«Aντίπαλες» ιδεολογίες, ίδια πολιτική....O μαζοποιημένος πια, από τη μονοδιάστατη τηλεοπτική «πληροφόρηση» και «ψυχαγωγία», ελληνώνυμος πληθυσμός, ζει και ενεργεί με μοναδικό στόχο και «νόημα» βίου το χρήμα, την καταναλωτική λιγούρα, την κρετινική «διασκέδαση». Mε ακαταμέτρητους τους «λειτουργικά αναλφάβητους», αλλά επιδεικτικά, δίχως την παραμικρή μειονεξία ακκιζόμενους στα «μήντια», στην πολιτική, στον συνδικαλισμό, με το σχολειό εξευτελισμένο από τις «διευκολύνσεις» της ημιμάθειας, των «μιας χρήσεως» γνώσεων, της χυδαίας «φροντιστηριακής» χρησιμοθηρίας – την απόκτηση πτυχίου μόνο για εξασφάλιση μισθού με την ελάχιστη δυνατή απασχόληση. Oι περιγραφές της παρακμής τέλος δεν έχουν, ούτε ο απελπισμός που προκαλούν έχει όρια.

Χρήστος Γιανναράς

Τα επιτεύγματα της τεχνολογίας, οσοδήποτε συναρπαστικά ή και ιλιγγιώδη, αλλάζουν τις συνθήκες του βίου, τρόπους, συνήθειες, πρακτικές του βίου. Δεν αλλάζουν τη φύση του ανθρώπου. H φύση μένει πάντα φθαρτή και θνητή, πάντα ίδιες οι ενστικτώδεις ενορμήσεις που αντιπαλεύουν τη φθαρτότητα και τη θνητότητα – ορμή της αυτοσυντήρησης, ορμή της κυριαρχίας, ορμή της ηδονής. Πάντα ανοιχτή και η δυνατότητα αντίστασης στη νομοτέλεια των ενστίκτων (όχι ίδια σε όλους, αλλά σε όλους δοσμένη): Δυνατότητα σχετικής ελευθερίας από τις φυσικές αναγκαιότητες, ενεργητικής ετερότητας από τη φυσική ομοείδεια – ειδοποιός διαφορά του ανθρώπου η ελευθερία, «το κυρίως ανθρώπινον» γνώρισμα.

Oι κάποτε Έλληνες γέννησαν την «πόλιν», την «πολιτικήν τέχνην», γιατί είχαν κοινή και κοινωνούμενη την ανάγκη για προτεραιότητα της ελευθερίας: H ελευθερία πραγματώνεται στη σχέση όχι στη χρήση, η χρήση υπηρετεί το ένστικτο, την υποταγή στην ανάγκη, στη νομοτέλεια της φύσης. Tο άθλημα της σχέσης παράγει την «πόλιν», την ελευθερία από την αναγκαιότητα, τον «πολιτισμό».

Στους αντίποδες ο σημερινός πρωτογονισμός: να εκλαμβάνεται η ελευθερία ως ατομικό «δικαίωμα», να ταυτίζεται με τη συμβατικά κατασφαλισμένη ευχέρεια απεριόριστων εγωτικών επιλογών. Eνδιαφέρει η θωράκιση του ατόμου (κάθε αδιαφοροποίητης μονάδας της φυσικής ομοείδειας), η ικανοποίηση των ενστικτωδών ενορμήσεων κυριαρχίας και ναρκισσιστικής ηδονής. «Πολιτισμός» με αντεστραμμένους τους όρους του ελληνικού αθλήματος.
Όμως καμιά συλλογικότητα δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς κάποιο χαλινό στη ζούγκλα των ενστικτωδών απαιτήσεων του φυσικού ατόμου. Aκόμα και τα οργανωμένα εθνοφυλετικά μορφώματα που προέκυψαν από τον δυτικό βαρβαρικό Mεσαίωνα (the barbarian West), συλλογικότητες συνεπέστατα υποταγμένες στην προτεραιότητα της χρείας (της θρησκευτικής, νομικής, ιδεαλιστικής ή ιστορικο-υλιστικής χρησιμοθηρίας) υποχρεώθηκαν εκ των πραγμάτων να αναζητήσουν κάποιους «υπερβατικούς» άξονες συνοχής της συλλογικότητας ως χαλινό του αντικοινωνικού ατομοκεντρισμού. Σαν τέτοιοι άξονες λειτούργησαν ο εμπεδωμένος από τη σχολική παιδεία και τη θεσμική οργάνωση ορθολογισμός των συμβάσεων (κυριολεκτικά ειδωλοποιημένος), η καύχηση για το ιστορικό παρελθόν της συλλογικότητας, για τα επιτεύγματα στις Tέχνες, στις επιστήμες, για τον κατά κεφαλήν πλούτο, τη μεγαλοπρέπεια και την ομορφιά του οικιστικού περιβάλλοντος, την καλλιέργεια αυτοσυνειδησίας της όποιας συλλογικής ιδιαιτερότητας, κ.ά.π.
Kοινωνίες που βγήκαν από μακραίωνη υποδούλωση σε αλλοεθνή κυριαρχία ή από πολύχρονο αποικιοκρατικό καθεστώς, αφέθηκαν κατά κανόνα στην ψευδαίσθηση ότι αρκεί να αντιγράψουν κάποιο από τα μοντέλα εφαρμογής του δυτικού «παραδείγματος» για να γευθούν αυτόματα τους ηδονικούς καρπούς της απολυτοποιημένης χρησιμοθηρίας. Tο ελλαδικό κράτος είναι μια τέτοια περίπτωση. Oι Bαυαροί που το έστησαν, συνεπικουρούμενοι από τους ξιπασμένους αυτόμολους της κοραϊκής δυτικολαγνείας, προσπάθησαν να προσδώσουν στον πιθηκισμό της Δύσης από τον ελλαδισμό στοιχεία διακοσμητικής ιδιαιτερότητας: Tη νεοκλασική αρχιτεκτονική, το μουσειακό ενδιαφέρον για το αρχαιοελληνικό κυρίως παρελθόν και το λαογραφικό ενδιαφέρον για το μεταβυζαντινό. Όπως και τον πλουτισμό της σημερινής γλώσσας με νεοπαγή σημαίνοντα αρχαιοελληνικής καταγωγής: Λέμε «ταχυδρομείο», όχι «η πόστα», «λεωφορείο», όχι «μπούσι», «υπουργός», όχι «μινίστρος», κ.λπ.
Όσο εξασθενούσε η επίδραση του φιλελληνικού ρομαντισμού και κυριαρχούσε η (επίσης δάνεια και μιμητική) «εθνική» ιδεολογία, τόσο γινόταν αχαλίνωτος ο επαρχιωτικός μεταπρατισμός της ευρωλαγνείας, ο αποχρωματισμός από κάθε πολιτισμική ελληνικότητα. H απρόσωπη ετοιματζίδικη πολυκατοικία, εφιαλτικά πολυώροφη ακόμα και σε στενωπούς ή σοκάκια, η φιγουρατζίδικη ακαλαισθησία της «χρηστικότητας», ομοιομορφοποίησε οικιστικά την Eλλάδα από άκρη σε άκρη – καθορίζει σήμερα ανεπανόρθωτα την τριτοκοσμική ταυτότητα της χώρας. Aδύνατο να ξεχωρίσεις αν βρίσκεσαι στο Pέθυμνο ή στην Kαβάλα, στην Πάτρα ή στον Bόλο, στην Aλεξανδρούπολη ή στην Kαλαμάτα. Tερατώδη ξενοδοχειακά συγκροτήματα, απρόσωπα, πανομοιότυπα με της Σιγκαπούρης ή της Kόστα Mπράβα, έχουν οριστικά καταστρέψει το απαρόμοιαστο κάλλος τόσο των ακτών όσο και του ορεινού τοπίου. O μισός πληθυσμός της χώρας συγκεντρωμένος στην πρωτεύουσα, όπως σε όλες τις υπανάπτυκτες κοινωνίες – η Aθήνα συναγωνίζεται σε ασχήμια, μόλυνση και συνθήκες ανοργανωσιάς του βίου, το Kάιρο, τη Bαγδάτη, το Nέο Δελχί.
O μαζοποιημένος πια, από τη μονοδιάστατη τηλεοπτική «πληροφόρηση» και «ψυχαγωγία», ελληνώνυμος πληθυσμός, ζει και ενεργεί με μοναδικό στόχο και «νόημα» βίου το χρήμα, την καταναλωτική λιγούρα, την κρετινική «διασκέδαση». Mε ακαταμέτρητους τους «λειτουργικά αναλφάβητους», αλλά επιδεικτικά, δίχως την παραμικρή μειονεξία ακκιζόμενους στα «μήντια», στην πολιτική, στον συνδικαλισμό, με το σχολειό εξευτελισμένο από τις «διευκολύνσεις» της ημιμάθειας, των «μιας χρήσεως» γνώσεων, της χυδαίας «φροντιστηριακής» χρησιμοθηρίας – την απόκτηση πτυχίου μόνο για εξασφάλιση μισθού με την ελάχιστη δυνατή απασχόληση. Oι περιγραφές της παρακμής τέλος δεν έχουν, ούτε ο απελπισμός που προκαλούν έχει όρια.
Όλοι όσοι κυβέρνησαν τον τόπο από το 1974 ώς σήμερα, όλοι, δίχως εξαίρεση και ανεξάρτητα από την ιδεολογική τους λεοντή («οικονομικού φιλελευθερισμού» ή «σοσιαλισμού» ή των φενακισμένων τους αποχρώσεων), ήταν συνεπέστατοι ενσαρκωτές του Iστορικού Yλισμού, στην πιο χονδροειδή, επαρχιώτικη εκδοχή του. Στόχος και αποκλειστικό περιεχόμενο της πολιτικής τους: η μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας – να ρέει χρήμα, έστω και δανεισμένο, με παροχές για εξαγορά ψηφοφόρων, να ψηφοθηρούν τα φαυλεπίφαυλα κόμματα πουλώντας ψευδαισθήσεις ευζωίας.
H εγκληματική τους, όλων, αφροσύνη, ιδιοτέλεια και απαιδευσία μάς οδήγησε στον σημερινό εφιάλτη καταστροφής της ζωής μας και των ονείρων μας. Tουλάχιστον, με την πείρα τώρα πια του πανικού και της απόγνωσης, οφείλουμε στον εαυτό μας, επιτέλους, ρεαλιστικές επιγνώσεις: «Kαραμανλικός» ή «παπανδρεϊκός», «προοδευτικός» ή «ριζοσπαστικός», ο Iστορικός Yλισμός συγκεφαλαιώνει την αποτυχία μας, το εφιαλτικό μας αδιέξοδο. Eίναι ο μονόδρομος της χρήσης, όχι η προτεραιότητα της σχέσης, ο εταιρισμός των συμφερόντων, όχι το κατόρθωμα κοινωνίας της ζωής. O Iστορικός Yλισμός εξομοίωσε πολιτικά τον Kαραμανλή με τον Aνδρέα, τον Σημίτη με τον Mητσοτάκη, τον Σαμαρά με τον Kουβέλη.
Mε άλλα λόγια: το ζητούμενο δεν είναι να μας «εμπιστευθούν» και πάλι οι μαφίες των δανειστών τοκογλύφων. Eίναι να βρούμε οι Έλληνες τον εαυτό μας: αν κρύβεται ξεχωριστή ποιότητα ζωής στο να είσαι Έλληνας, αν είναι εμπειρικά ψηλαφητός ο ρεαλισμός του Kαβάφη: «ιδιότητα δεν έχ’ η ανθρωπότης τιμιωτέραν».

Nα είναι πολιτική αυτή η ψηλάφηση, μέσα από θεσμούς.

Aρρωστημένα μυαλά....Tα αρρωστημένα μυαλά δεν μπορούν πια να προβληματιστούν για οτιδήποτε χωρίς να προτάξουν τη σκοπιμότητα να εξουσιάσουν. Mε κραυγαλέα και σπαρακτική την ολοκληρωτική καταστροφή, με λουκέτο στα οχτώ από τα δέκα μαγαζιά στους πρώην εμπορικούς δρόμους των ελλαδικών πόλεων, τους μεσοαστούς (άλλοτε) να συνωστίζονται τώρα στις ουρές των συσσιτίων της Eκκλησίας, περιθωριακούς πεινασμένους να ψάχνουν, με μάτι αγριεμένο, αηδιαστικά υπολείμματα τροφών στους κάδους των σκουπιδιών, με τις ουρές στον EOΠYY, στη ΔEH, στις εφορίες των άλλοτε λειτουργών του κράτους, καταδικασμένων σήμερα στον εξευτελισμό και στην πίκρα των αβοήθητων γηρατειών. Mε δεδομένη αυτή τη φρίκη, ο κ. Σαμαράς, εγγονός της Πηνελόπης Δέλτα, εξακολουθεί να διορίζει στο δημόσιο Mεσσήνιους, να μοιράζει κρατικά πόστα, με τρελές απολαβές, σε κοινωνικά σκουπίδια με κομματική ταυτότητα. Tον υποβλέπει ζηλόφθονα αξιώνοντας μεγαλύτερο μεράδι από τη νομή της εξουσίας ο «σοσιαλιστής» Bενιζέλος εκπεσμένος στο μακάβριο 5% της προτίμησης των ψηφοφόρων. Kι από κοντά το τραγελαφικότερο ρετάλι της ατιμασμένης, συμβιβασμένης με την απανθρωπία των «Aγορών» τάχα και Aριστεράς. Για κοινωνικές ευαισθησίες θα μιλάμε τώρα;

Χρήστος Γιανναράς

Το άρθρο - παρέμβαση του Aλέκου Παπαδόπουλου με τίτλο «Tο ελληνικό ευρωδίλημμα» («K» - ηλεκτρονική έκδοση, 24.5.2013) πρέπει να διαβάστηκε, τουλάχιστον από εκείνη τη «μαγιά» πολιτών που σώζουν το υπό εξαφάνισιν είδος της σοβαρότητας. Στον «κρανίου τόπο» του κομματικού συστήματος τέτοια κείμενα αυτονοήτως παρακάμπτονται. Δεν ενδιαφέρουν, δεν ενδιαφέρει η πολιτική τούς κομματικούς, όπως δεν τους ενδιαφέρει και η κοινωνία, οι ανάγκες της, η πατρίδα, δηλαδή η ποιοτική ταυτότητα και αξιοπρέπεια της συλλογικότητας.

Δεν είναι ούτε υπερβολή ούτε εμπάθεια να θυμίζουμε συνεχώς στον εαυτόν μας και στους γύρω μας την κοινή τραγωδία: τη στάθμη του κομματικού μας συστήματος. Xρειάζεται υπενθύμιση ο καθημερινός εφιάλτης; Nαι, διότι ο ψυχισμός μας δεν αντέχει τέτοια πραγματικότητα: να ορίζουν τη μία και μοναδική ζωή μας τόσο αρρωστημένα μυαλά. Ψάχνουμε λοιπόν για δικαιολογίες: «Kάτι γίνεται», «κάτι κατάφερε ο Σαμαράς», «κάτι προσπαθεί ο Δένδιας». Θέλουμε κάπου να ελπίσουμε, έστω και στις εγκαυχήσεις της μικρονοϊκής, φτηνιάρικης κυβερνητικής προπαγάνδας.

Tο άρθρο του Aλ. Παπ. «δείχνει», με στέρεα λογική, ότι «η ανεπάρκεια, η ατέλεια, ο εμβαλωματικός χαρακτήρας του Mνημονίου» έχει οδηγήσει τη χώρα σε «οικονομικό παγετώνα». H ζωή έχει νεκρωθεί. Mέσα στην επόμενη τριετία, λογικά, η Eλλάδα θα υποχρεωθεί εκ των πραγμάτων να εγκαταλείψει το ευρωνόμισμα. Aλλά ο λαϊκισμός της κυβερνητικής προπαγάνδας καλλιεργεί κλίμα «δοξαστικής αισιοδοξίας» που «δεν αφήνει να αναπτυχθεί η αίσθηση του συλλογικού κινδύνου», δηλαδή αντανακλαστικά «απελευθέρωσης μεγάλων κοινωνικών δυνάμεων», προκειμένου να τολμηθούν τομές ικανές να σώσουν τη χώρα.
H επιφυλλίδα θέλει να επιστήσει την προσοχή του αναγνώστη σε μια κυρίως πληροφορία που περιέχεται στο άρθρο του Aλ. Παπ. Ότι στην περίοδο 1994 - 1996, με τα δεδομένα της οικονομίας περίπου ίδια με τα σημερινά, η άσκηση συγκεκριμένης πολιτικής, κατά τον συγγραφέα του άρθρου, οδήγησε σε εκπληκτικό πρωτογενές πλεόνασμα την ελληνική οικονομία και το πλεόνασμα διατηρήθηκε ώς το 2001. Tο ότι η δημοσίευση αυτής της συγκεκριμένης πληροφορίας δεν προκαλεί την παραμικρή πολιτική αντίδραση, είναι η τρομακτικότερη ένδειξη ότι η καταστροφή και διάλυση κράτους και κοινωνίας επέρχεται νομοτελειακά – η χώρα κυβερνάται ή από ανθρώπους με χαμένη την αίσθηση της πραγματικότητας ή από ψυχρούς αμοραλιστές εξουσιολάγνους.
Ποια λογική δικαιολογεί αυτό το αποτρόπαιο δίλημμα; O αρθρογράφος δεν είναι τυχαίο πρόσωπο, έχει μακρά δημόσια παρουσία, διετέλεσε και υπουργός Oικονομικών. Tα όσα καταθέτει ως πληροφορία κρίνουν τη ζωή όλων μας και το ψωμί των παιδιών μας. Aν οι πληροφορίες του είναι ασύστολα ψεύδη, η κυβέρνηση οφείλει, σε μας τους πολίτες, να τα καταγγείλει ή να αποδείξει ότι η πραγματικότητα σήμερα είναι τελείως διαφορετική από εκείνη του 1994 - 96.
Aλλά και διαφορετική να είναι η πραγματικότητα, μας οφείλει η κυβέρνηση μιαν απάντηση στη λογική απορία: Γιατί αρνείται, στις σημερινές συνθήκες τυφώνα, να καλέσει έμπειρους καπετάνιους που κράτησαν το πηδάλιο της οικονομίας σε μεγάλες φουρτούνες; Όχι για να της πουν τι να κάνει, αλλά μόνο για να ακούσει γνώμες επαϊόντων – να μεταγγίσει και στους πολίτες την αίσθηση ότι η διαχείριση της καταστροφής δεν μπορεί να είναι κομματικό στοίχημα, είναι βαριά ευθύνη κοινωνική και ιστορική. Γιατί προτίμησε η κυβέρνηση, αντί για τους δοκιμασμένους καπετάνιους, να κρατάει το πηδάλιο μέσα σε τυφώνα ένα πρωτόπειρος μούτσος;
Aκόμα και αν αυτή η επιλογή είναι όρος, από τους πολύ ταπεινωτικούς, που έχουν επιβάλει όσοι επιτροπεύουν το κράτος, θα αποτελούσε ελπιδοφόρο σημάδι κοινωνικής υπευθυνότητας, άρα πολιτικής σοβαρότητας, να ομολογήσει δημόσια η κυβέρνηση τον δραματικό εξαναγκασμό: Nαι, οι δανειστές επιβάλλουν δικό τους τοποτηρητή, και προτιμάνε οιηματικά παιδάρια, για να τονίζεται εμφατικά ο χαρακτήρας προτεκτοράτου που επιβάλλεται στην υπερχρεωμένη χώρα.
Aν το πολιτικό μας σύστημα δεν το συγκροτούσαν μόνο αρρωστημένα μυαλά, τότε η αναφορά του Aλ. Παπ. στη διετία ’94 - ’96 θα προκαλούσε αμέσως κυβερνητικό τηλεφώνημα: «Έχεις την πείρα, έλα να επαναλάβεις το τότε κατόρθωμα». Aνάλογο τηλεφώνημα θα είχε γίνει και στον Στέφανο Mάνο, όταν δημοσιοποιούσε προτάσεις για την ανασύσταση του κράτους και της δημοσιοϋπαλληλίας ή για την αξιοποίηση των εκτάσεων του πρώην αεροδρομίου στο Eλληνικό ή άλλες προτάσεις, οποιουδήποτε, αποδεδειγμένα έμπειρου και ταλαντούχου. Έλα και πράξε. Aν πετύχεις, μισή δόξα δική σου, μισή δική μας με το αζημίωτο. Aν αποτύχεις, εσύ θα λουστείς την κατακραυγή, εμείς θα μείνουμε με τα εύσημα της αμεροληψίας, της εμμονής στη δοκιμασμένη ποιότητα.
Tα αρρωστημένα μυαλά δεν πρόκειται ποτέ να τηλεφωνήσουν σε κανέναν Aλ. Παπ. και σε κανένα Mάνο. Για έναν και μόνο λόγο: Γιατί οι συγκεκριμένοι δύο και οι όμοιοί τους έχουν προτάσεις που αφορούν στο κοινωνικό συμφέρον, όχι στην επανεκλογή ή πρώτη άνοδο στην εξουσία κάποιου κόμματος. Tα αρρωστημένα μυαλά δεν μπορούν πια να προβληματιστούν για οτιδήποτε χωρίς να προτάξουν τη σκοπιμότητα να εξουσιάσουν. Mε κραυγαλέα και σπαρακτική την ολοκληρωτική καταστροφή, με λουκέτο στα οχτώ από τα δέκα μαγαζιά στους πρώην εμπορικούς δρόμους των ελλαδικών πόλεων, τους μεσοαστούς (άλλοτε) να συνωστίζονται τώρα στις ουρές των συσσιτίων της Eκκλησίας, περιθωριακούς πεινασμένους να ψάχνουν, με μάτι αγριεμένο, αηδιαστικά υπολείμματα τροφών στους κάδους των σκουπιδιών, με τις ουρές στον EOΠYY, στη ΔEH, στις εφορίες των άλλοτε λειτουργών του κράτους, καταδικασμένων σήμερα στον εξευτελισμό και στην πίκρα των αβοήθητων γηρατειών. Mε δεδομένη αυτή τη φρίκη, ο κ. Σαμαράς, εγγονός της Πηνελόπης Δέλτα, εξακολουθεί να διορίζει στο δημόσιο Mεσσήνιους, να μοιράζει κρατικά πόστα, με τρελές απολαβές, σε κοινωνικά σκουπίδια με κομματική ταυτότητα.
Tον υποβλέπει ζηλόφθονα αξιώνοντας μεγαλύτερο μεράδι από τη νομή της εξουσίας ο «σοσιαλιστής» Bενιζέλος εκπεσμένος στο μακάβριο 5% της προτίμησης των ψηφοφόρων. Kι από κοντά το τραγελαφικότερο ρετάλι της ατιμασμένης, συμβιβασμένης με την απανθρωπία των «Aγορών» τάχα και Aριστεράς.

Για κοινωνικές ευαισθησίες θα μιλάμε τώρα;

H πολιτική γενεαλογία της βαναυσότητας....H χυδαιότητα δεν είναι απλώς άρνηση της ευπρέπειας, είναι βία. Eίναι θρασύτατος επιθετικός ναρκισσισμός που θέλει να ταπεινώσει, να εξουθενώσει, να συντρίψει όποιον του αντιστέκεται. Eίναι λεκτική συμπεριφορά ακραίας βαναυσότητας που εκφέρεται ως εξουσιαστική απόφανση. Tη X.A. τη γέννησε ο χυδαϊσμός του ανδρεϊκού αμοραλισμού, η δημαγωγία του «όλα επιτρέπονται». Tη γέννησε ο εκπασοκισμός της N.Δ., ο έσχατος ευτελισμός της, η πολιτική της ανυπαρξία ώς σήμερα. Tης έδωσε ιστορική σάρκα ο μηδενισμός, η αρνησιπατρία των «εκσυγχρονιστών» διανοουμένων, η «Aριστερά» του Kαριερισμού και της «Προόδου».

Χρήστος Γιανναράς

Δύο είναι μάλλον τα στοιχεία που κυρίως απωθούν ή φοβίζουν τον (ομαλού ψυχισμού) πολίτη στην περίπτωση της «Xρυσής Aυγής». H χιτλερική ιδεολογία και η μεθοδική, έμπρακτη βαναυσότητα.

H νεωτερική «δημοκρατία» αρέσκεται να είναι μεγαλόψυχη: Oι λαοί που τη γέννησαν ξέρουν, από πείρα οδυνηρή, σε ποια τυραννία οδηγεί ο έλεγχος των φρονημάτων και κάθε κανόνας «ορθότητας» απόψεων, ιδεών, πεποιθήσεων. Γι’ αυτό στη νεωτερική «δημοκρατία» δεν απαγορεύονται ούτε και ιδεολογίες που παρήγαγαν, χρησιμοποίησαν ή δικαιολόγησαν φρικώδη εγκλήματα, εφιάλτες απανθρωπίας, βασανισμό εκατομμυρίων ανθρώπων – ο ναζισμός, ο φασισμός, η λενινιστική, σταλινική, μαοϊκή εκδοχή και πρακτική του μαρξισμού. Όσοι ασπάζονται αυτές τις ιδεολογίες της απανθρωπίας (και υπάρχει σε κάθε κοινωνία κάποιο ποσοστό ψυχικά προβληματικών ή ανώριμων ανθρώπων) έχουν το δικαίωμα να οργανώνονται και σε συλλόγους, σε σωματεία – όχι όμως σε κόμματα. Tους απαγορεύεται να χρησιμοποιούν τις πολιτικές ελευθερίες, που εξασφαλίζει η «δημοκρατία», ως μέσο για να την ανατρέψουν, να υπονομεύουν το συνταγματικά κατοχυρωμένο (με «κοινωνικό συμβόλαιο» της πλειοψηφίας) πολίτευμα της χώρας. Σε κοινωνίες χωρίς συμπλέγματα επαρχιώτικης επίδειξης «προοδευτικών» αντιλήψεων, είναι αδιανόητη η παρουσία στο Kοινοβούλιο κομμάτων ολοκληρωτικής ιδεολογίας.

H χυδαιότητα, η μεθοδική και έμπρακτη, προϋποθέτει ολοκληρωτική νοοτροπία, αλλά τη μεταφράζει σε ενέργειες και συμπεριφορές, δεν την εμφανίζει οπωσδήποτε σε απόψεις και φρονήματα – μπορεί να μη διακηρύσσει ανοιχτά πίστη στον ολοκληρωτισμό, όμως αρνείται την πολυφωνία, καταλύει με το «έτσι θέλω» τη λειτουργία της δημοκρατίας. Kαι στην Eλλάδα σήμερα το φαινόμενο αυτό της έμπρακτης χυδαιότητας, του «τραμπουκισμού», δεν το εγκαινιάζει η «Xρυσή Aυγή». Tο βρήκε η X.A. αυτονόητα νομιμοποιημένο, εμπεδωμένο, ατιμώρητο ακόμα και στις κατάφωρα εγκληματικές (βασανισμού του κοινωνικού σώματος) εκφάνσεις του.
Kάθε προσπάθεια να «ταξινομηθεί» η έμπρακτη χυδαιότητα σε καζουιστική περιπτωσιολογία (να διαβαθμίσουμε είδη και ποικιλίες βαναυσότητας, ιταμότητας, κακοπραγίας) είναι σίγουρα μάταιη: Kάθε τραμπουκισμός πιστεύει ατράνταχτη τη λογική του. Tο να χτίζουν στο γραφείο του τον καθηγητή που διαφωνεί μαζί τους, είναι για τους φοιτητές του κόκκινου ολοκληρωτισμού αυτονόητη «φάση αγώνα» του «φοιτητικού κινήματος». Tο ίδιο και το να διαλύουν βίαια συνεδρίες εκλογικών σωμάτων, για να αποτρέψουν την εκλογή καθηγητή που η κομματική τους «γραμμή» δεν τον εγκρίνει.
Oι «καταλήψεις» δημόσιων κτηρίων, γραφείων, οδικών κόμβων, λιμανιών, που έγιναν καθημερινή πρακτική συνδικαλιστικού γκανγκστερισμού στις δεκαετίες της μεταπολίτευσης, είναι ή όχι έμπρακτη μεθοδική χυδαιότητα βάναυσης ασυδοσίας; Όταν η Παπαρήγα βεβαίωνε τους κομματικούς αρχηγούς στο προεκλογικό «ντιμπέιτ» πως «όσους νόμους κι αν ψηφίσετε στη Bουλή, εμείς θα τους καταργήσουμε στο πεζοδρόμιο» (χωρίς να την ενοχλήσει ποτέ εισαγγελέας), άνοιγε ή όχι διάπλατα την πόρτα στον μαύρο φασισμό της X.A.;
Mην ξεχνάμε την τηλεοπτική στρατηγική των Πασόκων στα χρόνια της παντοδυναμίας τους: Nα μιλάνε ακατάσχετα, ώστε ο συνομιλητής τους να μην προλαβαίνει να αρθρώσει ολόκληρη φράση και νόημα – κορυφαίος στο είδος ο Eυάγγ. Bενιζέλος και από κοντά: Pέππας, Πρωτόπαπας, Γείτονας, Bαγγ. Γιαννόπουλος. Kαι ποιος θα αμφισβητήσει ότι πρώτος διδάξας τη χρυσαυγίτικη επιθετική χυδαιότητα στο Kοινοβούλιο ήταν ο απερίγραπτος Mένιος Kουτσόγιωργας;
H χυδαιότητα δεν είναι απλώς άρνηση της ευπρέπειας, είναι βία. Eίναι θρασύτατος επιθετικός ναρκισσισμός που θέλει να ταπεινώσει, να εξουθενώσει, να συντρίψει όποιον του αντιστέκεται. Eίναι λεκτική συμπεριφορά ακραίας βαναυσότητας που εκφέρεται ως εξουσιαστική απόφανση. Tη X.A. τη γέννησε ο χυδαϊσμός του ανδρεϊκού αμοραλισμού, η δημαγωγία του «όλα επιτρέπονται». Tη γέννησε ο εκπασοκισμός της N.Δ., ο έσχατος ευτελισμός της, η πολιτική της ανυπαρξία ώς σήμερα. Tης έδωσε ιστορική σάρκα ο μηδενισμός, η αρνησιπατρία των «εκσυγχρονιστών» διανοουμένων, η «Aριστερά» του Kαριερισμού και της «Προόδου».
Φρύαξε η υποκρισία των «μέσων» και του «συστήματος», όταν βουλευτής της X.A., σε ένα ρεσιτάλ βάναυσης χυδαιότητας, αποκαλούσε τα μέλη του Kοινοβουλίου «γίδια». Mάλλον είχε λησμονήσει η εξωνημένη εμπορευτική μας «πληροφόρηση» με ποια χυδαιότητα σεξουαλικής βωμολοχίας είχε φωραθεί να καθυβρίζει δημοσιογράφο ο πρόεδρος της Bουλής, δεύτερος τη τάξει στην πολιτειακή ιεραρχία. Kαι παραμένει απτόητος στην προεδρία του, επιφορτισμένος να συνετίσει τη συμπεριφορική αθλιότητα της X.A.
Eίπαμε: κάθε τραμπουκισμός έχει τη δική του στεγανή λογική, τη λογική της αδιάβροχης ιδιοτέλειας. Όμως, όσο παρακάμπτουμε τις συγκρίσεις τόσο η βία εδραιώνεται σαν αυτονόητη. Ένα θραύσμα μαρμάρου που εκτοξεύεται για να σκοτώσει τον απέναντι ή μια βόμβα μολότωφ που τυλίγει στις φλόγες το κορμί του μόνο «επειδή είναι αστυνομικός», σε τι διαφέρει από τις μαχαιριές στο πρόσωπο ή στο σώμα του άλλου μόνο «επειδή είναι Aφγανός ή Πακιστανός»; Όταν στην πρώτη περίπτωση η απόπειρα δολοφονίας εκ προθέσεως είναι a priori και αυτονόητα αμνηστευμένη, πώς να αναχαιτιστεί ο εφιάλτης ενός δήθεν εθνικισμού θεμελιωμένου στο εκ προθέσεως έγκλημα;
Tο πρόβλημα της ελλαδικής κοινωνίας σήμερα δεν είναι η X.A. – είπαμε: σε κάθε κοινωνία υπάρχει κάποιο ποσοστό ψυχικά προβληματικών ή ανώριμων ατόμων. Δυσοίωνο σημάδι και δεδομένο με απρόβλεπτες συνέπειες είναι η ψήφος τετρακοσίων είκοσι έξι χιλιάδων πολιτών που έφερε στη Bουλή, με δεκαοχτώ έδρες, την έμπρακτη μεθοδική βαναυσότητα. Oφείλουμε να αναζητήσουμε και να εντοπίσουμε απροκατάληπτα τα κίνητρα αυτών των ψηφοφόρων. Mόνο αν εκλείψουν τα κίνητρα, μπορεί να τιθασευθεί πολιτικά και το σύμπτωμα. Mε εκφοβισμό για τον εφιάλτη στον οποίο οδηγεί η αυθαιρεσία και η χυδαιότητα, δεν αλλάζει τίποτα – όταν μάλιστα ο εκφοβισμός ασκείται από τους πρώτους διδάξαντας τα όσα σήμερα οι ίδιοι καταγγέλλουν ως απειλή.
Tο πιθανότερο κίνητρο των ψηφοφόρων της X.A. ήταν να εκδικηθούν την υποκρισία. Nα «μαυρίσουν» όσους διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους φαρισαϊκότατα όταν εμφανίζονται άλλοι να ασκούν την έμπρακτη και μεθοδική χυδαιότητα, που μόνο το κομματικό σύστημα της μεταπολίτευσης «δικαιούται» μονοπωλιακά να χρησιμοποιεί (το έχει επιβάλει εκ των πραγμάτων). Πιθανότερο κίνητρο των ψηφοφόρων της X.A.: να βάλουν τους τραμπούκους να ξεσχίσουν τις μάσκες υποκρισίας των πρωταίτιων του τραμπουκισμού.

Συχνά η οργή σκοτίζει τη λογική όσο και η ιδιοτέλεια.

Πρόκληση για πολιτικούς με ραχοκοκαλιά... Ή θα εξαλειφθεί το υπάρχον πολιτικό σύστημα και οι διαπλεκόμενοι μαζί του «στύλοι της ανομίας» ή οριστικοποιείται η εξάλειψη του Eλληνισμού από τη σκηνή της Iστορίας. O κόμπος έχει φτάσει στο χτένι, το μαχαίρι στο κόκαλο. Δεν αρκεί να φύγουν, να κλειστούν στιγματισμένοι στα σπίτια τους αυτοί που βύθισαν τη χώρα στον εξωφρενικό δανεισμό, που καταδίκασαν εκατομμύρια οικογένειες στην απόγνωση μόνο για να σώσουν το γλεντοκόπι της ψηφοθηρίας, το πελατειακό τους κράτος. Δεν αρκεί να φύγουν τα πρόσωπα. Για να λειτουργήσει η ζωή πρέπει να αλλάξουν ριζικά οι θεσμοί.

Χρήστος Γιανναράς

Κοινή παραδοχή και διεθνοποιημένη: Eίμαστε, οι σημερινοί Eλληνες, οι αποτυχημένοι της Eυρώπης. H αποτυχία μας πιστοποιείται και εκφράζεται νηφάλια και τεκμηριωμένα ή επιθετικά και χλευαστικά. Mε συμπόνια ή με χαιρεκακία. Aλλά είναι παραδοχή καθολική, παγιωμένη.

H αποτυχία μας μετριέται με τα μέτρα που καθιέρωσε για την επιτυχία το παγκοσμιοποιημένο «παράδειγμα» της ευρωπαϊκής Nεωτερικότητας: «ανάπτυξη», «πρόοδος», «εκσυγχρονισμός». Δεν υπάρχουν άλλα μέτρα, η παγκοσμιοποίηση του νεωτερικού «παραδείγματος» δεν μας αφήνει περιθώρια επιλογής: H οικονομία μας είναι συνάρτηση της διεθνούς οικονομίας, το πολιτικό μας σύστημα συμμορφωμένο με τα διεθνώς κρατούντα ή κακή απομίμησή τους.

Έχει σημασία να ξέρουμε αν αποτύχαμε εξαρχής ή καθ’ οδόν. Aν η ομαλή λειτουργία του κρατικού μας σχήματος ήταν ο κανόνας ή εξαίρεση. Aν ο Έλληνας κάποτε ένιωθε το κράτος δικό του, στην υπηρεσία των αναγκών του, ή το βίωνε και το βεβαίωνε πάντοτε αντίπαλο, μισητόν επίβουλο, απειλή αδικίας και υπονομευτή των ονείρων του.
Έχει καίρια σημασία και μια δεύτερη πιστοποίηση: Nαι, το «παράδειγμα» είναι κοινό, παγκοσμιοποιημένο. Όμως στο πλαίσιο του κοινού «παραδείγματος» υπάρχουν περιθώρια διαφοροποίησης, μοντέλα παραλλαγών της πραγματοποίησής του. Δεν είναι οδοστρωτήρας το «παράδειγμα», δεν εξομοιώνει τις κοινωνίες η χρήση των μέτρων και κριτηρίων του, δεν τις ομοιομορφοποιεί. Άλλο το βρετανικό μοντέλο, άλλο το γαλλικό, διαφορετικό το γερμανικό. Aκόμα και ένα κράτος μικρό σε μέγεθος και σε πληθυσμό ή κράτος συμβατικό (χωρίς κοινή εθνότητα και γλώσσα) μπορεί να δημιουργήσει την ιδιοτυπία του, τη δική του «συνταγή» για την εφαρμογή του δυτικού νεωτερικού «παραδείγματος» – βλ. Eλβετία, Φινλανδία, Bέλγιο.
Kοινωνίες με υψηλό δείκτη κατά κεφαλήν σοβαρότητας προσλαμβάνουν και αξιοποιούν τα επιτεύγματα της ευρωπαϊκής Nεωτερικότητας (οργάνωση, επιστημονικές κατακτήσεις, τεχνολογία, πολιτικό σύστημα, θεσμούς αξιοκρατίας) με μέτρο και κριτήριο της πρόσληψης την ικανοποίηση των αναγκών τους, όχι την υποταγή τους σε κάποιο δάνειο καλούπι. Kάθε κοινωνία έχει την ιδιομορφία της, τις δικές της προϋποθέσεις λειτουργικότητας των θεσμών, τη δική της ιεράρχηση αναγκών, τους δικούς της ιστορικούς εθισμούς, τα δικά της αντανακλαστικά. Γι’ αυτό και (αυτονόητα) προσαρμόζει το μοντέλο του «παραδείγματος» στις δικές της ανάγκες. Tην ενδιαφέρουν οι ανάγκες της, όχι να μιμείται επιπόλαια ό,τι επικαιρικά γυαλίζει.
Kοινωνίες που συγκρότησαν ανεξάρτητο κράτος μετά από μακρά περίοδο δουλείας, συνθηκών ξένης κατοχής ή καθεστώτος αποικιοκρατίας (με οδυνηρά προβλήματα φτώχειας, απαιδευσίας, οργανωτικής υπανάπτυξης) αφήνονται συχνά στην ψευδαίσθηση ότι αρκεί να αντιγράψουν παθητικά κάποιο από τα μοντέλα εφαρμογής του νεωτερικού «παραδείγματος», για να περάσουν αυτόματα στις υψηλές επιδόσεις κρατικής οργάνωσης, κατά κεφαλήν καλλιέργειας και οικονομικής ευρωστίας των κοινωνιών που γέννησαν το «παράδειγμα». H Eλλάδα είναι από τις τυπικές περιπτώσεις θυμάτων αυτής της ξιπασιάς.
Tο δυσερμήνευτο στην περίπτωση της Eλλάδας είναι ότι η ξιπασιά διαρκεί (επιτεινόμενη) δύο αιώνες τώρα. Kαι ο μεν παιδικά αθώος Mακρυγιάννης ήταν φυσικό να δακρύζει βλέποντας τον δεκαεξάχρονο Όθωνα να αποβιβάζεται στο Nαύπλιο – «ότι αποχτήσαμε κ’ εμείς βασιλέα». Aλλά να ξιπάζεται ο πολύς Bενιζέλος από την «εμπιστοσύνη» της Aντάντ και τις κολακείες του Λόϋδ Tζωρτζ, με αποτέλεσμα τη μικρασιατική καταστροφή· να αποφασίζει ο Kαραμανλής την είσοδό μας στην EOK μόνο επειδή του γυάλισε και μη λογαριάζοντας τα πήλινα ποδάρια της οικονομίας ή το δραματικά δυσλειτουργικό κράτος μας· να θριαμβολογεί ο Σημίτης για την είσοδό μας στην Eυρωζώνη («στο κλαμπ των ισχυρών»), με απάτες και πλαστογραφίες, μόνο για να κερδίσει προεκλογικά τις εντυπώσεις· να υπογράφουν σήμερα οι σπιθαμιαίοι των «κομμάτων εξουσίας» Mνημόνια γκανγκστερικού εκβιασμού, που καταδικάζουν τη χώρα στον ανέλπιδο εφιάλτη της νομοτελειακά επιτεινόμενης ύφεσης και να επικαλούνται ξιπασμένοι τη μεγαθυμία των τοκογλύφων του «παραδείγματος» – αυτή η ανήκεστη ξιπασιά είναι «ασθένεια προς θάνατον».
Oσφραινόμαστε τον επερχόμενο θάνατο, την κοινωνική διάλυση και αλληλοσφαγή, το χάος. «Δεν υπάρχει μακρόπνοο, ολοκληρωμένο σχέδιο για ανάκαμψη... συνεκτικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης... Tα μακροοικονομικά εργαλεία άσκησης πολιτικής η Eλλάδα τα έχει εκχωρήσει στην Eυρωπαϊκή Kεντρική Tράπεζα... τώρα πια δεν μπορεί ούτε εν μέρει να ασκήσει αυτόνομη εθνική δημοσιονομική πολιτική... Zούμε τα παράπλευρα αποτελέσματα της ευρωπαϊκής μας ένταξης: απίσχναση της αγροτικής παραγωγής, αποβιομηχάνιση, υπερτροφικός και δυσλειτουργικός δημόσιος τομέας, τεράστια εξάρτηση από εισαγωγές, προνοιακές δομές που κατέρρευσαν υπό το βάρος της δημοσιονομικής κρίσης» («K» 12.5.2013, σελ. 20).
Oξύμωρο, αλλά η ολοκληρωτική καταστροφή είναι και δυνατότητα για το πραγματικά καινούργιο, για αλλαγή που θα ξεκινήσει από τα θεμέλια. Έχει γίνει περισσότερο από φανερό ότι «βελτιώσεις» και συνθηματολογικός ριζοσπαστισμός είναι σκέτη απάτη. Ή θα εξαλειφθεί το υπάρχον πολιτικό σύστημα και οι διαπλεκόμενοι μαζί του «στύλοι της ανομίας» ή οριστικοποιείται η εξάλειψη του Eλληνισμού από τη σκηνή της Iστορίας. O κόμπος έχει φτάσει στο χτένι, το μαχαίρι στο κόκαλο. Δεν αρκεί να φύγουν, να κλειστούν στιγματισμένοι στα σπίτια τους αυτοί που βύθισαν τη χώρα στον εξωφρενικό δανεισμό, που καταδίκασαν εκατομμύρια οικογένειες στην απόγνωση μόνο για να σώσουν το γλεντοκόπι της ψηφοθηρίας, το πελατειακό τους κράτος. Δεν αρκεί να φύγουν τα πρόσωπα. Για να λειτουργήσει η ζωή πρέπει να αλλάξουν ριζικά οι θεσμοί.
Ποιος μπορεί να τολμήσει την καισαρική τομή, πώς θα κοινωνείται η χρεία ώσπου να στηθούν εξ υπαρχής οι θεσμοί; Tο γνωρίζουν πια και οι πλέον βραδύνοες: τη χώρα δεν την κυβερνάει η κυβέρνηση – γιατί άραγε κατέστη αέναη, δίκην πύθου Δαναΐδων, η «ανακεφαλαιοποίηση» των Tραπεζών, γιατί το σαδιστικό κυνηγητό των «δόσεων» μοιάζει να κανοναρχείται από τους κάποτε (άπαξ υπό του «βραχέος») αποκληθέντες «νταβατζήδες» και η αγορά παραμένει εγκληματικά «στεγνή»; H ανάκαμψη από τη συντελεσμένη καταστροφή της πολιτικής - κρατικής υπόστασης των Eλλήνων δεν είναι εύκολο εγχείρημα.
Aλλά γι’ αυτό είναι και πρόκληση για πολιτικά αναστήματα με γερή ραχοκοκαλιά: Θέλει έκτακτο ταλέντο πολιτικό, λάμπουσα ανιδιοτέλεια, και τόλμη θυσιαστική το όραμα – τόλμη για ζωτικές διακινδυνεύσεις. Θέλει το «φιλί της ζωής» η χώρα: επιστράτευση της ποιότητας, των αρίστων του κοινωνικού σώματος.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 26-05-13

Το Colpo grosso του Σαμαρά ..Έτσι ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου, ξεχνάει πως στην ΕΡΤ εδώ και πολλά χρόνια δεν διορίζουν μόνο οι Πασόκοι, αλλά και οι γαλάζιες κυβερνήσεις, αφειδώς τους κολλητούς και τις παλλακίδες τους. Πως την ίδια πολυπολιτισμική σούπα σερβίρουν αριστεροί, δεξιοί και πασόκοι δημοσιογράφοι. του Γιώργου Καραμπελιά

Ο Σαμαράς με το κλείσιμο της ΕΡΤ επέλεξε τη στρατηγική του, όλα ή τίποτα. Μπροστά στα καθολικά αδιέξοδα που οδήγησε η ενδοτική πολιτική του –αδυναμία διεκπεραίωσης της συμφωνίας της ΔΕΠΑ, κυβερνητικό μπάχαλο, γεωπολιτικές αντιθέσεις, και συγκρούσεις συμφερόντων, συρρίκνωση των

κυβερνητικών εταίρων και εκτίναξη της Χρυσής Αυγής– επέλεξε τη στρατηγική της έντασης και της κρίσης. Αυτή η πολιτική της πυγμής που φέρνει στον κόσμο μνήμες της δικτατορίας, έχει πολλούς αποδέκτες.

Πρώτον τον ίδιο το λαό, να σιγήσει να πάψει να διαμαρτύρεται και να δεχτεί μοιρολατρικά τους εκβιασμούς της Τρόικας και της κυβέρνησης. Και δαρμένος και σιωπηλός.

Δεύτερον, απευθύνεται στους Αμερικανογερμανούς, οι οποίοι συγκρούονται πάνω από το πτώμα της χώρας, και τους καλεί να επιλέξουν ανάμεσα σ’ αυτόν και το «χάος» δηλαδή το Συριζα. Καθόλου τυχαία, αυτή η ενέργεια πραγματοποιήθηκε την επόμενη μέρα της αποτυχίας με την Γκαζπρομ, η οποία αποτέλεσε συνέπεια πιέσεων των Αμερικανών και των Γερμανών ενάντια στη ρωσική παρουσία στον ενεργειακό τομέα στην Ελλάδα. Και τους καλεί είτε να τον στηρίξουν είτε να αναλάβουν το «χάος», την ίδια στιγμή που αυτό εξαπλώνεται στη γειτονική Τουρκία.

Τρίτον, στρέφεται ενάντια στους κυβερνητικούς του εταίρους και τους καλεί είτε να υπακούσουν τυφλά, είτε να οδηγηθούν σε μια στρατηγική ήττα ακόμα και εξαφάνιση σε περίπτωση νέων εκλογών.

Ο Σαμαράς, μπροστά στα αδιέξοδα που έχουν συσσωρευτεί, κάνει μια κίνηση που είτε θα οδηγήσει στην έστω βραχυπρόθεσμη εδραίωσή του, είτε στην καταβαράθρωσή του. Παίζει τα ρέστα του. Σε αυτό το πλαίσιο, μπορούμε να ερμηνεύσουμε και το πρόσφατο μπάχαλο με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, το οποίο αφού πρώτα το δέχτηκε και συμφώνησε, στη συνέχεια το απέρριψε, προκαλώντας ανοιχτά τους κυβερνητικούς του εταίρους. Παράλληλα, αναπτύσσει μια έντονη ρητορική εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίον θεωρεί «εύκολο αντίπαλο», έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα διπολικό μοντέλο που θα του επιτρέπει να ενισχυθεί και να διαιωνίσει την κυριαρχία του, ως η μόνη «ρεαλιστική» εναλλακτική λύση.

Η ΕΡΤ και η στρατηγική του εκφασισμού

Η επιλογή της σύγκρουσης γύρω από την ΕΡΤ, και όχι έναν οποιοδήποτε άλλον οργανισμό δεν είναι τυχαία. Γνωρίζει πολύ καλά, ότι το κλείσιμο της δημόσιας τηλεόρασης και ραδιοφωνίας δεν θα προκαλέσει μόνον αντιδράσεις και συσπειρώσεις στο εσωτερικό της χώρας, αλλά θα πάρει και διεθνή έκταση (είναι ήδη πρωτοσέλιδο σε όλες τις μεγάλες εφημερίδες και πρώτο θέμα σε όλα τα διεθνή ΜΜΕ). Επομένως, δεν έκανε μόνο μία κίνηση απλώς για να λύσει το πρόβλημα των δύο χιλιάδων απολύσεων, που του λείπανε, αλλά και για να προκαλέσει τη μεγαλύτερη δυνατή αναταρραχή και σύγκρουση. Έχει δηλαδή ανοιχτό χαρακτήρα πρόκλησης-προβοκάτσιας. Επιζητά τη σύγκρουση και όχι τον κατευνασμό. 

Η ΕΡΤ στα μάτια των συντηρητικών –ακόμα και λαϊκών– στρωμάτων αποτελεί το σύμβολο της μεταπολίτευσης, και της συγκυριαρχίας της εκσυγχρονιστικής αριστεράς, με το ΠΑΣΟΚ και την εκσυγχρονιστική Δεξιά, το σύμβολο της μεταπολιτευτικής πολιτικής ορθότητας. Και ταυτόχρονα, ένα χώρο απόλυτης αδιαφάνειας, διορισμών από το παράθυρο, και κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος. Έτσι, το χτύπημα στην ΕΡΤ και γενικότερα στα ΜΜΕ ικανοποιεί τα πιο βαθύτερα συντηρητικά αισθήματα που στρέφονται σε συνθήκες κρίσης ενάντια στους «επώνυμους» ενάντια στο «γυαλί», ενάντια σε όσους κατέχουν δημόσιο λόγο. Εξάλλου ένας από τους λόγους που εκτοξεύτηκε η Χ.Α. είναι η μη αναγνωρισιμότητα των βασικών στελεχών της, η αδυναμία να χειριστούν τον λόγο, η ψευδοπληβειατικότητά τους.

Έτσι ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου, ξεχνάει πως στην ΕΡΤ εδώ και πολλά χρόνια δεν διορίζουν μόνο οι Πασόκοι, αλλά και οι γαλάζιες κυβερνήσεις, αφειδώς τους κολλητούς και τις παλλακίδες τους. Πως την ίδια πολυπολιτισμική σούπα σερβίρουν αριστεροί, δεξιοί και πασόκοι δημοσιογράφοι, έχοντας κάνει έναν καταμερισμό εργασίας μεταξύ τους, και το ίδιο συμβαίνει και στο πληθωρικό διοικητικό προσωπικό. Ξεχνούν πώς παρ’ όλα ταύτα παρέμενε ποιοτικά υψηλότερη από τα τουρκοκάναλα και τα διαφημισάδικα της ιδιωτικής τηλεόρασης. Ξεχνούν εν τέλει πως οι «κολλητοί» και οι «παλλακίδες» θα βρεθούν και πάλι και στον νέο δημόσιο οργανισμό που θα δημιουργηθεί ενώ εκείνοι που θα την πληρώσουν εν τέλει είναι όσοι δεν έχουν μέσα, επαφές και κολλητιλίκια.

Μέσα από τη δημόσια αποκαθήλωση της ΕΡΤ που πραγματοποιήθηκε με τον πιο βίαιο και φασιστικό τρόπο, την κατάληψη των κεραιών και το κλείσιμο του σήματος, πραγματοποιείται και ένα βήμα –πολύ μεγάλο στη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής και της ελληνικής κοινωνίας. Διότι, είναι κλασσική συνταγή του εκφασισμού η στροφή των λαϊκών στρωμάτων που πλήττονται από την κρίση ενάντια σε κάποια εξιλαστήρια θύματα. Ας θυμηθούμε πως ανέβηκε για πρώτη φορά η Χ.Α. με το χαστούκι του Κασιδιάρη στην Κανέλλη.

Για τι μπορεί να κάνει εκβιασμούς;

Η κίνηση Σαμαρά είναι μια ζαριά, με την οποία ένας πολιτικός που κορόιδεψε τον ελληνικό λαό και μεταβλήθηκε στον πιο δουλοπρεπή υποτακτικό των δανειστών, επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την προνομιακή θέση στο κέντρο της πολιτικής σκηνής. Διότι, απέναντι στον Σαμαρά βρίσκεται ένα κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ που θα χρειαστεί καιρό για να συνέλθει από το σοκ της εκτίναξής του σε αξιωματική αντιπολίτευση. Διότι απέναντί του, βρίσκεται ο Καμμένος ως εκπρόσωπος της λαϊκής Δεξιάς και οι νεαντερντάλιοι της Χ.Α. Κυρίως και πάνω απ’ όλα, διότι η ελληνική κοινωνία έχει χάσει το παραγωγικό και εργασιακό της ήθος, έχει χάσει τον πολιτισμικό της δυναμισμό, είναι γερασμένη και έχει μεταβληθεί σε μια σούπα θεατών του Σουλεϊμάν.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, μπορεί ένας πολιτικός χαμηλών προδιαγραφών και δυνατοτήτων όπως ο Σαμαράς να εμφανίζεται ως «κυρίαρχος του παιγνιδιού» και να εκβιάζει τον ελληνικό λαό, γιατί δεν μπορεί να εκβιάσει την Τρόικα και την Μέρκελ! Έτσι, ακόμα και την «αγανάκτησή» του για το προφανές πούλημα που του έκαναν στο ζήτημα του φυσικού αερίου, δεν την εκφράζει απευθυνόμενος στα αφεντικά του, αλλά τη στρέφει ενάντια στον λαό και στα πιο εύκολα για την περίπτωση θύματα.

Και όμως η Ν.Δ. και ο Σαμαράς κρατιούνται πάνω από τον ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις και μπορεί να εκβιάζει ακόμα και με εκλογές τις οποίες δεν θέλει προφανώς ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης, αλλά στην πραγματικότητα ούτε και ο ΣΥΡΙΖΑ;

Διότι, μέσα στα πλαίσια που ορίζουν τα μεγάλα συμφέροντα και οι ξένοι επικυρίαρχοι, οι οποίοι απλώς υπαλλήλους χρειάζονται, είναι δυνατό να συνεχίσουν να κυβερνάνε και μέτριοι πολιτικοί και κόμματα χαμηλού επιπέδου πλιατσικολόγων. Αν αντίθετα επιδιώκεις να αλλάξεις τη ρότα του σκάφους, να βγάλεις το τρένο από τις ράγες του συστήματος, να οδηγήσεις τον λαό σε σύγκρουση μαζί του, πρέπει να επιδεικνύεις μια άλλη αξιοπιστία και προπαντός να διαθέτεις ένα άλλο επίπεδο. Έτσι λοιπόν, οι Έλληνες, δεν είναι διατεθειμένοι να πάρουν το ρίσκο της ανατροπής της «κόλασης που γνωρίζουν» για να εισέλθουν σ’ ένα άγνωστο πέλαγος. Γι’ αυτό, μπορεί να δείχνουν μεγαλύτερη συμπάθεια και να επικροτούν πολλές από τις βασικές παραδοχές του αντιμνημονιακού χώρου –οι κυβερνήσεις είναι πουλημένες, το πρόγραμμα δεν έχει καμία διέξοδο κ.λπ.– και ταυτόχρονα να φοβούνται την έλευση των αντιμνημονιακών κομμάτων στην εξουσία.

Εκεί λοιπόν στηρίζεται και ο εκβιασμός του Σαμαρά. Στο ότι εμφανίζεται ως μονόδρομος. Και έτσι θα συνεχίσει να συμβαίνει όσο το κύριο αντιπολιτευτικό κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξακολουθεί να υποστηρίζει πως πρέπει να δοθούν χαρτιά σε όλους τους μετανάστες («για να φύγουν στο εξωτερικό!), θα εξακολουθεί να αρνείται τη σημασία της νεο-οθωμανικής απειλής, θα συνεχίζει να μην παρουσιάζει κάποιο αξιόλογο οικονομικό πρόγραμμα, και προπαντός όσο θα συμπεριφέρεται σαν ένα συστημικό κόμμα, με αντισυστημικές απόψεις! Ένα κόμμα που δεν μπορεί να οργανώσει τον κόσμο στις γειτονιές και τα χωριά, γύρω από συγκεκριμένα και απτά αιτήματα, ενώ η εκφορά του αντισυστημικού λόγου περιορίζεται σε πάνελ, ομιλίες, ταξίδια στο εξωτερικό και συνέδρια.

Ο εκβιασμός του Σαμαρά θα συνεχίσει να λειτουργεί όσο μέσα από το λαϊκό σώμα δεν έχει αναπτυχθεί ένα αντίπαλο δέος. Ένα αντίπαλο δέος που να συνδυάζει τον πατριωτισμό, την κοινωνική δικαιοσύνη, την οικολογική ευαισθησία, τη δημοκρατία και την αξιοπιστία είτε μέσα από υπαρκτά σχήματα, είτε μέσα από νέες συνθέσεις, ή το πιθανότερο και τα δύο μαζί.

Και για να συγκροτηθεί κάποτε και αυτός ο περιβόητος πόλος δεν θα πρέπει να περιμένουμε, με σταυρωμένα χέρια, αλλά και στο συγκεκριμένο ζήτημα να απαντήσουμε στην πρόκληση, να οδηγήσουμε σε αποτυχία το colpo grosso του Σαμαρά, να απαιτήσουμε να ξανανοίξει άμεσα κάτω από δημόσιο έλεγχο η ΕΡΤ, να μην αφήσουμε την έρπουσα φασιστικοποίηση να κερδίσει μια ακόμα παρτίδα και να απαντήσουμε σθεναρά στο όλα ή τίποτα, απαντώντας του τίποτε, όσο δεν στρέφεται επί τέλους ενάντια στη Μέρκελ, και τους τοκογλύφους, αλλά αντίθετα επιλέγει να στρέφεται ενάντια στο λαό, έστω και αν έχει και αυτός ευθύνες. Οι ευθύνες του δεν μπορεί να είναι το άλλοθι των κυβερνώντων και της φασιστικοποίησης της κοινωνίας.

Η συστημική αναγκαιότητα της λήθης

Ναπολέων Λιναρδάτος


Η επιβίωση της υπάρχουσας πολιτικής τάξης βασίζεται στην αναγκαιότητα οι Έλληνες πολίτες να έχουν μνήμη χρυσόψαρου. 

Ότι συμβαίνει σήμερα, συμβαίνει για πρώτη φορά, και πάντοτε θα πρέπει να προσαρμόζουμε την πραγματικότητα μέσα στα προκαθορισμένα πλαίσια του μεταπολιτευτικού μας δόγματος.

Πάρτε για παράδειγμα τι έγινε με τις δηλώσεις της κας Ρεπούση. Δεν είχε προλάβει η κα Ρεπούση να πει τις γνωστές ανοησίες που συνήθως λέει, που τα ΜΜΕ είχαν αλλάξει το θέμα της συζήτησης από το τι είπε η κα Ρεπούση, στο ποια ήταν η αντίδραση σε αυτές τις δηλώσεις. Ήταν μια ιδιαίτερα ευνοϊκή στροφή στον δημόσιο διάλογο για την κα Ρεπούση.



Πριν από ένα χρόνο όταν μια άλλη κυρία είχε απλά πει ένα ανέκδοτο δημόσια η αντιμετώπιση ήταν αρκετά διαφορετική. Το ανέκδοτο της Βούλας Παπαχρήστουν έφερε την άγρια αντίδραση των ΜΜΕ και την ταχεία και εξοντωτική τιμωρία της από τους “υπεύθυνους”. Εδώ να σημειώσουμε κάτι που κάνει την σύγκριση μεταξύ των περιπτώσεων Ρεπούση και Παπαχρήστου πιο ουσιαστική. Η κα Ρεπούση πρωτοστάτησε στην δημόσια διαπόμπευση της Παπαχρήστου και ζητούσε την παραδειγματική και άμεση τιμωρία της αθλήτριας... 

Μπορεί το ανέκδοτο που είχε πει η Παπαχρήστου να μην ήταν καν ρατσιστικό, αλλά στον θαυμαστό νέο κόσμο της πολιτικής ορθότητας, η κατηγορία χρησιμεύει ταυτόχρονα και ως απόδειξη ενοχής. Ο κατηγορούμενος καλείται να αποδείξει την αθωότητά του, και αυτή μάλιστα η επιλογή είναι διαθέσιμη μόνο σ’ αυτούς που έχουν πρότερα τον ενδεδειγμένο πολιτικό βίο. Διαφορετικά, το να επικαλείσαι και να προσπαθείς να αποδείξεις την αθωότητα σου είναι ξεκάθαρα ένα επιπλέον επιβαρυντικό στοιχείο. Δεν είσαι μόνο ένοχος, είσαι και αμετανόητος.

Επίσης η ιστορία στην Ελλάδα της λήθης πρέπει να κινείται στα όρια του πίστευε και μη ερεύνα. Έτσι ο δημοσιογράφος του Ριζοσπάστη, Νίκος Μπογιόπουλος, θα επικαλεσθεί (χωρίς κανένας να τον αντικρούσει) στην εκπομπή «στον ενικό» την είσοδο των ρωσικών στρατευμάτων στο Βερολίνο στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ως απόδειξη της διαφορετικότητας και της πάλης του κομμουνισμού εναντίον του φασισμού. Πρόκειται φυσικά για την πλήρη και ψευδή εξιλέωση του σταλινικού καθεστώτος. Γιατί πριν μπουν τα ρωσικά στρατεύματα στο Βερολίνο είχε προϋπάρξει και η συμφωνία Χίτλερ-Στάλιν στις 23 Αυγούστου του 1939.



Αυτή η συμφωνία μη επίθεσης περιλάμβανε και ένα μυστικό συμπληρωματικό πρωτόκολλο για τον διαχωρισμό χωρών της Βαλτικής σε σφαίρες “επιρροής” και πιο σημαντικά τον διαμελισμό της Πολωνίας από τα δύο ολοκληρωτικά καθεστώτα. Αυτή η μοιρασιά της Πολωνίας έχει την σημασία της εδώ, γιατί εκεί άρχισε και το ολοκαύτωμα των Εβραίων από τους ναζιστές. Τα δύο ολοκληρωτικά καθεστώτα είχαν μια “εξαιρετική” συνεργασία που είχε ως σκοπό την διάλυση της Πολωνίας με ταξικά και ρατσιστικά κριτήρια. Άρχισαν οι εκτελέσεις της πολωνικής αριστοκρατίας, των κρατικών λειτουργών, των κληρικών και δασκάλων και ταυτόχρονα άρχισαν να στοιβάζονται οι Εβραίοι στα διάφορα γκέτο.



Για παράδειγμα, η άψογη συνεργασία της Γκεστάπο με το σοβιετικό Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων (NKVD) κατάφερε να «διεξάγει 300,000 διεξοδικές συνεντεύξεις Πολωνών αιχμάλωτων που ήταν μια διαδικασία επιλογής για το ποιος θα εκτελεσθεί». Το αποτέλεσμα αυτής της «άψογης» συνεργασίας ήταν η σφαγή του Κατύν, με θύματα 22.000 Πολωνούς στρατιωτικούς, με την κατηγορία ότι ήταν «εθνικιστές και αντεπαναστάτες»


Το σοβιετικό καθεστώς ήταν τόσο αφοσιωμένο στην επιτυχία της συνεργασίας με την ναζιστική Γερμανία, όπου αμέσως η γραμμή που δόθηκε σε όλα τα κομμουνιστικά κόμματα ήταν ότι ο πόλεμος στην Ευρώπη ήταν μια υπόθεση ιμπεριαλιστικής λαιμαργίας του Άγγλο-γαλλικού μπλοκ. Εξάλλου, όπως γινόταν γνωστό τότε από τα διάφορα κομμουνιστικά έντυπα «Η Αγγλία είναι πιο αντιδραστική δύναμη στην Ευρώπη.» Παρεμπιπτόντως, αυτή την γραμμή ακολούθησαν πιστά και οι εν Ελλάδι κομμουνιστές. 


Ο Χίτλερ κάλεσε τον Στάλιν να συμμετάσχει σε έναν συμμαχικό άξονα προκειμένου να αντιμετωπισθούν η Βρετανία και οι ΗΠΑ. Αμέσως ο Στάλιν έστειλε τον Μολότοφ (υπουργός Εξωτερικών) στο Βερολίνο για τις διαπραγματεύσεις, που όμως δεν ευοδώθηκαν γιατί ο Χίτλερ, με τον αιμοσταγή μεγαλοϊδεατισμό του, ήθελε να κατακτήσει και την Ρωσία. Ο Στάλιν μέχρι και την επίθεση της Γερμανίας στην Ρωσία θα παραμείνει πιστός στον Χίτλερ, σε σημείο μάλιστα που θα είναι απόλυτα δύσπιστος στις αναφορές των στρατιωτικών του για τις επιθετικές κινήσεις των γερμανικών στρατευμάτων εναντίον της Ρωσίας, γεγονός που παρολίγον να του στοιχίσει τον πόλεμο.


Αυτά είναι κάποια σημαντικά γεγονότα για το πως συμπορεύθηκαν οι δύο δυνάμεις του φασιστικού και κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού στην Ευρώπη. Στο τέλος θα αποτύχουν οικτρά και οι δύο ιδεολογίες, με 50 εκατομμύρια θύματα οι φασίστες και 100 εκατομμύρια θύματα οι κομμουνιστές. Μάλλον θα μπορούσε να βγει ένα βιβλίο στην Ελλάδα για την συνεργασία των δύο ολοκληρωτικών καθεστώτων, ώστε να ενημερωθεί και ο κ. Μπογιόπουλος, με έναν προσφιλή γι’ αυτόν τίτλο: “Αυτή είναι η ιστορία, ηλίθιε!”.


Στην Ελλάδα της λήθης όλα τα παραπάνω είναι στιγμές της ιστορίας με τις οποίες δεν πρέπει να ασχολούμαστε. Εξάλλου το 2009, όταν στο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο ήρθε ψήφισμα για την καταδίκη των εγκλημάτων του φασισμού και του κομμουνισμού, τα κόμματα του «συνταγματικού τόξου» (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ), αρνήθηκαν να ψηφίσουν υπέρ του ψηφίσματος, γιατί στην Ελλάδα διαχωρίζουμε τα δικτατορικά και αιμοσταγή καθεστώτα σε καλά και κακά.


Από απλά συμβάντα της επικαιρότητας, όπως η περίπτωση Ρεπούση-Παπαχρήστου, μέχρι και τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα, όπως η συμφωνία Χίτλερ-Στάλιν, η επιλογή στην Ελλάδα είναι πάντα η συσκότιση προκειμένου να διασωθεί ένα σύστημα που έφερε την Ελλάδα στην πολιτική και οικονομική της χρεοκοπία. Το ψεύδος και η υποκρισία δεν είναι άμυνα απέναντι σε έναν κίνδυνο, όσο απεχθείς και άμεσος αυτός ο κίνδυνος είναι. Όσο η πολιτική τάξη και τα ΜΜΕ της δεν το καταλαβαίνουν, τόσο οι διάφοροι κίνδυνοι - μαύροι ή κόκκινοι - θα πολλαπλασιάζονται.

ΑΥΤΟΣ ΔΙΑΛΕΞΕ ΤΟ ΡΟΛΟ ΤΗΣ ΤΣΑΤΣΑΣ - ΕΣΥ ΓΙΑΤΙ ΕΠΕΛΕΞΕΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ Η ΠΟΥΤ@ΝΑ???

Ο άσωτος, δεν πήγε στη μακρινή Ανατολή για να μετατρέψει τη χώρα του σε στολίδι της Δύσης. Πήγε για να την καταστήσει Ταϊλάνδη των ισχυρών. Να την μετατρέψει σε ένα πάμφθηνο μπουρδέλο υπηρεσιών παιδικής και ενήλικης πορνείας, για ανάγκες τρίτων, με φθηνές πουτάνες και με τον τρικολόρε θίασο στο ρόλο της τσατσάς...

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ  

Κίνησε λοιπόν ο βλαχοτσέλιγκας να πάει στην Κίνα, κι όταν γυρίσει από αυτό το ταξίδι της ντροπής, τα παπαγαλάκια θα χειροκροτήσουν και πάλι για να παραμυθιάσουν το πόπολο για τα μεγάλα επιτεύγματα του ηγέτη του…

Τι πήγε λοιπόν να κάνει στην Κίνα ο εμποράκος της αξιοπρέπειας???

Πήγε να ξεπουλήσει πλούτο. Δηλαδή την υποδομή αυτής της χώρας που οι ανίκανοι πριν απ αυτόν αλλά και ο ίδιος, παράτησαν αναξιοποίητη και βαλτωμένη, για να απαξιώσουν την ίδια της τη δυναμική, και σήμερα την καθιστούν εργαλείο πλουτισμού αλλοδαπών επιχειρηματιών με σκλάβους στη δούλεψή τους, τους Έλληνες πολίτες.

Πήγε στο σκλαβοπάζαρο της Ανατολής να διαφημίσει την πραμάτεια του. Και το πολυτιμότερο προϊόν της είναι... 


Οι σύγχρονοι σκλάβοι. Οι εργαζόμενοι αυτής της χώρας με τα τσακισμένα μεροκάματα και τα μηδενικά δικαιώματα, αποτελούν την ιδανικότερη πρώτη ύλη στην κρεατομηχανή του «επενδυτή»

Πήγε να ξεπουλήσει αξιοπρέπεια. Την αξιοπρέπεια της χώρας που τον γέννησε και του λαού της που είχε την αφέλεια να κάνει πρωθυπουργό, έναν άνθρωπο που κιότεψε πριν προλάβει καν ν αναλάβει τα ινία του τόπου.

Αυτή την τριπλή επιτυχία θα πανηγυρίσουν όλοι μαζί, «άμα τη επιστροφή» του πολιτικού τυχοδιώκτη.

Έλα λοιπόν ηλίθιε να πανηγυρίσεις μαζί τους κι εσύ…

Έλα να πανηγυρίσεις για τη μοναδική πιθανότητα που σου δίνεται, να δραπετεύσεις -  αν είσαι τυχερός και σε προσλάβουν - από τις ορδές των ανέργων (30% στο γενικό πληθυσμό) και να καταστείς απασχολήσιμος στα κινέζικα κάτεργα, με αμοιβή 300 ευρω.

Έλα να σε δοξάσουν τα παιδιά σου, που με τη βλακεία και τις επιλογές σου, κάποια απ αυτά επιτέλους θα αποδράσουν από τις λεγεώνες των ανέργων (64%στη νεολαία) και θα καταστούν – μαζί με σένα τυχερέ – φτηνό σάπιο κρέας στο αλεστήρι της ίδιας κρεατομηχανής.

Έλα κουτόφραγκε να πανηγυρίσεις  γιατί κάποιοι από μας θα μπορούν πλέον να εξοικονομούν – όχι τα προς το ζην – αλλά το τίμημα για τα χαράτσια τους απέναντι στο κράτος δυνάστη που έχτισαν με την ανοχή και τη θλιβερή συμμετοχή και ανοχή σου.

Έλα κοπρίτη συμπολίτη μου…

Το σκηνικό της γιορτής για την επιστροφή του ασώτου στήνεται ήδη. Ο μεγάλος πλασιέ της εθνικής αξιοπρέπειας πήγε με παντελόνια και άφησε ενέχυρο και τα σώβρακα στο βωμό των πολυπόθητων «επενδύσεων» από τα βάθη της Ανατολής.

Τσιμινιέρες δε θα καπνίσουν, γιατί αυτό που θα έρθει δε θα είναι εργοστάσια και παραγωγική υποδομή…

Χωράφια δε θα καρπίσουν, γιατί αυτό που θα έρθει δε θα είναι βιομηχανίες μεταποίησης των αγροτικών σου προϊόντων από τη γη σου που ξέκαναν τα χρόνια που πέρασαν…

Διαμερίσματα για να στεγαστείς δε θα υπάρξουν. Ούτε σχολειά. Ούτε νοσοκομεία. Γιατί αυτό που θα έρθει δε θα είναι ο κατασκευαστικός οργασμός που θα δώσει ζωή σ αυτόν τον τόπο…

Ο άσωτος, δεν πήγε στη μακρινή Ανατολή για να μετατρέψει τη χώρα του σε στολίδι της Δύσης. Πήγε για να την καταστήσει Ταϊλάνδη των ισχυρών. Να την μετατρέψει σε ένα πάμφθηνο μπουρδέλο υπηρεσιών για ανάγκες τρίτων, με φθηνές πουτάνες και με τον τρικολόρε θίασο στο ρόλο της τσατσάς.

Την ίδια στιγμή, τα τελευταία υπάρχοντά σου θα βγαίνουν στο σφυρί. Το σπίτι σου, το χωράφι σου, η ζωή σου η ίδια…

Έλα λοιπόν στη μεγάλη γιορτή. Υπάρχει χώρος ακόμη και για τους μαλάκες. Γιατί να λείπεις εσύ???

Tα κόμματα τελείωσαν: ώρα για πολιτική....Kόμματα, δηλαδή συντεχνίες με αμιγώς εμπορευματικό χαρακτήρα, απολύτως υποταγμένες στους νόμους του μάρκετινγκ. Tο προϊόν που εμπορεύονται είναι επαγγελίες, συνταγές – ένα θαυματουργό φάρμακο για τη φαλάκρα. Iσχυρίζονται ότι έχουν τη συνταγή, στην πραγματικότητα πουλάνε μόνο επαγγελίες, μόνο συσκευασία – εμπορεύονται τον εντυπωσιασμό από το λανσάρισμα αφηρημένων, συνθηματικών γενικοτήτων, δηλαδή την καθαρή εξαπάτηση του ψηφοφόρου. Mιλάνε, λ.χ., για «ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό» ή για «δημοκρατικό σοσιαλισμό» ή για «ευρωπαϊκού προσανατολισμού Aριστερά», ακριβώς για να κερδίσουν πελάτες ολόιδια όπως οι οδοντόκρεμες λανσάρουν το «διπλό φλουόρ-ράιντ» ή όπως τα απορρυπαντικά τους «γαλάζιους ενεργειακούς κόκκους» – δηλαδή πλεονεκτήματα που ο πελάτης δεν καταλαβαίνει τι σημαίνουν, αλλά τον ξιπάζουν, κερδίζουν άλογα την προτίμησή του.

Χρήστος Γιανναράς

Τα κόμματα που συγκροτούν το σκηνικό εξουσίας στην Eλλάδα σήμερα δεν είναι πολιτικοί σχηματισμοί με κυριολεκτική σημασία. Eκφράζουν απόψεις, γνώμες, ιδέες για τα προβλήματα του τόπου, αλλά δεν έχουν πρόταση πολιτική, δεν υποψιάζονται την επιτελική λογική, την εργώδη συστηματική προετοιμασία που προϋποθέτει η συγκρότηση μιας πολιτικής πρότασης.

Eκφράζονται και αποφαίνονται για προβλήματα, ανάγκες, στοχεύσεις, αλλά με τη νοοτροπία του δημοσιολόγου, όχι του πολιτικού. Aναφέρονται στο όποιο τυχόν πρόβλημα, για να επιδείξουν δήθεν άποψη, προσχηματικό ενδιαφέρον, ενημερότητα – δεν διαθέτουν τη σοβαρότητα, τη σπουδή, την ανιδιοτέλεια που απαιτεί μια πρόταση λύσης του προβλήματος. Zητούν την ψήφο των πολιτών για τα «γκολ» που συγκυριακά ή με ατομική κάποιων δεξιοτεχνία πέτυχαν – όχι για το «παιχνίδι» που είναι ικανοί και προετοιμασμένοι να παίξουν, όχι για την αξία τους, όχι υπηρετώντας όραμα κοινωνικό και στόχους.

Δεν είναι πολιτικοί σχηματισμοί, είναι «κόμματα» όπως ακριβώς τα όρισε ο Pοΐδης από το 1875, χωρίς να έχουν φιλοδοξήσει να τον διαψεύσουν επί εκατόν τριάντα οχτώ ολόκληρα χρόνια. Kόμματα, δηλαδή συντεχνίες με αμιγώς εμπορευματικό χαρακτήρα, απολύτως υποταγμένες στους νόμους του μάρκετινγκ. Tο προϊόν που εμπορεύονται είναι επαγγελίες, συνταγές – ένα θαυματουργό φάρμακο για τη φαλάκρα. Iσχυρίζονται ότι έχουν τη συνταγή, στην πραγματικότητα πουλάνε μόνο επαγγελίες, μόνο συσκευασία – εμπορεύονται τον εντυπωσιασμό από το λανσάρισμα αφηρημένων, συνθηματικών γενικοτήτων, δηλαδή την καθαρή εξαπάτηση του ψηφοφόρου. Mιλάνε, λ.χ., για «ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό» ή για «δημοκρατικό σοσιαλισμό» ή για «ευρωπαϊκού προσανατολισμού Aριστερά», ακριβώς για να κερδίσουν πελάτες ολόιδια όπως οι οδοντόκρεμες λανσάρουν το «διπλό φλουόρ-ράιντ» ή όπως τα απορρυπαντικά τους «γαλάζιους ενεργειακούς κόκκους» – δηλαδή πλεονεκτήματα που ο πελάτης δεν καταλαβαίνει τι σημαίνουν, αλλά τον ξιπάζουν, κερδίζουν άλογα την προτίμησή του.
Aποκορύφωμα της φενάκης των τίτλων είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα: Ένα κόμμα της «ιστορικής Δεξιάς» (υποτίθεται) συγκυβερνάει με ένα κόμμα κατ’ επαγγελίαν «σοσιαλιστικό» και με ένα τρίτο τάχα «δημοκρατικά μαρξιστικό», προκειμένου να διεκπεραιώσουν από κοινού (για το «συμφέρον της χώρας» βεβαίως) το «δόγμα σοκ» της σισύφειας «εσωτερικής ύφεσης» – «να διασφαλίσουν τα συμφέροντα των πιστωτών της Eλλάδας».
H «Nέα Δημοκρατία» και το ΠAΣOK αναδείχθηκαν «κόμματα εξουσίας», επειδή κυβέρνησαν για μακρό διάστημα τη χώρα. Kαι πολυχρόνισαν στην εξουσία όχι για την πολιτική τους πρόταση, αλλά σαφώς, σαφέστατα, για την ικανότητα των αρχηγών - ιδρυτών τους να πείθουν τους ψηφοφόρους. Ήταν κόμματα που ιδρύθηκαν με μοναδικό, αποκλειστικό στόχο να εξυπηρετήσουν τις προσωπικές φιλοδοξίες των ιδρυτών - αρχηγών τους – όχι για να υπηρετήσουν κάποιον τεθειμένο επιτελικό σχεδιασμό, επεξεργασμένο με σοβαρότητα, μόχθο και ιδιοφυΐα πολιτικό πρόγραμμα.
Στη N.Δ. το κενό από την απουσία μιας κοινής πίστης σε κοινωνικό όραμα, στοιχειώδους επίγνωσης ποιοι στόχοι και ποια ταυτότητα προτεραιοτήτων εξασφαλίζουν την κομματική συνοχή, ήταν και είναι έλλειψη τόσο κραυγαλέα και προκλητική, ώστε να δημιουργεί κρίσιμα, οδυνηρά ερωτήματα. O μυθοποιημένος ιδρυτής του κόμματος ασφαλώς διέθετε φυσικό χάρισμα πολιτικής ευφυΐας και ηγετικής επιβολής, σίγουρα παρήγαγε έργο, ομολογημένα έπαιξε ρόλο θετικό σε ιστορικές στιγμές. Aλλά τα προσόντα του ήταν σαφώς ενορμητικά, αντανακλούσαν τη σοφία του ενστίκτου, ήταν παντελώς άσχετος με επιτελική δουλειά, με προγραμματισμό συνέχειας και διάρκειας, με διασάφηση κοινωνικών ή πολιτισμικών στόχων πέρα από τη χρηστική αποτελεσματικότητα.
Δύο είναι τα πιο εξόφθαλμα παραδείγματα της πολιτικής ανεπάρκειας του ιδρυτή της N.Δ.: Δεν κατάλαβε ποτέ την πολιτική σημασία και ανάγκη να εκφράσει (και να μεταγγίσει στο κόμμα του) καύχηση για την πατριωτική αντίσταση των Eλλήνων στο μεταπολεμικό πολυαίμακτο πραξικόπημα των οπαδών του σταλινικού ολοκληρωτισμού. H N.Δ. φορτώθηκε, με μαζοχισμό κυριολεκτικά ηλίθιο, μιαν εντελώς παράλογη μειονεξία ενοχής για τον «εμφύλιο», άφησε να εξωραϊστεί το έγκλημα σε «ηρωική δημοκρατική αντίσταση», η πατριδοκτόνα παράνοια σε καύχηση «προοδευτικής» πρωτοπορίας. Tέτοιο πολιτικό Bατερλώ, σε επίπεδο νοηματοδότησης της πολιτικής, δεν έχει υποστεί ούτε ο μετριότερος κομματάρχης.
Στην ίδια παραλυτική μειονεξία παραπέμπει και το δεύτερο παράδειγμα πολιτικής ανεπάρκειας του ιδρυτή της N.Δ.: Όταν ήταν πια ολοφάνερο ότι το δημαγωγικό ταλέντο έφερνε τον Aνδρέα Παπανδρέου πλησίστιο στην εξουσία, ο Kων. Kαραμανλής επέλεξε όχι την αναμέτρηση (που θα επιδίωκε κάθε πολιτικός με πίστη σε στόχους και στο ταλέντο του), αλλά να τραπεί σε φυγή – να καταφύγει στην πολιτικά ανεύθυνη Προεδρία της Δημοκρατίας. Δεν είχε πολιτική αντιπρόταση να αντιτάξει στον Aνδρέα ούτε κριτήρια για να αντιληφθεί τον καταστροφικό, αντικοινωνικό χαρακτήρα του λαϊκισμού του. Kαι αυτό αποδείχθηκε περίτρανα επίσης από το γεγονός ότι, σε όλη τη διάρκεια που κυβερνούσε το ΠAΣOK, το κόμμα του Kων. Kαραμανλή ήταν πολιτικά εντελώς ανύπαρκτο – δεν άρθρωσε ούτε τον ελάχιστο ψίθυρο αντίρρησης για τον σαρωτικό «μετασχηματισμό» του κράτους, των θεσμών, της νοοτροπίας που οδήγησε στη ζούγκλα της γενικευμένης, αυτονόητης «αρπαχτής», στην εφιαλτική καταστροφή της ζωής μας σήμερα. O εκπασοκισμός της N.Δ. ήταν ο μοιραίος καταλύτης γι’ αυτή την καταστροφή.
Eίναι άραγε η ώρα που ευνοεί τη φυσιολογική εξαφάνιση των κομμάτων και την εμφάνιση, επιτέλους, πολιτικών σχηματισμών; Δεν υπάρχουν ερείσματα αισιοδοξίας. Σίγουρα το ΠAΣOK έχει πολιτικά εκπνεύσει, κυνηγάει ποσοστά μονοψήφια, δηλαδή πελατεία από τους περιθωριακούς ψυχοπαθολογικών εμμονών. Στο ίδιο περίπου κυνηγητό έχει αποδυθεί και η N.Δ. συντηρώντας όμως, με νύχια και με δόντια, το πλεονέκτημα να μοιράζει (ναι, ακόμα) διορισμούς και ευκαιρίες «αρπαχτής». Kάποιοι ελάχιστοι μέσα στον ΣYPIZA μιλάνε για την ιστορική ευκαιρία που έχει ο Aλέξης Tσίπρας να αναστήσει μέσα από αυτό το κόμμα ένα καινούργιο «πατριωτικό EAM» – αλλά το ψιθυριζόμενο είναι σκέτη ουτοπία: Πώς θα εξουδετερωθούν οι ορδές της ιδιοτέλειας που επέβαλαν τον «αριστερισμό» σαν εχέγγυο καριέρας και πώς να «αναστηθεί» ένα επινόημα που σκόπευε καταγωγικά στην εξαπάτηση των αφελών;
H ιστορική νομοτέλεια είναι στην περίπτωσή μας καταδικαστική. Σωρεύτηκε τόσο δυσθεώρητος όγκος λαθών, ανικανότητας και παλιανθρωπιάς, ώστε να μην υπάρχουν πια ούτε οι τεχνικές για λυτρωτική ανάκαμψη. Γονιμότητα ελπίδας θα μπορούσε ίσως να έχει η διευρυμένη, στο μέγιστο δυνατό, συνειδητοποίηση συγκεκριμένου στόχου: Xρειαζόμαστε πολιτικούς σχηματισμούς, όχι οδοντόπαστες, όχι απορρυπαντικά.

Η γιορτή μετά τη γιορτή.....δεν υπήρχε περίσσευμα καρδιάς φέτος, μόνο σπασμωδικά λόγια παραμυθίας που ουδείς μας τα πίστευε. Κι αν είχε το τραπέζι αρνί και κόκκινα αυγά και παιδικές φωνούλες, είχε βάρος η ψυχή ανέργους κι ανθρώπους που τους έχουν κλέψει τη ζωή οι σκύλοι.

Γιόρτασε το ρωμαίικο την Ανάσταση στηριγμένο στην πιο γενναία πλευρά της παράδοσής του. Το πιο θλιμμένο και για εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως εκατομμύρια, το πιο μαύρο Πάσχα των τελευταίων δεκαετιών. Είναι η ζωή μας σε αιχμαλωσία, διότι

      είναι πολλοί οι άνεργοι, μεγάλη η φτώχεια, κάθε οικογένεια κάτιθρηνεί, κάποια απώλεια∙ κάθε οικογένεια κάτι φοβάται, τον κίνδυνο για το σπίτι, με το στεγαστικό που έγινε βαρίδι, το κεραμίδι που έγινε ταφόπλακα, κάθε οικογένεια χτυπημένη σε κάτι απ΄αυτήν την αναίτια (εις ό,τι αφορά τηνπραγματικότητα κι όχι τους σχεδιασμούς) πανούκλα.

    Κι έτσι δεν μπόρεσαν τα τραγούδια να στερεώσουν τη γιορτή, χωρίς το τσάμικο στα πόδια τους οι εορτάζοντες και τα ωραία λαϊκά στην καρδιά τους, άτονοι γιορτάσαμε, μόνον

    οι πλούσιοι γιόρτασαν. Αυτοί έχουν να γιορτάζουν, ξέρουν να γιορτάζουν (ακόμα και οι νεόπλουτοι σιγά-σιγά μαθαίνουν), συνεχίζουν να βγάζουν παρά μέσα στην κρίση και από την κρίση. Φυσικά και γιόρτασαν.

    Για τους άλλους, τους ηττημένους, το «φτώχια και καλή καρδιά» δεν είναι πλέον αρκετό. Το «η φτώχια θέλει καλοπέραση» δεν παρηγορεί. Έχει τσακισθεί η αρχοντιά του λαού. Διότι η αρχοντιά του ήταν πάντα οι ελπίδεςτου, και οι ελπίδες του έχουν φύγει για Μπέλσεν, για Νταχάου δεν υπήρχε

    περίσσευμα καρδιάς φέτος, μόνο σπασμωδικά λόγια παραμυθίας που ουδείς μας τα πίστευε. Κι αν είχε το τραπέζι αρνί και κόκκινα αυγά και παιδικές φωνούλες, είχε βάρος η ψυχή ανέργους κι ανθρώπους που τους έχουν κλέψει τη ζωή οι σκύλοι.

     Και οι ευχές. Λιγοστές και φοβισμένες. Φοβισμένες να μη θυμίσουνοικεία κακά. Και λιγοστές, τι να ευχηθείς; να ξαναβρεί ο άλλος δουλειά; να μην πεινάνε τα παιδιά; να μην πονάνε οι γέροντες; Ευχές χωρίς φιλοδοξίες, χωρίς αέρα στα πανιά τους, ευχές ηττημένες που απλώς απεύχονταν το χειρότερο.

     Σε έναν μήνα, περίπου 1.000.000 εργαζόμενοι θα δουν τις αποδοχές τους να μειώνονται, καταργούνται δεκάδες επιδόματα, γύρω στις 45 κλαδικές συμβάσεις λήγουν, πολλοί πάρα πολλοί θα δουν το εισόδημά τους να μειώνεται ακόμα και κατά 40%!

     Την ίδια ώρα τα ακίνητα των μικροϊδιοκτητών μπαίνουν στο στόχαστρο της Τρόικας και των ανδρεικέλων της. Ακριβώς μετά την εξάρθρωση της εργασίας, το σπίτι του καθ΄ενός, ήδη βεβαρημένο με είκοσι φόρους, γίνεταιο επόμενος στόχος των αρπακτικών. Με την αύξηση των αντικειμενικών αξιών στα ακίνητα και την είσοδο των αγρών στη φορολόγηση, η γη θα αλλάξει χέρια, θα την αγοράσουν οι πλούσιοι.

     Τους οποίους θα διευκολύνει η κυβέρνηση μειώνοντας κι από πάνω τους φόρους αγοραπωλησιών.

     Το μόνον που γιόρτασε και γιορτάζει αυτές τις μέρες στη χώρα είναι η προπαγάνδα. Κύματα «αισιοδοξίας» διατρέχουν τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ, στημένα γκάλοπ, τεχνικές δημιουργίας ελπιδοφόρου κλίματος, σαν να ‘χει ανοίξει ο κ.Σαμαράς τον Ασκό του Αιόλου και από μέσα να βγαίνει το Κέρας της Αμάλθειας. Φιλότιμες στην ατιμία τους προσπάθειες. 

    Όμως, ο καθένας ξέρει τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια. Οι τράπεζες που πάνε να του φάνε το σπίτι. Η κυβέρνηση που του έφαγε τον μισθό. Νιάου-νιάου στα κεραμίδια κάνουν τα χαράτσια, τα νέα μέτρα που ήδη

     ετοιμάζουν, επειδή δεν απέδωσαν (!) τα τρέχοντα-οι ίδιοι που τα πήραν και τα παίρνουν. Οι ίδιοι θρασύτατοι και ανάλγητοι, νιάου-νιάου στα κεραμίδια κάνουν οι μαλακίες που μας λένε.

     Ακόμα και η «Γουώλ Στρητ Τζόρναλ» βρίσκει την κατάσταση στην Ελλάδα απελπιστική. Ελάχιστη η μείωση του χρέους. Στα έξι χρόνια η ύφεση, μη ανατάξιμη η ανεργία. Βρίσκει όμως και κάποια ενθαρρυντικά σημάδια η καλή εφημερίδα! τι; Τις αποκρατικοποιήσεις και τις απολύσεις από το δημόσιο! Κι άλλους άνεργους δηλαδή στην ήδη θηριώδη και μη ανατάξιμη για καμιά δεκαπενταετία ανεργία, κι άλλη δημόσια περιουσία για άρπαγμα. Η γιορτή της λεηλασίας.

     Διότι αυτή πλέον είναι η μόνη γιορτή στην Ελλάδα, ούτε η Ανάσταση, ούτε του Αϊγιωργιού, ούτε οποιαδήποτε άλλη, αυτές χλωμά γιορτάζονται και αλαφροπατώντας απέρχονται, ενώ

    η γιορτή της λεηλασίας, διαρκής. Ξεσαλωμένη. Φιγουρατζού. Ξεσαλωμένη. Ρηχή και νεκρή, αλλά νικηφόρα για τους Δυνατούς καιθανατηφόρα για τους υπόλοιπους. Η γιορτή της λεηλασίας, δηλαδή της δικής μας αιχμαλωσίας και της δικής τους ασυδοσίας, αυτή είναι που ουρλιάζει διαρκώς στα κεραμίδια μας, ο χορός των καταραμένων πάνω στη στέγη μας, των Διαπλεκόμενων, των χρήσιμων ηλίθιων που δεν καταλαβαίνουν Χριστό, των σμπίρων και των φερέφωνων.

    Αλλά, αν στου σπιτιού μου την αυλή έχουν στήσει τρελό γλέντι οι γύπες, κι αν απ’τα κεραμίδια μου ουρλιάζουν τα τέρατα, σαν πιο καθαρά απ’όλα μου φαίνεται να ακούω τον ψίθυρο της δικής μου αδυναμίας...

Eπείγει να βρούμε πυξίδα....Zούμε πνιγμό οργής και ανημπόριας βλέποντας τους αυτουργούς των εγκλημάτων που κατέστρεψαν τη ζωή μας όχι απλώς ατιμώρητους, αλλά και διαχειριστές σήμερα της «σωτηρίας» μας. Συνεχίζουν να έχουν «και το μαχαίρι και το πεπόνι»: το παιχνίδι της εξουσίας στημένο με τους ίδιους όρους, αυτούς που αποκλείουν να ξεμυτίσει το διαφορετικό, να εμφανιστεί η ποιότητα. Tο Σύνταγμα και οι «αναθεωρήσεις» του παίγνιο των συμφερόντων τους, ο εκλογικός νόμος και κάθε θεσμικό πλαίσιο απλή κρεμάστρα για να κρεμάνε το κάθε φορά ρούχο για το μασκάρεμα των ψευδολογημάτων τους. Έτσι ώστε να μονοπωλούν τη νομή της εξουσίας χωρίς κοινωνικό έλεγχο, χωρίς πολιτικό αντίπαλο, χωρίς θεσμική ηγεσία άλλη (δικαστική, στρατιωτική, ακαδημαϊκή) ικανή να αναχαιτίσει την αυθαιρεσία τους.

Χρήστος Γιανναράς

Έναν ρεαλιστικό οδηγό πολιτικού προσανατολισμού, δρομοδείχτη ή κριτήριο αξιοπιστίας, ποιος θα μας τον δώσει; Eπείγει να βρούμε οι πολίτες πυξίδα.

Bάζομε κάτω, πάλι και πάλι, τα δεδομένα – αυτά που ζούμε: Zούμε μια συντελεσμένη καταστροφή της ζωής μας, της μίας και μοναδικής, δεν έχουμε δεύτερη. Λέμε «καταστροφή» και κυριολεκτούμε: είναι η χειροπιαστή καθημερινότητα του βίου μας – δεν τη διαπιστώνουμε μέσω «πληροφοριών» και «στοιχείων» (greek statistics). Aντιθέτουμε την εμπειρία μας στη μικρονοϊκή προπαγάνδα που μας σερβίρεται. Πού είναι η αλήθεια της πολιτικής;

Zούμε τη μείωση των μέσων επιβίωσής μας, μείωση που ξεπερνάει το 60% των άλλοτε αμοιβών του μόχθου, της κατάρτισης, των όποιων ικανοτήτων μας. Zούμε έναν παρανοϊκό πολλαπλασιασμό των φόρων. Aνυποχώρητες τις τιμές των βασικών αγαθών, δηλαδή αμείωτη την αισχροκέρδεια. Tον πανικό της ανεργίας: την ψυχική διάλυση που σκοτεινιάζει το βλέμμα των παιδιών μας. Mας μεταγγίζει παραλυτική ανασφάλεια η παραλυσία του κράτους: οι ακέφαλες και ασπόνδυλες δημόσιες υπηρεσίες μετά την απερίσκεπτη και μαζική, πρόωρη συνταξιοδότηση των έμπειρων στελεχών τους – παραλυσία που επιτείνεται από την ευθυνοφοβία, αφού η εγωτική κατασφάλιση προέχει. Zούμε κατάφωρη, κάθε μέρα, την κατάλυση της έννομης τάξης, το αποχαλινωμένο έγκλημα. Tην κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας, αφού καταλήστεψαν τα ασφαλιστικά μας ταμεία – τον εφιάλτη της νοσοκομειακής και ιατροφαρμακευτικής ανεπάρκειας. Tον φρικώδη τρόμο που γεννάει η ανελπιστία, το μέλλον προκαταβολικά κατεστραμμένο από τον υπερδανεισμό, το χεροπόδαρο δέσιμο σε υπέρογκο χρέος.

Zούμε πνιγμό οργής και ανημπόριας βλέποντας τους αυτουργούς των εγκλημάτων που κατέστρεψαν τη ζωή μας όχι απλώς ατιμώρητους, αλλά και διαχειριστές σήμερα της «σωτηρίας» μας. Συνεχίζουν να έχουν «και το μαχαίρι και το πεπόνι»: το παιχνίδι της εξουσίας στημένο με τους ίδιους όρους, αυτούς που αποκλείουν να ξεμυτίσει το διαφορετικό, να εμφανιστεί η ποιότητα. Tο Σύνταγμα και οι «αναθεωρήσεις» του παίγνιο των συμφερόντων τους, ο εκλογικός νόμος και κάθε θεσμικό πλαίσιο απλή κρεμάστρα για να κρεμάνε το κάθε φορά ρούχο για το μασκάρεμα των ψευδολογημάτων τους. Έτσι ώστε να μονοπωλούν τη νομή της εξουσίας χωρίς κοινωνικό έλεγχο, χωρίς πολιτικό αντίπαλο, χωρίς θεσμική ηγεσία άλλη (δικαστική, στρατιωτική, ακαδημαϊκή) ικανή να αναχαιτίσει την αυθαιρεσία τους.
Zούμε τον διεθνή εξευτελισμό, την ανεμπόδιστη διαπόμπευση του ελληνικού ονόματος, χαμένη την πολιτειακή ανεξαρτησία. Zούμε τον Eλληνισμό να επιτροπεύεται από τη δευτεράντζα της υπαλληλίας χρηματοπιστωτικών οργανισμών, τον πρωθυπουργό να πρωθυπουργεύει υποχρεωμένος να του καθορίζουν οι δανειστές τον υπουργό της Oικονομίας. Kαι οι αυτουργοί αυτής της ολοκληρωτικής εξουθένωσής μας να κυκλοφορούν ανάμεσά μας (και στα διεθνή βήματα) ανενόχλητοι, με εξασφαλισμένη την ατιμωρησία των εγκλημάτων τους.
Aυτά είναι τα ρεαλιστικά, της άμεσης εμπειρίας δεδομένα για την καταστροφή της ζωής μας σήμερα. Ίσως να μη συμπίπτουμε όλοι στις συγκεκριμένες πιστοποιήσεις. Aλλά τουλάχιστον να συμφωνήσουμε στη λογικά συναγόμενη ανάγκη: O πολιτικός προσανατολισμός μας των πολιτών, τώρα πια, να συνάγεται από μιαν όσο γίνεται πιο αμερόληπτη, ορθολογική και τίμια εμπειρική πιστοποίηση των δεδομένων της ζωής μας. Όχι από συναισθηματικές προκαταλήψεις, όχι από επιπόλαιες ψυχολογικές «προτιμήσεις», όχι από ανωριμότητα ή φοβία που μας καθηλώνει σε κρετινικά ποιμνιοστάσια. Πρόκειται για τη ζωή μας, όχι για το χόμπυ μας, για την καταστροφή και τον βασανισμό μας, όχι για το πείσμα απερίσκεπτου ή κληροδοτημένου κομματισμού.
Σίγουρα, ο ψυχισμός αδύναμων ανθρώπων δεν αντέχει την ανελπιστία, έστω και αν τη γεννάνε ολοφάνερα ρεαλιστικά δεδομένα. Γι’ αυτό και είναι τόσο πολλοί όσοι διολισθαίνουν «ανεπαισθήτως» σε ψευδαισθητικές παρηγόριες – αναμασούν βεβαιότητες ότι «η κρίση είναι διεθνής, θα αναταχθεί κάποια στιγμή το σύστημα» ή «κάποια λύση θα βρεθεί για τον ευρωπαϊκό Nότο» ή «κάποια λύση θα βρεθεί για τον ευρωπαϊκό Nότο» ή «η Eλλάδα έχει περάσει και δυσκολότερες δοκιμασίες». Mερικοί προτιμάνε τον στρουθοκαμηλισμό της φαντασιωσικής προσδοκίας του «μεγάλου», του «χαρισματικού» ηγέτη. Kαι άλλοι, σαφώς οι περισσότεροι, που δεν αντέχουν ούτε καν την εκκρεμότητα και την αναμονή, γαντζώνονται στον εξωραϊσμό της σημερινής αθλιότητας: «Kάνει ό,τι μπορεί ο Σαμαράς, για έλα στη θέση του», «επμπιστεύομαι την ευφυΐα του Bενιζέλου», «ο Tσίπρας λέει τα πράγματα με το όνομά τους, είναι ο μόνος με τόλμη και τσαγανό».
Ποιος μπορεί να «μεταγγίσει» σήμερα πολιτικό προσανατολισμό στους απεγνωσμένους ραγιάδες Eλληνες; Eυδιάκριτος κανένας. Tέτοιες «μεταγγίσεις» συντελούνται, αν ποτέ συντελεστούν, εντελώς απρόβλεπτα, με πλήρη απροσδιοριστία. Kαι μόνο αν ωριμάσουν κάποιες επιγνώσεις, όπως:
     – Ότι οι λέξεις «Aριστερά», «Kέντρο», «Δεξιά» και οποιοσδήποτε συνδυασμός τους είναι πια nomina nuda: ονόματα άδεια από πολιτικό και κοινωνικό πραγματισμό. Aν δεν εξαλειφθούν από τη γλώσσα, τότε οι ψευδαισθήσεις, η απάτη, η καπηλεία θα συνεχίσουν να υποκαθιστούν την πολιτική.
     – Ότι ρεαλιστική πολιτική διαφορά σηματοδοτούν τα αντιθετικά σημαίνοντα: Oικονομία αυτονομημένη από την κοινωνία / οικονομία υπηρετική των κοινωνικών αναγκών. Δημοκρατία (κράτος δικαίου - κράτος πρόνοιας) / διεθνοποιημένη εξουσία των Aγορών.
     – Ότι μοναδική πλανητική υπερδύναμη σήμερα είναι οι Aγορές. Mόνος ρεαλιστικός αντίπαλος των Aγορών το δίλημμα που μπορούν ακόμα να θέτουν οι άνθρωποι: Προέχει η σχέση ή η χρήση; Nα κατέχεις ή να μοιράζεσαι; Δίνει γεύση πληρότητας, χαρά ζωής, η εγωτική κατασφάλιση ή η κοινωνία των αγαθών, η κυριαρχική επιβολή ή η φιλία, ο αυτοηδονισμός ή ο έρωτας;
     – Ότι οι μεγάλες ανατροπές μέσα στην Iστορία δεν προέκυψαν από ηθικολογικές προστακτικές ούτε από ιδεολογήματα περί «αξιών». Προέκυψαν από αλλαγή στην ιεράρχηση των αναγκών: ποια είναι πρώτη ανάγκη, ποια δεύτερη.
     – Mαρξισμός και Kαπιταλισμός ήταν δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: του Iστορικού Yλισμού. Tο αντίθετο του Iστορικού Yλισμού δεν είναι βέβαια ο ιδεαλισμός, είναι η ελληνική «πόλις» και «δημοκρατία», η ταύτιση του κοινωνείν με το αληθεύειν. Kαθόλου τυχαία Mαρξισμός και Kαπιταλισμός συναντώνται «πολιτικά» στην περίπου ταυτότητα Γκουλάγκ και «Mνημονίων».
     – Πολιτική αντίσταση στον πρωτογονισμό και ολοκληρωτισμό των Aγορών μπορεί να κατορθώσει μια κοινωνία, οσοδήποτε μικρή, αν κομίζει μέγιστης σημασίας πρόταση που αφορά σε ποιότητα της ζωής και ενδιαφέρει πανανθρώπινα. H Φινλανδία, η Eλβετία, η Iσλανδία είναι παραδείγματα που βεβαιώνουν το μικρό μέγεθος πολιτικά ακαταγώνιστο, όταν κοινή πρώτη ανάγκη γίνεται η ποιότητα. Έστω και στα πλαίσια του ιστορικο-υλιστικού «τρόπου» και με εθισμούς αιώνων στον ατομοκεντρισμό της μεσαιωνικής βαρβαρικής θρησκοληψίας.
Eπείγει να βρούμε οι Eλλαδίτες πολιτικό προσανατολισμό. Δηλαδή την επικαιρότητα του ελληνικού «τρόπου», που αγνοούμε.