόμενος από την υπερδύναμη Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου - στον οποίο είχε προσχωρήσει η Νότια Αφρική, κατ’ απαίτηση βέβαια των δανειστών της. Η διάθεση περισσότερου χρήματος προϋπέθετε φυσικά τη σύμφωνη γνώμη της ανεξάρτητης κεντρικής τράπεζας, η οποία δεν την παρείχε.

Η δωρεάν ύδρευση δεν ήταν επίσης εφικτή, αφού η Παγκόσμια Τράπεζα, μέσω της ομάδας οικονομολόγων που είχε στείλει στη χώρα, είχε μετατρέψει σε κανόνα, σε υποχρέωση δηλαδή, τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στις κοινωφελείς επιχειρήσεις. Τέλος, εάν η κυβέρνηση ήθελε να αυξήσει τους μισθούς, δεν της επιτρεπόταν, λόγω του δανείου ύψους 850 εκ. $ από το ΔΝΤ, το οποίο επέβαλλε «συγκράτηση των μισθών».

Σε γενικές γραμμές λοιπόν, η οποιαδήποτε μη υποταγή στους κανόνες και στους περιορισμούς που επέβαλλαν το ΔΝΤ και όλοι οι υπόλοιποι «συνεργοί» του, θα θεωρούταν απόδειξη επικίνδυνης εθνικής αφερεγγυότητας («αναξιοπιστίας της χώρας», όπως ισχυρίζονται σήμερα «καθ’ εικόνα και ομοίωση» οι δικοί μας πολιτικοί), έλλειψη αφοσίωσης στην εφαρμογή των «μεταρρυθμίσεων» και απουσία ενός βασισμένου σε κανόνες συστήματος – με αποτέλεσμα τη διακοπή της χορήγησης βοήθειας («δόσεων» από το ΔΝΤ), καθώς επίσης τη φυγή των ξένων κεφαλαίων.

Συνεχίζοντας, τόσο η δήθεν «ανεξάρτητη» κεντρική τράπεζα, όσο και το «υπό κηδεμονία» Υπουργείο Οικονομικών, επέβλεπαν άγρυπνα την πιστή τήρηση των εντολών - οπότε φυσικά επαναλήφθηκε η γνωστή ιστορία:

Η κυβέρνηση, «γονατισμένη» από το χρέος και υφιστάμενη διεθνείς πιέσεις, προκειμένου να ιδιωτικοποιήσει τις κοινωφελείς επιχειρήσεις, άρχισε σύντομα να αυξάνει τις τιμές των παρεχομένων υπηρεσιών (εισιτήρια, ηλεκτρικό ρεύμα κλπ.), να μειώνει τους μισθούς, να διασύρει τους αντιρρησίες και να «ξεπουλάει» δημόσια περιουσία - με αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, εκατομμύρια άνθρωποι να εξαθλιωθούν, μη έχοντας πλέον ηλεκτρικό ρεύμα και νερό, επειδή δεν μπορούσαν να πληρώσουν τους λογαριασμούς.

Όσο για τα πλούσια ορυχεία, τις τράπεζες και τις μονοπωλιακές βιομηχανίες, των οποίων την εθνικοποίηση ζητούσε ο Mandela, παρέμειναν στα χέρια τεσσάρων εταιρικών κολοσσών - οι οποίοι ελέγχουν πλέον το 80% του χρηματιστηρίου της χώρας. Μεταξύ των ετών 1997 και 2004, η κυβέρνηση της Νοτίου Αφρικής πούλησε δεκαοκτώ δημόσιες εταιρείες, συγκεντρώνοντας 4 δις $, τα οποία διατέθηκαν στην εξυπηρέτηση των δανείων των διεθνών τοκογλύφων – χωρίς να μειωθεί φυσικά το δημόσιο χρέος.  

Το «πικρό φάρμακο» λοιπόν του ΔΝΤ, το οποίο προβλέπει (με τη βοήθεια μίας εντελώς ανεξάρτητης κεντρικής τράπεζας και ενός σκιώδους Υπουργείου Οικονομικών) περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις, περικοπές στις κρατικές δαπάνες, ελαστικότητα στην εργασία, απελευθέρωση όλων των κλειστών επαγγελμάτων, ενίσχυση του ελευθέρου εμπορίου, περιορισμένους ελέγχους στη ροή των κεφαλαίων κλπ., αποδείχθηκε στην κυριολεξία θανατηφόρο για την συντριπτική πλειοψηφία των Πολιτών της Ν. Αφρικής – όπως και για όλες σχεδόν τις χώρες, στις οποίες «εισέβαλλαν» οι σύνδικοι του διαβόλου.                                

ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΣΜΟΙ

Με βάση τα παραπάνω υποθέτουμε πως, εάν ήθελε κάποιος να λεηλατήσει μία χώρα, τόσο όσον αφορά την ιδιωτική, όσο και τη δημόσια περιουσία της, θα έπρεπε να τοποθετήσει κάποιους «δικούς» του ανθρώπους, σε τρία βασικά σημεία: στο υπουργείο οικονομικών, στην κεντρική της τράπεζα, καθώς επίσης στο ταμείο αποκρατικοποιήσεων (Τράπεζα της Ελλάδας και ΤΑΙΠΕΔ, στο υποθετικό παράδειγμα της χώρας μας).

Εάν τα κατάφερνε, δεν θα είχε ασφαλώς ανάγκη ούτε τον πρωθυπουργό, ούτε την κυβέρνηση και σε καμία περίπτωση τα κόμματα, τους βουλευτές και τη Βουλή - αφού όλοι αυτοί είναι πολύ εύκολο να σιωπήσουν, είτε εκβιαζόμενοι, είτε χρηματιζόμενοι, είτε χειραγωγούμενοι εν αγνοία τους, είτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο. Ειδικότερα τα εξής:

(α)  Υπουργείο Οικονομικών: Είναι προφανές ότι, μέσω της συγκεκριμένης υπηρεσίας, προϊσταμένης όλων των εφοριών, καθώς επίσης των λοιπών εισπρακτικών, διωκτικών και άλλων μηχανισμών του κράτους, έχει τη δυνατότητα να «μεταφέρει» κανείς μεγάλο μέρος της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων (επιχειρήσεων και νοικοκυριών), μεθοδικά και σταδιακά, στα δημόσια ταμεία – από εκεί στους δανειστές (εξόφληση των τόκων του δημοσίου χρέους), ή απλά στα έσοδα του προϋπολογισμού, δημιουργώντας πλεονάσματα.

Για παράδειγμα, μέσα από τη φορολογία των ιδιωτικών ακινήτων, η συνολική αξία των οποίων υπερβαίνει κατά πολύ το 1 τρις €,θα μπορούσε να εξοφληθεί ολοσχερώς το δημόσιο χρέος – μέσω ειδικής εισφοράς και με έναν «μακροπρόθεσμο συντελεστή» της τάξης του 25%. Με την υιοθέτηση μίας τέτοιας φορολογίας, για μία περίοδο πάνω από είκοσι έτη, αντιμετώπισε το χρέος της η Γερμανία μετά το 2^ο παγκόσμιο πόλεμο (άρθρο μας) – ενώ, αν και η μέθοδος αυτή είναι μη συμβατή με την έννοια της ιδιοκτησίας στο καπιταλιστικό σύστημα, αφού πρόκειται εμφανώς για δήμευση περιουσίας, θα μπορούσε να επιβληθεί από τους δανειστές, εάν «καταλάμβαναν» το συγκεκριμένο υπουργείο.

Ο διασυρμός των πολιτών, οι κατηγορίες εναντίον τους για συλλογική φοροδιαφυγή, η δημόσια διαπόμπευση, οι εξοντωτικές ποινές, η συστηματική «παραγωγή» ενόχων και ενοχών, η τοποθέτηση της μίας κοινωνικής ομάδας απέναντι στην άλλη, η τρομοκρατία κοκ. είναι μερικές από τις μεθόδους - οι οποίες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν, για την επίτευξη τέτοιου είδους στόχων, από τη συγκεκριμένη «υπηρεσία».       

(β)  Τράπεζα της Ελλάδας: Η ΤτΕ, η κεντρική δηλαδή τράπεζα της χώρας μας, είναι η εποπτική αρχή των εμπορικών τραπεζών και υποχρεωτικά ένας από τους μετόχους της ΕΚΤ – όπως όλες οι άλλες τράπεζες της Ευρωζώνης. Εν τούτοις,δεν ανήκει στο κράτος ενώ, κατά έναν παράδοξο τρόπο (μοναδικό σχεδόν φαινόμενο παγκοσμίως), είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο. Η μετοχική της σύνθεση είναι η παρακάτω: 

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Η τράπεζα της Ελλάδος

Τράπεζα της Ελλάδος	Ελληνικό Δημόσιο	Ελεύθερη διασπορά
Μετοχική σύνθεση	8,93%	91,07%
Αριθμός μετοχών	1,80 εκ.	18,10 εκ.
Αξία 15.02.13*	30,6 εκ. €	311,7 εκ. €

* Τιμή μετοχής 17,23 €

Πηγή: capital

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, η Ελλάδα συμμετέχει μόλις με 8,93% στο μετοχικό κεφάλαιο της ΤτΕ, ενώ όλοι οι υπόλοιποι μέτοχοι είναι άγνωστοι - με λιγότερο από 5% μερίδια, αφού διαφορετικά θα εμφανίζονταν στη μετοχική της σύνθεση. Ιστορικά δε, η ΤτΕ ιδρύθηκε το 1927/28, επειδή η Εθνική Τράπεζα, η οποία είχε το δικαίωμα δημιουργίας χρημάτων από το πουθενά, το εκδοτικό προνόμιο δηλαδή από το 1841 (ιδρύθηκε ουσιαστικά από τον οίκο Rothschild, σε συνεργασία με Έλληνες), δεν δέχθηκε να «τυπώσει» χρήματα για τη χρηματοδότηση της Μικρασιατικής Εκστρατείας.

Περαιτέρω, στα τέλη Μαρτίου του 2012 ανακοινώθηκε η γενική συνέλευση της ΤτΕ με θέμα, μεταξύ άλλων, την επέκταση της αδείας της, ενώ στα μέσα Μαρτίου του 2012 η ΕΚΤ αποδέχθηκε τις εισηγήσεις της ΤτΕ, για επέκταση της διάρκειας της κατά 30 χρόνια (από το 2020 έως το 2050). Ουσιαστικά λοιπόν ανανεώθηκε το εκδοτικό δικαίωμα της ΤτΕ (εάν το έχανε, τα προνόμια της θα επανερχόταν στο κράτος), ενώ το Κοινοβούλιο ψήφισε την αλλαγή του καταστατικού της στα τέλη Δεκεμβρίου του 2012 (μετά από τέσσερις συνεδριάσεις της αρμόδιας επιτροπής - όλα αυτά, επιφυλασσόμενοι για την ακρίβεια των μη διασταυρωμένων πληροφοριών μας). 

Η θέση της συγκεκριμένης τράπεζας, από την οποία εξαρτάται αφενός μεν η λειτουργία του χρηματοπιστωτικού συστήματος (παροχή ρευστότητας, ELA, Target II κλπ.), αφετέρου η χρηματοδότηση του κράτους, είναι προφανώς αποφασιστική, εάν θέλει κανείς να ελέγξει μία χώρα – πόσο μάλλον όταν η εξάρτηση των εμπορικών τραπεζών από αυτήν, ειδικά σε περιόδους όπως η σημερινή (υπερχρέωση στα όρια της χρεοκοπίας), είναι η μεγαλύτερη δυνατή (ενώ από τις εμπορικές τράπεζες εξαρτώνται άμεσα τόσο οι επιχειρήσεις, όσο και τα νοικοκυριά, με «δεσμευμένο» ένα μεγάλο μέρος της ακίνητης και κινητής περιουσίας των Ελλήνων).   

(γ)  Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων: Μέσω της συγκεκριμένης υπηρεσίας, είναι δυνατόν να μεταφερθεί ένα μεγάλο μέρος της κρατικής περιουσίας στα δημόσια ταμεία και από αυτά στους πιστωτές της χώρας μας – ενώ είναι πλέον σαφές ότι, «η Ελλάδα προγραμματίζει ένα πραγματικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας» (πηγή: Εφημερίδα της Ζυρίχης, ΝΖΖ 26.03.2012).

Την ίδια στιγμή, η ιδιοκτησία των μεγαλύτερων ελληνικών επιχειρήσεων είναι επίσης δυνατόν να μεταφερθεί σε πολυεθνικούς κολοσσούς - οι οποίοι, στη συνέχεια, θα αυξήσουν τις τιμές όλων των υπηρεσιών που προσφέρονται (νερό, ηλεκτρικό κλπ.), δεν θα πληρώνουν φόρους (φοροαποφυγή) και κυριολεκτικά θα θησαυρίσουν (προφανώς δεν θα αφήσουν παραπονεμένους αυτούς που τις επιλέγουν).     

Αναλυτικότερα, όφειλαν αρχικά να εισρεύσουν στα δημόσια ταμεία 50 δις €, εντός πέντε ετών (15 δις € έως το τέλος του 2012!) - από την πώληση της κρατικής περιουσίας, καθώς επίσης από την παροχή αδειών αποκλειστικής χρήσης (συχνότητες κλπ.). Το ποσόν αυτό ισοδυναμεί περίπου με το 25% του ΑΕΠ της χώρας μας – όταν εντός των περασμένων τριάντα ετών, από το 1977 έως το 2007, τα συνολικά έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις ήταν της τάξης του 14% του ΑΕΠ.

Για την επίτευξη του συγκεκριμένου στόχου, δημιουργήθηκε το Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων (ΤΑΙΠΕΔ), στα πρότυπα της γερμανικής «Treuhand» – μέσω της οποίας ουσιαστικά λεηλατήθηκε η πρώην Ανατολική Γερμανία από τη Δυτική. Σύμφωνα δε με τη γερμανική εφημερίδα «Die Zeit» (04.07.2012), “η ιστοσελίδα του ΤΑΙΠΕΔ μοιάζει με ένα διαδικτυακό κατάστημα, το οποίο προσπαθεί να προσελκύσει ισχυρούς κεφαλαιακά επενδυτές από το εξωτερικό”. 

Ουσιαστικά πωλούνται τα πάντα, σε τιμές ευκαιρίας – όπως η ΔΕΗ, η ΔΕΠΑ, η ΕΥΔΑΠ, η ΕΥΑΘ, ο ΟΠΑΠ, λιμάνια, αεροδρόμια, εθνικοί οδοί, ακίνητα, οικόπεδα, κλπ. Ο Πίνακας ΙΙ που ακολουθεί είναι χαρακτηριστικός:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα  (σε δις €) 

Περιουσιακά στοιχεία	Αριθμός	Προϋπολογισμένη αξία	Περίοδος πώλησης
Εισηγμένες εταιρείες	11	3,4	2012-15
Μη εισηγμένες εταιρείες	13	2,9	2012-15
Υποδομές	12	6,4	2012-15
Τυχ. παιχνίδια/ψηφιακά δικαιώματα	7	2,1	2012-15
Χρηματοπιστωτικός τομέας (assets)	-	16,0	2012-16
Ακίνητα	49	1,0	2012-20
Οικόπεδα	70.000	18,2	2012-22
Σύνολα		50,0

Πηγή: IMF 2012, 30.

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος  

Μέχρι στιγμής, η πρόοδος των αποκρατικοποιήσεων (αναλυτικά στο άρθρο μας «Η παγίδα των ιδιωτικοποιήσεων») είναι περιορισμένη, με αποτέλεσμα να έχουν αναθεωρηθεί τόσο οι χρονικοί στόχοι, όσο και τα αναμενόμενα έσοδα – γεγονός που ενδεχομένως είναι σκόπιμο, έτσι ώστε να υποχρεώνεται συνεχώς το κράτος να μειώνει όλο και περισσότερο τις τιμές πώλησης.

Σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με απολύτως αξιόπιστα διεθνή οικονομικά ινστιτούτα, “Οι χώρες υποχρεώνονται σε ιδιωτικοποιήσεις από ιδεολογικής πλευράς και όχι λόγω αύξησης της ανταγωνιστικότητας τους…..Οι πιέσεις για ιδιωτικοποιήσεις δεν έχουν στόχο τη μείωση των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού αφού, εάν πράγματι είχαν αυτό το στόχο, θα ήταν προτιμότερο να διενεργούνται σταδιακά, όταν, εάν και εφόσον εξασφαλίζονταν οι καλύτερες δυνατές τιμές, συνθήκες πώλησης ή/και μακροπρόθεσμης ενοικίασης” (πηγή: Friedrich Ebert Stiftung).

Συνεχίζοντας, εκτός όλων των υπολοίπων «αυθαιρεσιών» που ακούγονται, όσο αφορά τις αποκρατικοποιήσεις, δεν υπάρχει καμία εμπειρική απόδειξη του ισχυρισμού ότι, ένας μικρός κρατικός τομέας, με ιδιωτικοποιημένες τις δημόσιες υπηρεσίες και εταιρείες, αυξάνει την ανταγωνιστικότητα μίας χώρας. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν χώρες με μεγάλο δημόσιο τομέα και υψηλή ανάπτυξη, καθώς επίσης χώρες με μικρό δημόσιο τομέα και μικρή ανάπτυξη.

Από την άλλη πλευρά, σύμφωνα ξανά με το γερμανικό ινστιτούτο «Friedrich Ebert Stiftung», “Οι σχεδιαζόμενες ιδιωτικοποιήσεις στον ευρωπαϊκό νότο θα τραυματίσουν σοβαρά ή θα καταστρέψουν το κοινωνικό κράτος – ενώ με τον τρόπο αυτό θα περιοριστούν σημαντικά οι δυνατότητες οικονομικής, κοινωνικής και διαρθρωτικής πολιτικής όλων αυτών των κρατών, με αποτέλεσμα να κορυφωθεί η εξάρτηση τους από το διεθνές κεφάλαιο”.

Περαιτέρω, “Μία πρώτη συνέπεια των σχεδίων ιδιωτικοποίησης στην Ελλάδα θα είναι η μαζική μείωση της απασχόλησης – δηλαδή, η ραγδαία αύξηση της ανεργίας. Σε εκείνες τις δημόσιες υπηρεσίες, οι οποίες προγραμματίζεται να πουληθούν, χάθηκε μέσα σε δύο μόνο έτη το 44% των θέσεων εργασίας – μέσω πρόωρης συνταξιοδότησης κλπ. Εκτός αυτού, σε όλες τις υπόλοιπες θέσεις εργασίας, υπήρξαν μειώσεις μισθών έως και 40% (πηγή: Κομισιόν 2012e:24, 40)…. Κυρίως δε στην Υγεία και στην Παιδεία, η μαζική μείωση των θέσεων εργασίας είναι απολύτως εις βάρος της ποιότητας των υπηρεσιών που παρέχονται”.          

Όπως φαίνεται λοιπόν καθαρά από την παραπάνω ανάλυση και χωρίς να επεκταθούμε σε λεπτομέρειες, εάν μία χώρα χάσει τον έλεγχο των τριών βασικών της «οικονομικών πυλώνων», η καταστροφή της είναι δεδομένη – ενώ από τον πρώτο «πυλώνα» είναι δυνατόν να «ενορχηστρωθεί» μία επίθεση στην ιδιωτική περιουσία, από το δεύτερο στη χρηματοπιστωτική και από τον τρίτο στη δημόσια: η τέλεια καταιγίδα.

Η.Π.Α. ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Οι Η.Π.Α., έχοντας μεγάλη εμπειρία από το παρελθόν, προτιμούν τις ιδιωτικοποιήσεις και την κατάληψη μίας χώρας «από τα αριστερά» – επειδή τότε οι αντιδράσεις των πολιτών είναι οι ελάχιστες δυνατές. Ξεκινώντας αρκετά χρόνια πριν με δικτατορικά καθεστώτα για την επιβολή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής τους με διαδικασίες «εξπρές» (σοκ και δέος), επέλεξαν στη συνέχεια τα δήθεν δημοκρατικά, αργότερα τα σοσιαλιστικά ή τις κυβερνήσεις συνεργασίας (Τουρκία), καταλήγοντας σήμερα στα αριστερά – μία εύλογη προφανώς απόφαση, αφού στερεί πλέον τις εναλλακτικές δυνατότητες των πολιτών.

Η Γερμανία, αντίθετα, έχοντας περιορισμένη εμπειρία και με αφετηρία την Ελλάδα, προτιμά τη λεηλασία και την κατάληψη μίας χώρας από τα δεξιά - ενώ εμείς, πλέοντας μεταξύ της «Σκύλας και της Χάρυβδη»ς, φαίνεται πως έχουμε την «ελεύθερη επιλογή του δημίου» - αυτού δηλαδή που τελικά θα υποδουλώσει και θα λεηλατήσει την πατρίδα μας, πετώντας την τελικά, σαν τη στυμμένη λεμονόκουπα, στα σκουπίδια της Ιστορίας.    

Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι δεν θα πέσουμε στην παγίδα ούτε του ενός, ούτε του άλλου – επιλέγοντας την κατάλληλη πολυκομματική πολιτική ηγεσία (πριν εκποιηθούν οι δημόσιες επιχειρήσεις), η οποία θα πρέπει να μας υποσχεθεί αλλαγή του συντάγματος, έτσι ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις (άμεση δημοκρατία) της συμμετοχής των πολιτών στα κοινά, καθώς επίσης στην ψήφιση των βασικών νόμων (αφού έχει περάσει πλέον η εποχή των «σωτήρων», οι οποίοι οδήγησαν τελικά τη χώρα μας στη χρεοκοπία).     

ΕΠΙΛΟΓΟΣ  

Ειδικά όσον αφορά τις ιδιωτικοποιήσεις μέσω συνεργασίας δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ ή PPPs – Private PublicPartnerships), έχει αποδειχθεί πολλές φορές, στα πλαίσια της σημερινής κρίσης χρέους ότι, επιβαρύνουν σε τελική ανάλυση περισσότερο τους φορολογουμένους, σε σχέση με το εάν αναλάμβανε τις υπηρεσίες αυτές το δημόσιο.

Η Πορτογαλία, η οποία έπεσε δυστυχώς στην παγίδα των ΣΔΙΤ καθ’ υπόδειξη της Τρόικας, δημιουργώντας πολλές τέτοιες εταιρείες, σταμάτησε την όλη διαδικασία – με εντολή του ΔΝΤ, το οποίο τάχθηκε ανοιχτά εναντίον των ΣΔΙΤ, κατανοώντας τελικά ότι αποτελούν ένα μη ελεγχόμενο μελλοντικό χρηματοπιστωτικό ρίσκο, για τη χώρα που τα υιοθετεί.       

Ολοκληρώνοντας, επειδή υπάρχουν πολλοί, οι οποίοι προσπαθούν να πείσουν τους Έλληνες ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις, εκτός από αυτές που μας επιβάλλονται με τα εγκληματικά μνημόνια, υπενθυμίζουμε κάποιες στο άρθρο μας«Λιτότητα, δραχμή ή αναδιάρθρωση», από τις 19 Ιουνίου του 2011. Επίσης πολλά άλλα κείμενα, τόσο από το παρελθόν, όσο και πρόσφατα, αφού οι κατάσταση μίας οικονομίας δεν είναι προφανώς στατική, αλλά δυναμική.

Σε κάθε περίπτωση λύσεις υπάρχουν και είναι πάρα πολλές - αρκεί να το θελήσουν πραγματικά οι Έλληνες πολίτες οι οποίοι, από σήμερα και στο μέλλον, θα είναι οι πραγματικοί υπεύθυνοι τυχόν λεηλασίας της πλούσιας, πολλαπλά προικισμένης πατρίδας τους. Η ανοχή άλλωστε είναι συνώνυμη με την αποδοχή οπότε, εφόσον οι πολίτες συνεχίσουν να μην αντιδρούν, τότε σημαίνει πως συμφωνούν με όλα όσα αποφασίζονται για τη χώρα τους.   

Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright)

Αθήνα, 16. Φεβρουαρίου 20                                        

ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ !

Το ακατασίγαστο μίσος που επί αιώνες ο σιωνισμός τρέφει για τον Ελληνισμό, βρήκε την αποκορύφωσή του κατά τη διεξαγωγή της Μικρασιατικής εκστρατείας. Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι η Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, η οποία γκρέμισε τα όνειρα του Ελληνισμού για την 
πραγμάτωση της Μεγάλης Ιδέας, οφείλεται σχεδόν εξ' ολοκλήρου στις ραδιουργίες των εβραίων. Ορθότερα δε, κανείς σχεδόν δεν υποψιάζεται ή γνωρίζει ότι η έκβαση της εκστρατείας, ήταν προδιαγεγραμμένη από τον σιωνισμό. Τα όσα αποκαλυπτικά στοιχεία έπονται, τεκμηριώνουν απόλυτα τον ανωτέρω ισχυρισμό, καταδεικνύοντας ταυτόχρονα τον υποχθόνιο ρόλο του εβραίου, του αιώνιου αυτού μισέλληνα.

Ανέκαθεν οι εβραίοι μετέρχονταν δόλια μέσα για την ηθική, οικονομική, πνευματική αλλά και για την βιολογική εξόντωση του Ελληνισμού. Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα επ' αυτού, αποτελεί η διάδοση και εκλαϊκευση των αρχών του Παντουρκισμού από τον εβραίο Χέρμαν Βάμπερυ. Στο βιβλίο του «Εικόνες της Κεντρικής Ασίας» που πρωτοεκδόθηκε το 1868, ο Βάμπερυ ανέπτυσσε τις αρχές του Παντουρκισμού, με εντονότατες ανθελληνικές αιχμές, ενώ η στενή του σχέση με όσους μετέπειτα απετέλεσαν τον πυρήνα των ηγετικών στελεχών των Νεότουρκων, υπήρξε αποφασιστικής σημασίας γεγονός, για την ανάπτυξη του Παντουρκικού φαινομένου, σαφής έκφραση του οποίου, υπήρξε η αναζωπύρωση των επεκτατικών βλέψεων των τούρκων προς την Ελλάδα.

Η Μικρασιατική καταστροφή οφείλεται σε μία σειρά από αίτια. Ανάμεσα στους παράγοντες εκείνους που επισφράγισαν την τραγωδία του 1922, είναι και η έντονη ανάμειξη του εβραϊσμού στην τεράστια ανθελληνική εκστρατεία, η οποία αναπτύχθηκε κατά την Εποποιία των ετών 1919-1922 τόσο στο μέτωπο, στις τάξεις του Ελληνικού Στρατού, όσο και στο εσωτερικό της χώρας, από μαρξιστικούς κύκλους που έπαιζαν ηθελημένα ή αθέλητα, το παιχνίδι των εβραίων. Η υπονόμευση και η αποσταθεροποίηση που οδήγησε στην πτώση του ηθικού του στρατού μας, παράγοντας ο οποίος συνετέλεσε καθοριστικά στη μετέπειτα Μικρασιατική τραγωδία, υπήρξε έργο του Αβραάμ Μπεναρόγια, ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ, εβραϊκής καταγωγής, στον ιδιαίτερο ρόλο του οποίου θα πραγματοποιηθεί εκτενής αναφορά σε άλλο άρθρο.

Ο Αβραάμ Μπεναρόγια, ο Κοέν και ο Κουν Βεντούρα, άπαντες εβραίοι, όπως προκύπτει από τα επίσημα στοιχεία της εποχής, δηλητηρίαζαν κατά το χειρότερο τρόπο την Ελληνική προσπάθεια, μέσω πικρόχολων κειμένων που δημοσίευαν στην εβραϊκή εφημερίδα «Avanti» της Θεσσαλονίκης. Με τη στάση της αυτή, η εβραϊκή κοινότητα που διέμενε στην Ελλάδα, εξέφραζε την υποστήριξή της προς τον ομόφυλό της Κεμάλ, ο οποίος ήταν σιωνιστής, όπως άλλωστε σιωνιστές ετύγχαναν όλα τα ηγετικά στελέχη των Νεότουρκων. Ειδικότερα οι ηγέτες των Νεότουρκων Ταλαάτ και Ενβέρ, ήταν κρυπτοεβραίοι και μέσω των αξιωμάτων που κατείχαν, συνετέλεσαν αποφασιστικά στην υλοποίηση των εβραϊκών σχεδίων, στο προκείμενο ζήτημα.

Αξίζει στο σημείο αυτό να αναφερθεί, ότι όλα τα στελέχη της Επιτροπής των Νεοτούρκων στην Θεσσαλονίκη ήταν εβραίοι. Το τεκτονικό περιοδικό «Ακακία» (Οκτώβριος 1908) αποκαλύπτει ότι η ξένη Στοά «Μακεδονία» με έδρα τη Θεσσαλονίκη, είχε ως διδάσκαλο τον Ιταλοεβραίο Εμ. Καράσο, στην δικαιοδοσία του δε υπάγονταν τρεις ακόμη ξένες στοές, στους κόλπους των οποίων οι Ταλαάτ και Ενβέρ, βρήκαν πρόσφορο έδαφος για να δημιουργήσουν την «Κίνηση Νεότουρκων». Η «Κίνηση Νεότουρκων» τελούσε υπό την προστασία της ιταλικής πρεσβείας, από τυπική άποψη, ενώ τα μέλη της αποτελούνταν εξ' ολοκλήρου από τουρκοεβραίους, μέλη των ανωτέρω ξένων στοών.

Η διείσδυση των εβραίων στον τουρκικό τεκτονισμό κατά τη συγκεκριμένη περίοδο, δεν υπήρξε γεγονός τυχαίο. Είναι γνωστό ότι την 1η Μαΐου 1909 οι τούρκοι τέκτονες, προκειμένου να εξασφαλίσουν την εύνοια και την υποστήριξη των σιωνιστών, ανέδειξαν στο αξίωμα του Μεγάλου Διδασκάλου της Μεγάλης Στοάς της Τουρκίας τον Μαχμούντ Ορφί Πασά, όργανο των εβραϊκών επιδιώξεων, το δε Ύπατο Συμβούλιο της Μεγάλης Στοάς της Τουρκίας αποτελούσαν οι Δαυίδ Κοέν, Ραφαέλο Ρίτσι, Ισαάκ Μαρκιόνε, Νίκολα Φόρτε, Τζωρτζ Σούρσοκ και Ιακόμπ Σουχάμι, όλοι τους εβραϊκής καταγωγής. Μέσα από αυτούς τους κύκλους αναδείχθηκε αργότερα ο Κεμάλ Ατατούρκ, ο οποίος με τη βοήθεια των αδελφών του εβραίων, και όχι μόνο, θα συνέτριβε τον Ελληνικό στρατό το 1922...

Ένθερμος υποστηρικτής της Ελληνικής επεμβάσεως στην Μικρά Ασία, ήταν ο πρωθυπουργός της Αγγλίας και σιωνιστής Λόυδ Τζωρτζ. Ο Λ. Τζωρτζ όσο «περίεργα» τάχθηκε στο πλευρό των Ελλήνων, άλλο τόσο «περίεργα» τους εγκατέλειψε στην πλέον κρίσιμη στιγμή, γεγονός το οποίο εάν συσχετισθεί με τις σιωνιστικές θέσεις του βρίσκει την εξήγησή του. Αξίζει να τονισθεί ότι ο προσωπικός γραμματέας του Τζωρτζ ήταν ο εβραίος «Σερ» Φίλιπ Σασούουν, ο οποίος... συμπτωματικά ήταν παντρεμένος με την κόρη του τραπεζίτη Ρότσιλντ. Αμφότεροι τελούσαν και μυστικό-σύμβουλοι του άγγλου πρωθυπουργού, ενώ η επίδραση του σιωνιστικού στοιχείου ήταν εντονότερη στη σύνθεση της βρετανικής κυβερνήσεως. Οι υπουργοί του Τζωρτζ Λόρδος Σέσιλ και Λόρδος Ρήντιγκ (κατά εβραϊκόν κόσμον Ισαάκ Μοντ) ήταν απροκάλυπτα σιωνιστές και εκδηλωμένοι μισέλληνες.

Ποιο όμως ήταν το σκεπτικό και οι απώτεροι στόχοι στους οποίους οι σιωνιστές απέβλεπαν με τη Μικρασιατική Εκστρατεία; Δεν θα πρέπει να λησμονείται ότι η Μικρά Ασία είναι πανάρχαια Ελληνική Γη. Παρά τους διωγμούς και τον εκτουρκισμό πολλών αιώνων, το Ελληνικό στοιχείο διέθετε στην περιοχή αυτή μία ισχυρή Εθνολογική βάση. Οι σιωνιστές, έβλεπαν τη μόνιμη Ελληνική παρουσία στην Μικρά Ασία σαν μία θανάσιμη απειλή προς τα συμφέροντά τους. Αφ' ενός δεν ήθελαν για ιδεολογικούς λόγους να δουν την Μεγάλη Ιδέα του Ελληνισμού να πραγματώνεται, αφ' ετέρου μία μεγάλη αλλά αδύναμη Τουρκία, ήταν η περίπτωση του εύκολου θύματος για την οικονομική διείσδυση που ονειρεύονταν. Συνεπώς η Ελληνική παρουσία στα Ιωνικά παράλια και γενικότερα στη Μικρά Ασία έπρεπε να εκλείψει, διότι αποτελούσε πρόσκομμα στην υλοποίηση των σιωνιστικών σχεδίων. Για να επέλθει όμως η εξάλειψή της, έπρεπε να υπάρξει μία βίαιη μετακίνηση ή και αφανισμός του Ελληνικού πληθυσμού, ένας στόχος που μόνο δια της γενοκτονίας έβρισκε την πραγμάτωσή του. Για τη γενοκτονία χρειαζόταν ένα πρόσχημα. Και το πρόσχημα βρέθηκε.

Η Ελλάδα αποφασισμένη να διεκδικήσει δυναμικά τα δίκαιά της στη Μικρά Ασία, υπό την προτροπή της Βρετανίας και γενικά των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής, τη διαβεβαίωση των οποίων για αμέριστη συμπαράσταση είχε προηγουμένως εξασφαλίσει, αποβίβασε στρατό το 1919 στη Σμύρνη. Το σχέδιο ήταν πανούργο: Οι σιωνιστές, δια των Μεγάλων Δυνάμεων, τους ηγέτες των οποίων επηρέαζαν και δια του αδελφού τους Ελ. Βενιζέλου, ενέπλεξαν τον Ελληνικό Στρατό σε μία θανάσιμη παγίδα και μαζί του καταδίκασαν τον Ελληνικό πληθυσμό των περιοχών της Μικράς Ασίας.

Ώθησαν τα Ελληνικά στρατεύματα στα βάθη της Μικράς Ασίας παρέχοντάς τους μία εφήμερη βοήθεια και όταν οι συγκυρίες κατέστησαν τις Ελληνικές δυνάμεις τρωτές, επήλθε η κατακόρυφη ενδυνάμωση των Κεμαλικών στρατευμάτων και η συντριβή των Ελλήνων. Και μαζί με τη συντριβή, βρέθηκε η ευκαιρία να σφαγιασθεί ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας, με πρόσχημα τα δεινά που υπέστησαν οι τούρκοι από τον Ελληνικό στρατό, κατά τη νικηφόρα προέλασή του στο διάστημα 1919-1922. Η θανάσιμη παγίδα ήταν καλά προσχεδιασμένη...

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, για τον οποίο έχει γραφτεί χωρίς να διαψευστεί ότι είναι εβραϊκής καταγωγής, φέρων το επίθετο Μπεν Ζελόν, υπό την παρότρυνση των ομοϊδεατών του, απέστειλε χωρίς καμία υποδομή τα Ελληνικά στρατεύματα στην Μικρά Ασία, καταδικάζοντάς τα σε βέβαιη σφαγή. Αυτός ο καταστροφέας του παγκόσμιου ελληνισμού ήταν και δημοκράτης…

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Βενιζέλος δεν είχε κάνει καμία πρόβλεψη, ούτε είχε κάποια εναλλακτική λύση για το ενδεχόμενο καταρρεύσεως του μετώπου... Επίσης δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι πριν επέλθει η Ελληνική συντριβή, ο Βενιζέλος έχασε προσχεδιασμένα τις εκλογές, προκειμένου να αποποιηθεί των βαρύτατων ευθυνών της προαποφασισμένης από τους σιωνιστές τραγωδίας. Είναι βέβαιο ότι εάν ο Βενιζέλος κέρδιζε τις εκλογές, στις οποίες σημειωτέον ότι όλα τα δεδομένα καταδείκνυαν την εκλογική νίκη του, τότε θα συνέβαινε επί της πρωθυπουργίας του η Μικρασιατική καταστροφή και θα ήταν αυτός που θα επωμιζόταν τις συνέπειες της ήττας. Ποιος όμως ήταν ο παράγοντας εκείνος που συνετέλεσε ώστε ο Βενιζέλος να χάσει τις εκλογές, γεγονός παράδοξο και μη φυσιολογικό, αφού μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών είχε επιστρέψει στην Ελλάδα ως θριαμβευτής και το κλίμα τον ευνοούσε;

Στην τεχνητή εκλογική ήττα του, τον βοήθησαν οι εβραίοι ομοϊδεάτες του. Στο σημείο αυτό πρέπει να αναφερθεί, ότι ο Βενιζέλος αντλούσε σημαντικό μέρος της εκλογικής του δυνάμεως από το εβραϊκό στοιχείο της Θεσσαλονίκης, γι' αυτό άλλωστε είχε οργανώσει και το κίνημα της Αμύνης με επίκεντρο τη συμπρωτεύουσα. Στις εκλογές λοιπόν που προηγήθηκαν της τραγωδίας, οι εβραίοι σύσσωμοι στράφηκαν φαινομενικά εναντίον του και τον «μαύρισαν», διασώζοντάς τον από την ευθύνη της προσχεδιασμένης επερχόμενης καταστροφής στο Μικρασιατικό μέτωπο...

Για όσους αμφισβητούν τη σιωνιστική πολιτική του Ελ. Βενιζέλου, θα παρατεθούν τα ακόλουθα αδιάψευστα στοιχεία: Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ασκούσε καθ' όλη τη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας, πολιτική άκρως φιλοεβραϊκή, αφού όπως ομολογούν οι ίδιοι οι εβραίοι στο επίσημο όργανό τους «Χρονικά» (Όργανο του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου, Τεύχος Σεπτ. - Οκτώβριος 1992): «...Ο διοικητής της Θεσσαλονίκης Ρακτιβάν σε συνεντεύξεις του σε τοπικές εβραϊκές εφημερίδες, προβάλει τις αρχές της ισονομίας που διέπουν την Ελληνική διοίκηση και το πνεύμα της ανεξιθρησκίας που χαρακτηρίζει τον Ελληνικό λαό, με παράδειγμα τους εβραίους της παλιάς Ελλάδας, που παρά τον μικρό αριθμό τους κατέχουν σημαντικές θέσεις στη δημόσια ζωή. Και ο εβραϊκός τύπος της Θεσσαλονίκης, εκφράζοντας τις διαθέσεις της κοινής γνώμης, επαινεί την ελληνική κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, που προσφέρει στους εβραίους προνόμια που δεν υπάρχουν σε κανένα άλλο Βαλκανικό Κράτος, προετοιμάζοντας γι' αυτούς ένα λαμπρό μέλλον...» Οι υπαινιγμοί για τη σιωνική πολιτική που ασκούσε ο Βενιζέλος είναι σαφέστατοι. Άλλωστε, όπως το ίδιο έντυπο αναφέρει («Χρονικά», τεύχος Απριλίου - Μάιου 1994), «Ο Ελευθέριος Βενιζέλος πρώτος υποστήριξε τη δημιουργία ελεύθερου εβραϊκού κράτους». Τις ίδιες ακριβώς θέσεις εξέφρασε και ένας από τους βασικούς συνεργάτες του Βενιζέλου, υπουργός και Γενικός Διοικητής της Μακεδονίας, ο Π. Αργυρόπουλος, στον τύπο της εποχής.

Όλα ήταν προμελετημένα. Σταδιακά και με πρόσχημα την επαναφορά του Κωνσταντίνου, οι... σύμμαχοι σταμάτησαν την χορήγηση βοηθείας προς την Ελλάδα και ένας - ένας άρχισαν να καταφέρνουν πισώπλατες μαχαιριές. Ο ιαταλοεβραίος πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζιολίτι, εκκένωσε τη Νότια Μικρά Ασία από τα ιταλικά στρατεύματα τα οποία βρίσκονταν εκεί, απελευθερώνοντας κατ' αυτό τον τρόπο σημαντικές δυνάμεις των τούρκων που είχαν καθηλωθεί εκεί εξ' αιτίας της ιταλικής στρατιωτικής παρουσίας. Την ίδια ώρα η Γαλλία, υποταγμένη στη θέληση των εβραίων Μπιαν και Μπλουμ, συνάπτοντας τη γαλλοτουρκική συνθήκη συνθηκολογήσεως στην Κιλικία, απελευθέρωσε επίσης με τη σειρά της τα Κεμαλικά στρατεύματα από τη μέθοδο της Συρίας, παραδίδοντας συγχρόνως όλο το γερμανικό πολεμικό υλικό που είχαν κυριεύσει, στους τούρκους.

Η εβραϊκή στοά της Θεσσαλονίκης «Μπάι - Μπριθ», συνετέλεσε αποφασιστικά την πρόκληση της Μικρασιατικής καταστροφής, δια της οικονομικής βοηθείας που απέστειλε στον Κεμάλ. Ο εβραϊκής καταγωγής Μπρονστάιν (τρότσκυ), ηγέτης της Ρωσίας εκείνη την περίοδο, ενίσχυσε σε εκπληκτικό βαθμό τον Κεμάλ, χορηγώντας του τεράστιες ποσότητες χρυσού και πυροβόλα όπλα. Τον Μπρονστάιν χρηματοδοτούσε με τη σειρά της η εβραϊκή τράπεζα Κουν και Λεμπ, η οποία τον πίεσε να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με την Τουρκία, ώστε να απαλλάξει από ένα ακόμη πρόβλημα τον Κεμάλ.

Άθλιος επίσης υπήρξε ο ρόλος του Μπαζίλ Ζαχάρωφ. Ο Ζαχάρωφ, εβραίος έμπορος όπλων από την Κωνσταντινούπολη, μονίμως εγκατεστημένος στην Ελβετία, υποδυόταν επί σειράν ετών τον Έλληνα. Στην πραγματικότητα ήταν συνεργάτης της αγγλοεβραϊκής πολεμικής βιομηχανίας «Βίκερς».

Ο Ζαχάρωφ, προσωπικός φίλος του Ε. Βενιζέλου, αρχικά προμήθευσε τον Ελληνικό στρατό με ελαφρύ και βαρύ οπλισμό για να καλύψει τις ανάγκες του, έναντι πραγματικά εκπληκτικών οικονομικών διευκολύνσεων. Ο Ζαχάρωφ, ισχυριζόταν ότι... βοηθούσε τον Ελληνικό στρατό, ωθούμενος δήθεν, από πατριωτικά κίνητρα. Μόλις όμως οι Ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις εισέδυσαν στην Μικρά Ασία και ο «ομόφυλός του» Ε. Βενιζέλος «εγκατέλειψε» την εξουσία, οι αποστολές του Ζαχάρωφ σταμάτησαν ολοσχερώς ενώ ο μέχρι τότε παραδοθείς οπλισμός απεδείχθη προβληματικός, καθώς ανακαλύφθηκαν τεράστιες ποσότητες άχρηστων όπλων και ελαττωματικών πυρομαχικών. Τα αποτελέσματα ήταν προφανή...
Στο σημείο αυτό αρχίζει να γίνει μνεία σε ένα τραγικό περιστατικό, το οποίο καταδεικνύει για μια ακόμη φορά τον μισελληνισμό των εβραίων. Το περιστατικό τοποθετείται χρονικά στις ημέρες της μικρασιατικής τραγωδίας και είναι το ακόλουθο:

Στη συνοικία Μπας Οτουράκ της Σμύρνης, οι εβραίοι οι οποίοι τις προηγούμενες ημέρες είχαν επιδοθεί σε μία καταδοτική έξαρση κατά των Ελλήνων, είχαν συγκεντρωθεί και χλεύαζαν τους διερχόμενους Έλληνες αιχμαλώτους. Όταν οι τούρκοι στρατιώτες άρχισαν να κτυπούν τους Έλληνες με τους υποκοπάνους των όπλων τους, τούρκοι και εβραίοι ξέσπασαν από κοινού σε παραλήρημα ενθουσιασμού και χειροκροτημάτων... Ο δε εβραίος νομάρχης Ραχμή Μπέης, εξώθησε τους τσέτες να προβούν στην εξόντωση του Μικρασιατικού Ελληνισμού.

Ενάμισι εκατομμύριο νεκροί, άλλοι τόσοι πρόσφυγες και δισεκατομμύρια σε δραχμές οι υλικές ζημιές. Αυτό ήταν το τίμημα της Μικρασιατικής καταστροφής, στην πρόκληση της οποίας τόσο συνέργησε ο διεθνής σιωνισμός. Η εβραϊκή μάλιστα ωμότητα, έφθασε μέχρι του σημείου της επιδείξεως ασέβειας προς τους ίδιους τους νεκρούς. Ούτε τα οστά των νεκρών Ελλήνων δεν σεβάσθηκαν οι εβραίοι. Μετά τη μεγάλη σφαγή, ένα «ολλανδικό» πλοίο φόρτωσε στο λιμάνι της Σμύρνης τα κόκκαλα των νεκρών, τα οποία προορίζονταν να διατεθούν... για βιομηχανικούς σκοπούς εις την Γερμανία.. της Μέρκελ. Το πλοίο, όπως και η εκμεταλλεύτρια εταιρεία που επεδίωκε να θησαυρίσει ακόμη και από τα οστά των νεκρών, τα οποία «αξιολογούσε» ως πρώτη ύλη (!), ανήκε στους εβραίους Ραούλ Βόντεμπουργκ και Ερασμο Λεβύ. Επιπροσθέτως, στην επιχείρηση αφελληνισμού της Μικράς Ασίας, είναι γνωστός ο ρόλος που διαδραμάτισε ο αμερικανοεβραίος Χ. Μοργκεντάου. Ως πρόεδρος της «Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων», μερίμνησε ώστε κατά την οκταετία 1922-1930, να εφαρμοσθεί κατά γράμμα η Συνθήκη της Λωζάννης, το τερατούργημα αυτό του Ε. Βενιζέλου που προέβλεπε τον ξεριζωμό των Ελληνικών πληθυσμών από την Ιωνία.

Επανερχόμενοι στο θέμα των δηλώσεων Βενιζέλου δια των οποίων συνηγορούσε υπέρ της ιδρύσεως του κράτους του Ισραήλ, κρίνω αυτές αποκαλυπτικές της καταγωγής του. Το γεγονός δε ότι ο Βενιζέλος παρουσιάζεται ως «πρωτεργάτης» της προσπάθειας για την ίδρυση του εβραϊκού κράτους, δεν θα πρέπει να εκπλήσσει. Και αυτό διότι ο Βενιζέλος, ήταν εβραϊκής καταγωγής.

Την εβραϊκή καταγωγή του Βενιζέλου επιβεβαιώνει ο Α.Μ.Παπαδάκης στο έργο του «Βιογραφία Ελ. Βενιζέλου». Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Παπαδάκη, επί των οποίων αναφέρεται ο Νίκος Α. Αντωνακέας στο τρίτομο έργο του «Φαυλοκρατία», ο πατέρας του Βενιζέλου, Μπένυ Σελόν εκ Θεσσαλονίκης, παντρεύτηκε μία εβραία από την Κέρκυρα. Ωστόσο επειδή πλησίαζε η ώρα της στρατεύσεως και ήθελε να αποφύγει την στρατιωτική θητεία, ο Μπένυ Σελόν βρήκε απασχόληση σε ένα καράβι ως μούτσος, όπου αντικατέστησε έναν τεθνεώντα ναύτη που τον έλεγαν Κυριάκο. Στο λιμεναρχείο δηλώθηκε ως Κυριάκος Μπενιζέλος, όνομα που διατήρησε και στην Κρήτη, όπου έφθασε με το πλοίο, ύστερα από πολλές περιπέτειες. Γιος αυτού του Κυριάκου Μπενιζέλου (Μπεν ζελόν) υπήρξε ο γνωστός Εφιάλτης Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος διετέλεσε όργανο της ξενοκρατίας καθ' όλο το διάστημα της πολιτικής του σταδιοδρομίας.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν το γεγονός ότι η Μικρασιατική καταστροφή επήλθε την χρονική εκείνη στιγμή κατά την οποία δέσποζαν τόσο στην Τουρκία όσο και στην Ελλάδα δύο εβραϊκές μορφές: Ο Κεμάλ Ατατούρκ και ο Μπεν Ζελόν. Εξ΄ άλλου δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο το γεγονός ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος υπήρξε, ήδη από το 1917, όπως καταδεικνύεται μέσα από επίσημα έγγραφα, ο πρώτος πολιτικός ηγέτης και δη πρωθυπουργός που ζήτησε την αναγνώριση ισραηλινού κράτους. Τον Ιούλιο του 1920 ο άγγλος ναύαρχος Ντε Ρόμπεκ σε επιστολή που απηύθηνε προς τον τότε Υπουργό Λόρδο Κώρζον, ανέφερε, μεταξύ των άλλων, και τα εξής: «…Με άλλα λόγια ο κ. Βενιζέλος δεν είναι η Ελλάς. Εν κυριολεξία δεν είναι καν Έλλην…».

Aνάλογες είναι και οι συγκυρίες που σχετίζονται με την πρόκληση Εθνικών Ηττών και Τραγωδιών, όπως αυτή που αφορά την έκβαση του Μακεδονικού, του Κυπριακού αλλά και άλλων κρίσιμων ζητημάτων...

Αιώνες ολόκληρους τώρα, ο διεθνής σιωνισμός λυσσαλέα βάλλει κατά του Ελληνισμού, με σκοπό να επιτύχει την καθυποταγή και τελικά την εξάλειψή του. Σε αυτή τη δόλια προσπάθειά του απεργάζεται άθλια σχέδια, με οδυνηρές για το Εθνος μας προεκτάσεις.

Όποιος θέλει να ζήσει, ας πολεμήσει. Για να πολεμήσει όμως, πρέπει να γνωρίζει πολύ καλά το παρελθόν, ούτως ώστε να προετοιμάζεται αναλόγως για την αντιμετώπιση των προκλήσεων και των κινδύνων που θα ανακύψουν στο μέλλον. Το καίριο ερώτημα και ταυτόχρονα μέγιστο συνειδησιακό δίλημμα που ανακύπτει καθοριστικά σήμερα, είναι το ακόλουθο: ΑΘΗΝΑ ή ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ;; Στις 13 Μαρτίου γιορτάζουν σε όλες τις πρεσβείες τους μια τρελή και ανθελληνική γιορτή....μια σκοτεινή γιορτή τώρα που “κατέκτησαν” τα παιδιά του Αλεξάνδρου..

ANTIOXOΣ!

Δεν υπάρχει πιο σιχαμερό είδος από τους ρουφιάνους, που παριστάνουν τα "θύματα" αλλά και τους ευεργέτες εις βάρος των εθνών!