ΠΟΣΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΑΞΙΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΔΕΞΙΟΣ Ή ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΣΕ ΕΝΑ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΣΑΝ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ;

Καμμία. Δεν έχει απολύτως καμμία αξία.

Διότι, έτσι κι αλλιώς, ο απλός πολίτης, δεξιός ή αριστερός αδιάφορο, δεν έχει κανέναν θεσμικό πολιτικό ρόλο. Δεν έχει καμμία θεσπισμένη εξουσία και συμμετοχή στο πως παίρνονται οι αποφάσεις.


Το μόνο που έχει ο απλός πολίτης, δεξιός ή αριστερός αδιάφορο, είναι μια ρημάδα ψήφος στα τέσσερα χρόνια.   Που την ρίχνει σε κείνον τον πολιτικό που του υποσχέθηκε τα δεξιά ή τα αριστερά μέτρα της αρεσκείας του. Κα αυτό στην καλύτερη περίπτωση. Οταν δηλαδή δεν έχουμε πολιτική διαφθορά και συναλλαγή πολίτη-πολιτικού.

Στην καλύτερη λοιπόν περίπτωση, σε ένα ολιγαρχικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα σαν το δικό μας, ο απλός πολίτης δεν έχει παρά μια ψήφο. Την ρίχνει και ξαναγυρίζει, για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, στον καναπέ και στην κανονική πολιτική του ειδικότητα: χειριστής τηλεκοντρόλ οικογενείας.

Δεν πρόκειται να τον ρωτήσει κανείς και για τίποτε για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Θα παρθούν βέβαια σημαντικές αποφάσεις από τους “αντιπροσώπους του λαού” που εξέλεξε με την ψήφο του αυτά τα τέσσερα χρόνια. Αποφάσεις που αφορούν τον ίδιο, την οικογένειά του, τα παιδιά του, την εργασία του, την περιουσία του, τους γέροντες γονείς του, την χώρα, την άμυνά της, το διεθνές της πρόσωπο, και χιλιάδες άλλες.

Αλλά για όλες αυτές τις σοβαρές αποφάσεις που θα παρθούν για λογαριασμό του, ο απλός πολίτης, αριστερός ή δεξιός αδιάφορο, δεν πρόκειται να ερωτηθεί. Από κανέναν. Το πολύ πολύ να τον θυμηθεί καμμιά εταιρία δημοσκοπήσεων για λογαριασμού κάποιου κόμματος. Η οδοντόκρεμας. Δεν έχει και μεγάλη διαφορά.

Οι ιδέες, δεξιές ή αριστερές, έχουν φυσικά αξία. Μεγάλη μάλιστα. Ο φορέας όμως αυτών των ιδεών, ο απλός πολίτης, δεξιός ή αριστερός αδιάφορο, δεν έχει κανέναν τρόπο σε ένα ολιγαρχικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα σαν το δικό μας, και μάλιστα τραπεζικό πολίτευμα, να τις δει να γίνονται τμήμα μιας ευρύτερης πολιτικής συζήτησης, να γίνονται προτάσεις ή ακόμα περισσότερο αποφάσεις για το μέλλον του. Σε μια κοινοβουλευτική ολιγαρχία σαν την δική μας απουσιάζει ο κήρυκας που θα ρωτήσει στην γενική συνέλευση των πολιτών: “τις αγορεύειν βούλεται;”

Γιατί; Μα γιατί ο κοινοβουλευτισμός δεν είναι δημοκρατία. Είναι ολιγαρχία. Και σε μια ολιγαρχία ο πολίτης είναι σημαντικός μόνο για μια στιγμή στα τέσσερα χρόνια. Οσο διαρκεί η υποκλοπή της ψήφου του. Μετά είναι και πάλι ασήμαντος. Και αυτός και οι, δεξιές ή αριστερές αδιάφορο, ιδέες του.

Ακόμα κιαν πέσει θύμα εκλογικής εξαπάτησης (πχ “λεφτά υπάρχουν”), την οποία εξαπάτηση εκλογέα ο ποινικός κώδικας τιμωρεί βέβαια, δεν έχει καμμία πιθανότητα ο απλός πολίτης, δεξιός ή αριστερός αδιάφορο, να βρει το δίκιο του. Εχετε ακούσει πολλούς πολιτικούς να καταδικάστηκαν για “εξαπάτηση εκλογέα” που προβλέπει ο ποινικός κώδικας, από το 1843 που έχουμε κοινοβουλευτισμό; Δεν έχετε ακούσει.

Τα μνημόνια, οι δανειακές, οι εφαρμοστικοί και τα χαράτσια είναι συμφορές που μας βρίσκουν για έναν και μόνο λόγο: διότι σε ένα κοινοβουλευτικό καθεστώς, δεν έχει καμμία πρακτική αξία το να είσαι δεξιός ή αριστερός πολίτης. Διότι δεν υπάρχει διαδικασία, σώμα ή θεσμός, που να μπορεί ο απλός πολίτης, δεξιός ή αριστερός αδιάφορο, να καταθέσει προς συζήτηση τις δεξιές ή αριστερές του προτάσεις. Κι έτσι δεν έχει και μεγάλο νόημα να έχει και τέτοιες προτάσεις, πέρα από το να τις συζητά με τον περίγυρό του

Τα μνημόνια, οι δανειακές, οι εφαρμοστικοί και τα χαράτσια είναι συμφορές που μας βρίσκουν για έναν και μόνο λόγο: Δεν έχουμε δημοκρατία, ολιγαρχία έχουμε.

Και οι ολιγαρχικοί επαγγελματίες πολιτικοί που μας κυβερνάνε γράφουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι και τον δεξιό και τον αριστερό πολίτη.

Εκτός κιαν είναι τραπεζίτης, μεγαλο-εργολάβος, στέλεχος πολυ-εθνικής ή υπάλληλος της πρεσβείας. Ξέρετε ποιας πρεσβείας.

Θραξ Αναρμόδιος

Ἐκλογές ἐν ὄψει

Σαράντος Ι. Καργάκος
Η συνθηματική αυτή φράση σε παραλλαγή μπορεί να δηλώνει εμφάνιση εχθρού ή φάρου ελπίδας. Με τις ερχόμενες εκλογές μπορούμε και να σωθούμε και να χαθούμε. Δεν θα υποδείξω στους ώριμους κατά τη σκέψη αναγνώστες της «Εστίας» τι να ψηφίσουν. Κάτι τέτοιο θα ήταν προσβλητικό και για μένα ατιμωτικό. Απλώς, όπως πάντα συνιστώ: φεύγετε την αναγνωρισιμότητα. Μην αφήνετε τα «μήντια» να διαλέγουν για σας πριν από σας.
Τότε τι νόημα έχει το κείμενο αυτό; Είναι απλό: θέλω να υπενθυμίσω κάτι που εδίδασκα παλιά. Όταν κάποτε ρωτήθηκε ο μεγάλος ιστορικός Ιούλιος Μισελέ, ποιο είναι το πρώτο κεφάλαιο της πολιτικής, αποκρίθηκε: -Η παιδεία. –Ποιο το δεύτερο; -Η παιδεία. –Και ποιο το τρίτο; - Η παιδεία. Όλα, σύμφωνα και με τον Πλάτωνα, αρχίζουν και τελειώνουν με την παιδεία. Διότι, αν αληθεύει το λεγόμενο ότι ο άνθρωπος είναι η παιδεία του, τότε πρέπει να ισχύει και το ακόλουθο: Η ποιότητα ενός κράτους καθορίζεται από την ποιότητα της παιδείας των πολιτών του. Δεν μπορούμε να απαιτούμε καλύτερο κράτος από τους πολίτες του.
Αν το πολίτευμα της δημοκρατίας ευδοκίμησε μόνον στην αρχαία Αθήνα, τούτο οφείλεται όχι τόσο στο γεγονός ότι οι Αθηναίοι είχαν μέση μόρφωση ανώτερη από κάθε άλλο λαό της εποχής τους αλλά κυρίως γιατί είχαν όραμα ανθρώπου. Η «καλοκαγαθία» ήταν ο στόχος της αθηναϊκής αγωγής. Αν, λοιπόν, η Ελλάς θα σωθεί, τούτο δεν θα εξαρτηθεί από τις επόμενες δόσεις του δανείου. Δάνεια κατά την τελευταία τριακονταετία πήραμε πολλά. Τα φάγαμε και, τελικά, αυτά μας ... φάγανε! Η Ελλάς θα σωθεί από την παιδεία της, αρκεί η παιδεία αυτή να δείχνει το «Μονοπάτι του Σωστού Ανθρώπου», όπως έλεγαν οι ινδιάνοι προτού τους αφανίσουν οι «πολιτισμένοι», που ονομάσθηκαν Αμερικάνοι.
Όπως είπα πρόσφατα στην παρουσίαση ενός βιβλίου, ένα σωστό σχολείο δεν μπορεί να αγνοεί την αξία μιας τεχνοκρατικής παιδείας. Πρέπει να είσαι κάτοικος της «Πόλης των Τυφλών» για να το αρνείσαι αυτό. Αλλ’ η τεχνοκρατία δεν πρέπει να υποσκελίζει την παιδεία. Πρέπει να είναι ancilla, θεραπαινίδα της παιδείας. Αλλιώς τον ανθρώπινο θα υποκαταστήσει ο ηλεκτρονικός εγκέφαλος. Η παιδεία πρέπει να έχει σαν στόχο τον Άνθρωπο, χωρίς να αγνοεί τους αριθμούς. Άλλωστε, ο πρώτος μεγάλος παιδαγωγός της αρχαιότητας, ο Πυθαγόρας τους αριθμούς όρισε ως αρχή των πάντων, όχι για να κάνει τους μαθητές του ικανούς για να ανοίξουν μπακάλικο, αλλά για να μπορούν με την παράλληλη διδασκαλία της μουσικής και της ηθικής εγκρατείας να πετύχουν την ευλογημένη αρμονία και να κάνουν τον κόσμο (ο όρος είναι του Πυθαγόρα) πραγματικό κόσμο, που σημαίνει στολίδι, ομορφιά.
Θα έλεγα, λοιπόν, στον μέλλοντα πρωθυπουργό να γίνει, κατά το πρότυπο του Περικλή, ένας καλός του λαού παιδαγωγός. Και για να το πετύχει αυτό, θα του συνιστούσα να κάνει οδηγητικό άξονα της πολιτικής του τους στίχους του Παλαμά, που απευθύνονται στον Έλληνα Κυβερνήτη –οψέποτε παρουσιασθεί αυτός-, προκειμένου να στεργιωθεί «το σαλεμένο της πολιτείας σπίτι». Ας τους θυμηθούμε:

«Του κάκου ιδρώνεις, έμπα σ' άλλη στράτα.
Το νου μας πρώτα στύλωσε και χτίσε,
και πρώτ' απ' όλα αλφαβητάρι κράτα.
Δάσκαλος γίνε, αλήθεια αν ήρωας είσαι...»

Η Ελλάδα πήρε την κάτω βόλτα, όταν έπαψε να προσφέρει παιδεία εις ηρωισμόν και άρχισε να προσφέρει παιδεία εις μηδενισμόν και αμοραλισμόν. Πρέπει να γυρίσουμε πίσω, για να πάμε εμπρός. Πρέπει να ξαναδώσουμε παιδεία εις ηρωισμόν και όχι παιδεία φυγής προς το εξωτερικό. Η παρεχόμενη παιδεία έκανε τα παιδιά ανίκανα να ζήσουν στον τόπο τους ή να ζήσουν τον τόπο ή για τον τόπο τους.
Επί 50 και πλέον χρόνια δάσκαλος (ποτέ δεν έπαυσα να διδάσκω) δεν ήθελα τους νέους «δαμασίφρονες», δηλαδή με δαμασμένο χαρακτήρα. Δεν ήθελα παιδιά φρόνιμα. Ήθελα και θέλω παιδιά με γενναίο φρόνημα. Ήθελα και θέλω να τολμούν και να μπορούν να με ξεπερνούν. Γι’ αυτό ένα βιβλίο μου παλιό, το έχω αφιερώσει στους μαθητές μου που στάθηκαν οι καλύτεροι δάσκαλοί μου. ήθελα και θέλω οι μαθητές να αυτενεργούν, να μην κολλάνε στο ένα και μοναδικό βιβλίο που παράγει πνευματικό ραγιαδισμό, πνευματικό υποσιτισμό, αλλά να προσφεύγουν και σ’ άλλα βιβλία. Πάντα εδίδασκα: «Από δύο πέτρες βγαίνει τ’ αλεύρι».
Ας βάλουμε τέρμα στην «παπαγαλία» που σκοτώνει την αυτοβουλία και νεκρώνει την τάση για μάθηση, για περισσότερη μάθηση. Οι παλιοί μας δάσκαλοι απαγόρευαν την «παπαγαλία». Αρχή τους ήταν: «Πεσ’ τα με δικά σου λόγια». Όταν μαθαίνεις να μιλάς με δικά σου λόγια, μαθαίνεις να σκέπτεσαι και με δική σου σκέψη. Μαθαίνεις πώς να μαθαίνεις. Επί 35 χρόνια γράφω και φωνάζω: όχι στην «παπαγαλία», όχι στη δικτατορία του ενός και συνήθως κακογραμμένου ή ύποπτα «συσκευασμένου» βιβλίου. Αν η νέα πολιτική ηγεσία του μέχρι τώρα υπουργείου κακοπαιδείας δεν δώσει στη μάθηση ελευθερία, τότε μας περιμένει νέος «συνωστισμός» σε κάποιο γκρεμό. Ας ελπίσουμε ότι θα βάλουμε μυαλό.

κ. Βενιζέλο, η ιστορία δεν γράφεται από λαπάδες…

”

γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης
δικηγόρος
Αποστασιοποιείται ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ από το αμαρτωλό παρελθόν. Ή, τουλάχιστον, έτσι νομίζει καθώς μας ενημερώνει ότι εκείνος ήταν αντίθετος με πολλά πράγματα από εκείνα που έκανε ο Γιωργάκης ο Στοχασισοπότης.
Θα σταθώ μόνον σε ένα: ήταν αντίθετος, είπε, με την προσφυγή στο ΔΝΤ.
Για φαντάσου κυρ Βάγγο μου να πήγαινες λέει στη Βουλή την 06.05.2010 και να καταψήφιζες το Μνημόνιο Ι. Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα σήμερα στην πατρίδα. Κιότεψες, όμως, αν αληθεύει ότι ήσουν αντίθετος. Και γιατί να σε πιστέψω τώρα κυρ Βάγγο; Έχω παρατηρήσει ότι οι ευτραφείς άνθρωποι είναι κατά κανόνα ευλύγιστοι. Αν είναι και πολιτικοί, η ευλυγισία σπάει όλα τα κοντέρ. Με πολλή άνεση, λοιπόν, και χωρίς αιδώ μας είπες ότι ήσουν αντίθετος με την προσφυγή στο ΔΝΤ.Αφού ήσουν αντίθετος, αλλά ψήφισες υπέρ της προσφυγής είσαι δύο και τρεις και χιλιάδες φορές κατάπτυστος κυρ Βάγγο. Όμως η εξουσία είναι γλυκειά. Έκανες κουμάντο στα στρατά μεταθέτοντας και προάγοντας τους δικούς σου κατά πως επιτάσσει το πολιτικό σκηνικό που έχετε στήσει όλοι σε τούτο τον τόπο. Και περίμενες υπομονετικά να φθαρεί ο μεγάλος Στοχαστής για να προεδρεύσεις επί τέλους ενός κόμματος, το οποίο, ευτυχώς, έχει γίνει απόκομμα, και να επιδιώξεις να κυβερνήσεις αυτόν τον τόπο διαχειριζόμενος αυτό που δεν επιθυμούσες. Πρέπει να είσαι και σχιζοφρενής, όπως και ο άλλος μονομάχος. Ταιριάζετε απόλυτα.

Αλλά δεν φταις εσύ τόσο πολύ κυρ Βάγγο. Φταίνε πρωτίστως οι δημοσιογράφοι που έχοντας πουλήσει την πέννα τους και τη γλώσσα τους δεν σε μαστιγώνουν με ερωτήσεις, αλλά αντιθέτως σε χαϊδεύουν βάσει άνωθεν εντολών.
Απορώ και με σένα. Τι θέλεις να προσφέρεις στην πατρίδα, αφού είναι πασιφανές ότι είσαι ετερόφωτος; Αν οι καναλάρχες δεν έριχναν άπλετο φως στο τεράστιου εμβαδού δέμας σου, θα έπρεπε να κάνεις κάτι σημαντικό για να βγεις από την αφάνεια

Ο ΕΛΕΕΙΝΟΣ Παπούλιας, και το νίψιμο των χειρών του!!!

γράφει ο Γρηγόρης Ρουμπάνης 
Δηλώνει αμέτοχος των πολιτικών εξελίξεων, αλλά και αδύναμος να τις στρέψει στη φυσιολογική τους κύτη. Δεν είναι κάποιος εξωθεσμικός παράγων ή ο Αρχι-επίσκοπος, αλλά ο ίδιος ο θεματοφύλακας της δημοκρατίας και των λειτουργιών της, ο Πρόεδρός της Κάρολος Παπούλιας.
Το διαπίστωσε ένας εκ των συνομιλητών του, το τελευταίο διάστημα, όταν τον ρώτησε, γιατί δεν αναλαμβάνει κάποια πρωτοβουλία, την ώρα που βλέπει τη Βουλή να έχει αλλάξει σύνθεση τόσο θεαματικά, με καμιά εξηνταριά βουλευτές να έχουν μεταπηδήσει σε άλλο κομματικό στρατόπεδο, και την κυβέρνηση να μην μπορεί να περάσει όχι μόνο ούτε νομοσχέδιο αλλά ούτε και τροπολογία χωρίς να γίνει θέαμα στα «δελτία των 8». Και, όπως ήταν φυσικό, του έθεσε το θέμα των εκλογών, οι οποίες θα έδιναν τη μόνη δημοκρατική λύση, αλλά αναβάλλονται από μήνα σε μήνα με διάφορα πραγματικά ή φανταστικά επιχειρήματα.
Ο Πρόεδρος τον κοίταξε με το γνωστό σοβαρό του ύφος και του ζήτησε αφοπλιστικά να μην τον ανακατεύουν σε θέματα, για τα οποία δεν φέρει ευθύνη. Στο πεδίο των πρωτοβουλιών, όπως είπε, κινούνται οι πολιτικές δυνάμεις και αυτός είναι υποχρεωμένος να επικυρώνει τις πράξεις τους, όπως ορίζει το Σύνταγμα. Έδειξε μάλιστα ότι δεν σκέφτεται καν το ενδεχόμενο να παραιτηθεί, για να προκαλέσει την προσφυγή στις κάλπες.
Το περιεχόμενο αυτής της συζήτησης έρχεται να επιβεβαιώσει αυτό που έχει αντιληφθεί ο μέσος πολίτης: τον τρόπο με τον οποίο σκέπτεται και ενεργεί ο Κάρολος Παπούλιας, καθώς και τα όρια που έχει θέσει ο ίδιος στον ρόλο του. Έναν ρόλο θεατή. Από την κερκίδα των επισήμων. Την ώρα που στον στίβο παρελαύνουν οι στρατιές των αγανακτισμένων και απελπισμένων, όπως και αν εκφράζουν την αγανάκτηση και την απελπισία τους αυτοί οι άνθρωποι, ακόμα και τον πιο τραγικό. Είναι η τρίτη φορά σε διάστημα μικρό- τερο των δώδεκα μηνών, που ο πρόεδρος της Δημοκρατίας αρκείται στον ρόλο αυτό. Του ανώτατου άρχοντα, ο οποίος νίπτει τας χείρας του.

• Η πρώτη φορά ήταν το καλοκαίρι του 2011, όταν το κίνημα των αγανακτισμένων έπαιρνε τις γνωστές διαστάσεις στην πλατεία Συντάγματος και τις άλλες μεγάλες πλατείες των πόλεων της Ελλάδας. Αντί να προκαλέσει εκλογές, δεδομένης και της πολιτικής αναταραχής που ακολούθησε το κίνημα αυτό, αρκέστηκε να ορκίσει μια ανασχηματισμένη κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, με αντιπρόεδρο και υπουργό Οικονομικών τον Ευάγγελο Βενιζέλο.
• Η δεύτερη φορά ήταν λίγο πριν τα Χριστούγεννα του ίδιου έτους, όταν δέχτηκε να ορκίσει μια τρικομματική κυβέρνηση υπό τον Λουκά Παπαδήμο, η οποία δεν προέκυψε από διερευνητικές εντολές, όπως ορίζει το Σύνταγμα. Απλώς αρκέστηκε στη συμφωνία των κομμάτων που την αποφάσισαν, χωρίς να προηγηθεί η συνταγματική διαδικασία, η οποία στην περίπτωση που αποτύγχανε, θα έπρεπε να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές.
• Η τρίτη φορά είναι τώρα, που ο χρόνος προσφυγής στη λαϊκή ετυμηγορία μετατίθεται από μήνα σε μήνα και από εβδομάδα σε εβδομάδα, μέχρι να ολοκληρωθεί επιτυχώς το (κατά τα άλλα επιτυχές, σύμφωνα με την κυβέρνηση) κούρεμα των ελληνικών ομολόγων.

Μπορούσε άραγε ο Κάρολος Παπούλιας να κάνει την υπέρβαση; Μπορούσε, σύμφωνα με επιφανείς συνταγματολόγους, όταν ήρθε στα χέρια του η πρώτη δανειακή σύμβαση και με την οποία προβλεπόταν ο περιορισμός της κυριαρχίας του κράτους σε όφελος των δανειστών. Ως θεματοφύλακας του πολιτεύματος και της εθνικής ανεξαρτησίας, είχε τη δυνατότητα να στείλει τον Γιώργο Παπανδρέου κατευθείαν στο σπίτι του, ακόμα και μετά τις εξαγγελίες που έκανε από το Καστελόριζο. Όπως και την κυβέρνηση Παπαδήμου μερικούς μήνες αργότερα, όταν ψήφιζε τη νέα δανειακή σύμβαση. Το άρθρο 42, παράγραφοι 1 και 2 ορίζει σαφώς, ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας «έχει το δικαίωμα της αναπομπής» νόμου που έχει ήδη ψηφιστεί από τη Βουλή, η οποία αναπομπή πρέπει να συνοδεύεται από έκθεση με τους λόγους για τους οποίους διαφωνεί.
Την ίδια δυνατότητα είχε και όταν άρχισε να αντιλαμβάνεται την έντονη δυσαρέσκεια των πολιτών, ως πρώτος πολίτης αυτός. Και ιδίως την αντελήφθη κλονιζόμενος στη Θεσσαλονίκη, κατά τη (μη) παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου. Για την παρέλαση της 25ης Μαρτίου προφανώς είναι απολύτως ικανοποιημένος, καθώς στις δηλώσεις του έκανε λόγο και για την ανάγκη προστασίας της εθνικής αξιοπρέπειας. Από ποιους έναντι ποίων, δεν διευκρίνισε.

Ερωτηματικό παραμένει γιατί, σύμφωνα με το άρθρο 37, παραγράφους 2,3 και 4 του Συντάγματος, δεν άνοιξε τον κύκλο των διερευνητικών εντολών στους αρχηγούς των κομμάτων, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου εκδήλωσε την επιθυμία του να αποχωρήσει από την πρωθυπουργία. Το γιατί έπρεπε να κλείσει βιαστικά, μέσα στους τέσσερις τοίχους του Προεδρικού Μεγάρου, η διαβούλευση για νέο πρωθυπουργό (από τον Φίλιππο Πετσάλνικο και την Έλσα Παπαδημητρίου μέχρι τον Λουκά Παπαδήμο) απάντηση θα λάβει ίσως ο ιστορικός του μέλλοντος, όταν θα ανοίξουν τα αρχεία ξένων υπουργείων Εξωτερικών. Μα και τώρα που διαπιστώνει ότι ούτε η κυβέρνηση μπορεί να λειτουργήσει ούτε το Κοινοβούλιο, ακόμα και για ρουσφετολογικές τροπολογίες της τελευταίας στιγμής, θα μπορούσε να διαλύσει τη Βουλή δια της παραιτήσεώς του. Και να αφήσει το όνομά του στην Ιστορία, έστω την ύστατη ώρα.
Εξάλλου πέραν των άρθρων που υπενθυμίζει το παρόν δημοσίευμα και των αναλύσεων που έχουν αναπτύξει οι πλέον έγκριτοι συνταγματολόγοι, υπάρχει και το ακροτελεύτιο 120 άρθρο του Συντάγματος του 1975, το οποίο στις παραγράφους 2,3 και 4 ορίζει τα εξής:

2. O σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.
3. O σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος
4. H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.

Το δυστύχημα στις μέρες μας είναι ότι και η δημοκρατία και ο πατριωτισμός βλήθηκε και βάλλεται από κυβερνητικά και μη κυβερνητικά οχυρώματα. Κατά ριπάς. Και ο πρώτος των Ελλήνων σιωπά. Λίγες δεκάδες μέτρα από την πλατεία Συντάγματος.

H ψυχολογική διάσταση του Ζεϊμπέκικου (για τη μνήμη του Δημήτρη Μητροπάνου) αναζητώντας σε στη Σαλονίκη, ξημερώματα…

H ψυχολογική διάσταση του Ζεϊμπέκικου (για τη μνήμη του Δημήτρη Μητροπάνου) αναζητώντας σε στη Σαλονίκη, ξημερώματα…

Δημήτρης Μητροπάνος: "Η πιο άρχηστη γενιά ήταν αυτή του Πολυτεχνείου"

Παραθέτουμε στη συνέχεια κάποια αποσπάσματα από τη συνέντευξη του μεγάλου μας τραγουδιστή στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία»:

Το παλιό λαϊκό είναι διαχρονικό. Ενα ρεπερτόριο όμως όπως του Καζαντζίδη, π.χ., ξαναγίνεται κι επίκαιρο;..


«Ο Καζαντζίδης τραγούδαγε μοναδικά τη φτώχεια και την προσφυγιά. Οταν οι εποχές άλλαξαν, μοιραία αυτά τα τραγούδια δεν ακούγονταν. Τώρα που ξανάνοιξε το ίδιο κεφάλαιο, αφορούν πάλι πολύ κόσμο».

Θα ξαναζήσουμε τη μετανάστευση;

«Την ξαναζούμε. Ολα τα νέα παιδιά θέλουν να φύγουν έξω. Κανένα δεν σκέφτεται να κάτσει εδώ. Και γιατί να κάτσει; Για να μείνει αμόρφωτο κι άνεργο; Εμένα και τα δυο μου τα παιδιά μού είπαν ότι θα φύγουν στο εξωτερικό. Στενοχωριέμαι, αλλά μήπως δεν το καταλαβαίνω; Δεν ζούμε μια κρίση που θα περάσει».

Δεν έχετε εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση;

«Η κυβέρνηση μάλλον δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει ή τουλάχιστον έτσι φέρεται. Λένε "θα δημιουργήσουμε". Ρε σεις, δεν έχουν οι άνθρωποι να φάνε, τι θα δημιουργήσετε; Πήρατε από το μισθωτό και το συνταξιούχο, τους τσακίσατε. Τώρα τι; Θα τους θάψετε και θα πάρετε φόρο θαψίματος; Απ' την άλλη μεριά είναι πρόκληση οι επιχειρηματίες να χρωστάνε δισεκατομμύρια, να μην ξέρουν τι είναι το ΙΚΑ και όχι μόνο να μην τολμάει κανένας να τους πειράξει, αλλά ούτε να αναφέρεται το όνομά τους. Μετά βγαίνει η κυβέρνηση και σου λέει "εμείς θα σώσουμε την Ελλάδα". Αστε το, ρε παιδιά, αρκετά τη σώσατε. Ασ' το, ρε Γιωργάκη, τράβα σπιτάκι σου».

Είναι μόνο οικονομική η κρίση;

«Απ' την ώρα που ξεκίνησε μια οικονομική κρίση δεν θα μείνει τίποτε όρθιο. Ολα θα τσακιστούν κι ό,τι καλό υπάρχει θα φύγει έξω. Εδώ θα μείνουμε τα γερόντια και θα ξανανοίξουν τα καφενεία για να καθόμαστε, να παίζουμε πρέφα και να κλαίμε τη μοίρα μας. Και οι άλλοι θα κοκορεύονται ότι κυβερνούν εμάς. Τους γέρους».

Για τη δική σας γενιά, του Πολυτεχνείου, τι γνώμη έχετε;

«Οτι ήταν η πιο άχρηστη γενιά. Αυτή κυβέρνησε τόσα χρόνια. Και ποιο είναι το αποτέλεσμα; Μάθαμε να κλίνουμε το ρήμα "βολεύομαι" σε όλους τους χρόνους. Και τώρα βγαίνει ο καθένας και λέει το μακρύ του και το κοντό του. Βγαίνει η Ν.Δ. και λέει "μας τιμώρησε ο λαός και δεν μας ψήφισε". Τι λέτε ρε; Θεωρείτε τιμωρία ότι δεν βγήκατε μια φορά και τώρα ελπίζετε να ξαναβγείτε για να κάψετε κι ό,τι απέμεινε; Δεν ντρέπεστε, ρε, κι εσείς κι οι άλλοι που ζητάτε απ' τον κόσμο να σας ψηφίσει; Αλλά καλά να πάθουμε κι εμείς, αφού τους ψηφίζουμε».

Και η Αριστερά;

«Πιο χάλια δεν νομίζω να ήταν ποτέ. Ποια είναι η πρόταση της Αριστεράς για να πει ο κοσμάκης "έχω κάπου να ακουμπήσω" ; Κι ύστερα στο ΚΚΕ μείναν οι 80άρηδες. Γιατί για να σου επιτρέψει το ΚΚΕ να εκλεγείς πρέπει να 'χεις περάσει τα 50. Ελεος».

Πάντως αποκατέστησαν τον Ζαχαριάδη και μερικώς τον Βελουχιώτη.

«Γελοία πράγματα! Ο κόσμος καίγεται και ξαφνικά αυτό ήταν το πρόβλημά μας; Μα, γι' αυτούς έχει αποφασίσει μόνος του ο κόσμος που 'χει διαβάσει. Δεν περιμέναμε να 'ρθει πίσω πίσω το ΚΚΕ να μας τα πει».

Την κίνηση στο Σύνταγμα πώς τη βλέπετε;

«Ποια από τις δύο; Γιατί έγιναν δύο Συντάγματα: ένα που κατέβηκε ο κόσμος κι ένα που κατεβαίνουν τα ΜΑΤ και τον μαυρίζουν στο ξύλο. Αυτό δεν είναι δείγμα ότι η κυβέρνηση φοβήθηκε και γι' αυτό, μόλις μαζεύονται 5-10, τους πλακώνουν στο ξύλο για να μην προλάβουν να γίνουν περισσότεροι; Τέτοιο άγριο ξύλο, χωρίς λόγο, δεν το έχω ξαναδεί! Δηλαδή, απαγορεύεται να απεργούμε και να διαδηλώνουμε και είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε ό,τι αποφασίσει ο Γιωργάκης; Ε όχι, ρε φίλε, δεν θα το κάνουμε. Και μη μας πει μετά ότι θα πτωχεύσουμε. Γιατί, δεν είμαστε σε πτώχευση και τώρα που υπογράφει και δίνει τα πάντα;».

Υπάρχει όμως η απειλή της επιστροφής στη δραχμή.

«Κι επειδή; Θα είμαστε πιο φτωχοί, αλλά δεν θα 'χουμε τον κάθε κερατά να μας λέει τι να κάνουμε. Κι άλλη φορά πτωχεύσαμε και πεινάσαμε. Κι όσο σκατολαός κι αν είμαστε, όταν χρειάζεται, και δουλεύουμε και πατριώτες είμαστε».

Σωτηρία υπάρχει;

«Μα, ποιος θα μας σώσει; Θα πάει ο Σαμαράς να το κουβεντιάσει; Πήγε κι ο Βενιζέλος και του 'παν "άντε από δω". Και ποιοι του το 'παν; Κάτι τσογλάνια, τρίτης διαλογής γραμματείς. Κι όμως οι δικοί μας κάθονται προσοχή. Μόλις δουν ξένο, κάθονται κλαρίνο, χωρίς να σκεφτούν τι θέλει και ποιος είναι. Γραμματέας είναι, ρε, κι έρχεται να μας γελοιοποιήσει. Γιατί εμείς το "Οχι" το είπαμε μια φορά το 1940 και τελείωσε. Βγήκε στην αρχή ο Γιώργος και μας είπε "λεφτά υπάρχουν". Είχε συμφωνήσει να κόψει τη σχέση με τη Ρωσία, είχε δώσει κι άλλες υποσχέσεις κι έτσι τον έβγαλαν. Κι εκείνος προκειμένου να γίνει πρωθυπουργός τα πούλησε όλα. Αλλά ο χρόνος θα τα ξεκαθαρίσει όλα. Σαν προδότης θα μείνει στην Ιστορία».

Τουλάχιστον θα υπάρξει αλληλεγγύη;

«Αλληλεγγύη ποιος να δείξει; Οι πλούσιοι; Ο κόσμος που θα μπορούσε να δείξει αλληλεγγύη ανήκει από τη μεσαία τάξη και κάτω, αυτήν που την τσακίζουν καθημερινά, μέχρι που μια μέρα θα βγει στο δρόμο κι όποιον πάρει ο Χάρος».

Ο χώρος σας πώς προχωράει σ' αυτές τις συνθήκες;

«Οταν δεν υπάρχει οικονομία, δεν προχωράει τίποτα. Αν πάει ο μισθός από 1.500, 500 ευρώ, τι να προχωρήσει; Η ντομάτα, όμως, το ψωμί και το γάλα ανεβαίνουν. Πώς γίνεται; Δεν καταλαβαίνω πώς ανεβαίνουν αυτά ενώ πέφτουν οι μισθοί. Μ' όλα αυτά, το τελευταίο που θα σκεφτεί ο κόσμος είναι να πάει σινεμά ή θέατρο».

ΑΝΤΙΚΑΤΟΧΙΚΟ: Αυτοδύναμη Οικογενειοκρατία! Παιδιά, ανίψια και......

ΑΝΤΙΚΑΤΟΧΙΚΟ: Αυτοδύναμη Οικογενειοκρατία! Παιδιά, ανίψια και......: Σαν να μην πέρασε μια μέρα αφού η οικογενειοκρατία καλά κραττεί στη ΝΔ. Άλλωστε ο ίδιος ο πρόεδρος της, Αντώνης Σαμαράς χωρίς να έχει δουλέψει ποτέ στη ζωή του...

Τα καλά του ευρώ και η ανάγκη για εθνικό νόμισμα

Του Δημήτρη Καζάκη

Ένας παλιός, μακαρίτης τώρα, καθηγητής της δημόσιας οικονομικής μας έλεγε ότι το εθνικό νόμισμα για μια χώρα είναι σαν την σημαία της. Η στάση μας απέναντί του θα πρέπει να είναι ανάλογη με την στάση μας απέναντι στη σημαία. Επομένως η απαξίωση του εθνικού νομίσματος είναι ευθέως ανάλογη με την απαξίωση της σημαίας, του εθνικού συμβόλου.
Δεν είχε άδικο αυτός ο παλιός καθηγητής. Διότι η ύπαρξη του εθνικού νομίσματος, όπως και της σημαίας, του εθνικού συμβόλου, συνδέεται άρρηκτα με την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία μιας χώρας. Βέβαια θα μπορούσε να πει κανείς τι μας ενδιαφέρει η εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία μιας χώρας; Και όντως το λένε αρκετοί. Από τους υστερικούς νεοφιλελεύθερους της δεξιάς έως τους «διεθνιστές» κοσμοπολίτες της αριστεράς που έχουν υιοθετήσει ανοιχτά την αρπακτική λογική του διεθνούς κεφαλαίου, το οποίο θέλει να οικοδομήσει μια ενιαία αγορά χρήματος, προϊόντων και εργασίας παγκόσμια.
Μόνο ο εργαζόμενος λαός έχει σήμερα ανάγκη την εθνική ανεξαρτησία της χώρας του. Αντιπροσωπεύει τον μόνο βιώσιμο και αποτελεσματικό τρόπο για να προστατεύσει και να θωρακίσει τα κοινωνικά, εργασιακά και πολιτικά του δικαιώματα απέναντι στην λαίλαπα των αγορών. Άλλωστε το εθνικό νόμισμα δεν επινοήθηκε από τους ισχυρούς, αλλά από τις μικρές και αδύναμες οικονομίες. Η πρώτη πράξη εθνικής κυριαρχίας στα δημοσιοοικονομικά της μικρής απελευθερωμένης Ελλάδας του Καποδίστρια ήταν η προσπάθεια να εκδοθεί εθνικό νόμισμα, ο Φοίνικας.
Από τότε οι μεγάλες δυνάμεις, που ταυτόχρονα ήταν και οι βασικοί δανειστές της Ελλάδας, έκαναν τα αδύνατα, δυνατά για να μην αποκτήσει η εθνική οικονομία βιώσιμο και σταθερό εθνικό νόμισμα. Η εξάρτηση, η υποτέλεια, η οικονομική υποδούλωση του Ελληνικού κράτους εκφραζόταν πάντα από την εξάρτηση των συναλλαγών του από κάποιο διεθνές ισχυρό νόμισμα. Στον 19ο αιώνα ήταν το χρυσό γαλλικό φράγκο μέσα στην Λατινική Νομισματική Ένωση. Μετά την επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου το 1898 κυριάρχησε σχεδόν απόλυτα η χρυσή βρετανική λίρα. Ύστερα από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον ελληνικό εμφύλιο η ένταξη της Ελλάδας στο σύστημα Μπρέτον-Γουντς εξασφάλισε την παντοκρατορία του δολαρίου.
Κάθε φορά το βασικό επιχείρημα ήταν ένα: η υιοθέτηση, ή η εξάρτηση από ένα ισχυρό ξένο νόμισμα προσδίδει κύρος στην ελληνική οικονομία και της εξασφαλίζει καλύτερη πρόσβαση στις διεθνείς αγορές, κυρίως για χαμηλότοκα δάνεια. Ωστόσο, το τελικό αποτέλεσμα ήταν σχεδόν πάντα το ίδιο: επίσημη χρεοκοπία. Η ένταξη της Ελλάδας στην Λατινική Ένωση του 19ου αιώνα οδήγησε στην επίσημη χρεοκοπία του 1893. Η παντοκρατορία της χρυσής λίρας οδήγησε στην επίσημη χρεοκοπία του 1932. Ενώ η παντοκρατορία του δολαρίου λίγο έλλειψε να οδηγήσει σε μια νέα χρεοκοπία στη δεκαετία του ’70, την οποία τελικά απέφυγε η ελληνική οικονομία χάρις στην περιορισμένη αναδιανομή εισοδημάτων μετά την πολιτική μεταβολή του 1981.
Το να εκχωρήσει λοιπόν ένας λαός και μια χώρα το εθνικό του νόμισμα σημαίνει σημαντικές παραχωρήσεις στην άσκηση της εθνικής του κυριαρχίας. Για να κάνει κάτι τέτοιο θα πρέπει να έχει εξασφαλίσει πολύ σοβαρά, ισχυρά και απτά αντισταθμιστικά οφέλη. Ποια ήταν τα οφέλη που εξασφάλισε με το ευρώ;
· Η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας στην περίοδο του ευρώ έπεσε στο 40% της ανταγωνιστικότητας που είχε με την δραχμή. Αυτό φαίνεται και από την πρωτοφανή εκτίναξη των εξωτερικών ελλειμμάτων, αλλά και από την αποσάθρωση της πρωτογενούς και δευτερογενούς παραγωγής καθ’ όλη την περίοδο του ευρώ. Μάλιστα, ο κ. Παπαδήμος μας δουλεύει λέγοντας ότι τώρα τα μνημόνια η Ελλάδα αγωνίζεται να κερδίσει το έδαφος στην ανταγωνιστικότητα που έχασε από την εποχή της δραχμής. Κι αυτό υποτίθεται ότι είναι επιχείρημα υπέρ του ευρώ!
· Η εκτίναξη της ανεργίας στα υψηλότερα μεταπολεμικά επίπεδα ακόμη και την περίοδο πριν την επίσημη χρεοκοπία της Ελλάδας και την επιβολή των Μνημονίων της ύφεσης. Ειδικά οι μακροχρόνια άνεργοι και η ανεργία στην νεολαία ξεπέρασε κάθε προηγούμενο για ολόκληρη την περίοδο του ευρώ. Η εγκατάλειψη της υπαίθρου και η καταστροφή της παραγωγής αποτελεί τους κύριους τροφοδότες της ανεργίας όλο αυτό το διάστημα με το ευρώ.
· Η πρωτοφανής περιθωριοποίηση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού κάτω από το επίσημο όριο της απόλυτης φτώχειας. Στην περίοδο του ευρώ ένα 20% του πληθυσμού ήταν μονίμως κάτω από το επίσημο όριο της απόλυτης φτώχειας και εξαθλίωσης. Περίπου το διπλάσιο από την περίοδο με την δραχμή. Η ποιότητα ζωής και εργασίας για τον μέσο Έλληνα επιδεινώθηκε δραματικά φτάνοντας στο σημείο να δουλεύει σκληρότερα και περισσότερες ώρες από τον μέσο Ευρωπαίο, να κερδίζει πολύ λιγότερα από την εργασία του και να έχει τις χειρότερες κοινωνικές απολαβές.
· Η ροπή προς αποταμίευση του μέσου νοικοκυριού την περίοδο του ευρώ ήταν διαρκώς αρνητική σε αντίθεση με την περίοδο της δραχμής. Αυτό σημαίνει ότι η δυνατότητα του μέσου ελληνικού νοικοκυριού να βάζει κάτι στην πάντα αφού καλύψει τις βασικές του ανάγκες, ήταν όχι μόνο ανύπαρκτη, αλλά και αδύνατη. Το αρνητικό πρόσημο, που συνήθως παρατηρείται σε συνθήκες πολύ βαθιάς ύφεσης, σημαίνει ότι το διαθέσιμο εισόδημα του μέσου νοικοκυριού όχι μόνο δεν φτάνει για τις βασικές ανάγκες του, αλλά χρειάζεται να τραβήξει από τα έτοιμα – αν διαθέτει αποταμιεύσεις – είτε να προσφύγει στον δανεισμό. Γι’ αυτό και ο ιδιωτικός δανεισμός εκτινάχθηκε την περίοδο του ευρώ.
· Το συνολικό ελληνικό δημόσιο χρέος που είχε συσσωρευτεί ολόκληρη την μεταπολεμική περίοδο έως 31/12/2001 ανερχόταν σε 122 περίπου δις ευρώ. Από την 1/1/2002 έως 31/12/2009 το ελληνικό δημόσιο χρέος εκτινάχθηκε κατά 176 δις ευρώ! Μέσα σε μια οκταετία, στην περίοδο του ευρώ, το ελληνικό δημόσιο χρέος αυξήθηκε 2,4 φορές σε σχέση με ολόκληρη την μεταπολεμική περίοδο που υπήρχε δραχμή. Κι όχι μόνο αυτό. Την εποχή της δραχμής πάνω από 80% του δημόσιο χρέους ήταν δραχμικό, ενώ με την ένταξη στην ευρωζώνη μετατράπηκε στο σύνολό του σε ξένο σκληρό νόμισμα, κυρίως ευρώ. Αυτή ήταν η χαριστική βολή που έκανε το ελληνικό δημόσιο χρέος μη διαχειρίσιμο και άνοιξε τον δρόμο για την χρεοκοπία.
Τι μας έλεγαν οι οπαδοί του ευρώ; Ότι με την ένταξη στην ΕΕ και την ευρωζώνη, οι Έλληνες θα συγκλίνουν σε αποδοχές και επίπεδο ευημερίας με τους Γερμανούς, Γάλλους, Ολλανδούς. Αντί γι’ αυτό σήμερα μας λένε επίσημα ότι για να αποκατασταθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, που έχασε με το ευρώ, θα πρέπει να συγκλίνει με τον πάτο και τον απόπατο της Ευρώπης. Δηλαδή πρέπει να πέσει πολύ πιο κάτω από την Πορτογαλία – που ιστορικά πάντα υστερούσε έναντι της Ελλάδας – και να κατέβει στο επίπεδο της Ρουμανίας, της Βουλγαρίας, της Πολωνίας, της Ουγγαρίας, κοκ. Με άλλα λόγια να καταλήξει με μισθούς και συντάξεις πείνας, συνθήκες εργασίας αληθινού μεσαίωνα, πρωτοφανή μόνιμη ανεργία και ολοκληρωτική αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού. Ζήτω το ευρώ!
Ωστόσο, οι οπαδοί και τα παπαγαλάκια του ευρώ επιμένουν ότι έτσι και τολμήσουμε να αποκτήσουμε την ελευθερία μας από την ΕΕ και την ευρωζώνη, την βάψαμε. Έτσι και τολμήσουμε να ανακτήσουμε το εθνικό μας νόμισμα και πάρουμε στα χέρια μας την οικονομία και τα δημοσιονομικά μας, τότε μαύρο φίδι που μας έφαγε. Χίλιοι σεισμοί, λοιμοί και καταποντισμοί πρόκειται να επιπέσουν στο ποίμνιο του Υψίστου. Θα γυρίσουμε στην λίθινη εποχή, θα στερέψουν τα ύδατα της χώρας, θα πεθάνουν τα ζώα, θα γίνουν στέρφες οι Έλληνιδες και γενικά θα γίνει της Αποκάλυψης. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να λυτρωθεί αυτός ο τόπος και ο λαός του εκτός από την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Εγκαινιάζοντας αυτή την στήλη, θα απαντάμε από εδώ και μπρος σε όλα τα βασικά επιχειρήματα εκφοβισμού της προπαγάνδας του δοσιλογισμού σχετικά με την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Μπορείτε να στείλετε σχετικά ερωτήματα για να απαντηθούν και προβληματισμούς.

Το γαρ πολύ της θλίψεως του Βενιζέλου, γεννά παραφροσύνη!!!

Τελικά στην περίπτωση του Βενιζέλου επιβεβαιώνεται: Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη.
Είδε κι απόειδε ο κ. Βενιζέλος να γίνει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, έκανε το όνειρό του πραγματικότητα και βρίσκεται μπροστά σε μια τόσο οδυνηρή ήττα. Σε μια τέτοια συντριβή που θα γραφεί στην ιστορία.
Βλέπει τα γκάλοπ και δε μπορεί να τα χωνέψει, ακόμη κι εκείνα που τον δείχνουν ως τον καταλληλότερο να κυβερνήσει. Και η θλίψη αυτή δημιουργεί και παραλογισμούς, όνειρα, ακόμη και σταδιακή διολίσθηση προς την τρέλα.
Μέσα σε μία ημέρα ο Βενιζέλος μας επιβεβαίωσε ότι κάτι δεν πάει καλά. Αφού ανακοίνωσε ένα στοχευμένα αστείο κοινωνικό πρόγραμμα, πήγε να μιλήσει στους υποψήφιους βουλευτές του κόμματος στις πέντε περιφέρειες της Αττικής.
Και τι είπε λέτε; «Στόχος του ΠΑΣΟΚ είναι η νίκη στις εκλογές, η κατάκτηση της πρώτης θέσης».  Αυτό είπε και δεν είναι κακό να έχεις φιλοδοξίες και να προσπαθείς να δώσεις θάρρος σε όσους υποστηρικτές σου έμειναν.
Το φοβερό είναι ότι συνέχισε να λέει: «Αν το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πρώτο κόμμα, ο τόπος κινδυνεύει με ακυβερνησία».
Απίστευτη δήλωση από έναν πολιτικό που υποτίθεται ότι σέβεται τη δημοκρατία, την ελεύθερη βούληση των πολιτών. Μόνο με το ΠΑΣΟΚ δε θα έχει ακυβερνησία η χώρα; Μόνο το ΠΑΣΟΚ εγγυάται την ομαλότητα στη χώρα; Είναι δυνατόν να τα λέει αυτά υποψήφιος πρωθυπουργός εν έτει 2012; Να τα έλεγε τις εποχές της ανωμαλίας να το καταλάβουμε, αλλά τώρα;
Και συνέχισε ακάθεκτος: Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με πληροφορίες, είπε ότι αν γίνουν αυτά που λέμε, μπορούμε να βεβαιώσουμε ότι δεν θα χρειαστούν άλλες οριζόντιες περικοπές, υπογραμμίζοντας, ωστόσο, ότι απαιτείται πολιτική και δημοσιονομική σταθερότητα και άλλο κοινωνικό κλίμα και αυτό θα γίνει μόνο αν το ΠΑΣΟΚ είναι πρώτο κόμμα και αν ο πρόεδρός του είναι εντολοδόχος πρωθυπουργός. Μόνο αυτός είναι ο εγγυητής της δημοκρατίας στη χώρα, όλοι οι άλλοι θα κάνουν κακό στην Ελλάδα, σύμφωνα με τον κ. Βενιζέλο.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ανέφερε ότι έχουμε καταφέρει εντυπωσιακή δημοσιονομική προσαρμογή, ενώ μιλώντας ξανά για το διακύβευμα των εκλογών είπε, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ότι λέμε συχνά πως στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, όμως αυτό είναι διαδικαστικό, γιατί αν ο λαός επιλέξει το πολιτικό αδιέξοδο δεν υπάρχει εύκολα δυνατότητα επανόρθωσης. Ο κ. Βενιζέλος ανέφερε ακόμη ότι αυτό που κάναμε έπρεπε να γίνει με μεγάλο κόστος φθάνοντας στα όρια του αντιπροσωπευτικού συστήματος και τόνισε πως πρέπει να πούμε ότι αυτό που κάναμε, το κάναμε με συγκεκριμένο σχέδιο ανασυγκρότησης.
Κρίμα, γιατί όλοι συμφωνούν ότι ο κ. Βενιζέλος ήταν λαμπρό μυαλό. Φαίνεται ότι έχει πάθει εγκεφαλική θολούρα για να λέει κάτι τέτοιο. Τον ακούει ο ελληνικός λαός που ανεξάρτητα απ’ ότι ο ίδιος πιστεύει, έχει και κρίση και μνήμη.

Ακατάλληλοι για τα πάντα!

Μην ρωτήσετε αν το πολιτικό προσωπικό της χώρας έχει αλλάξει στάση απέναντι στα πράγματα και εξαιτίας της κρίσης. Η καθημερινή εμπειρία δείχνει ότι οι άνθρωποι δεν έχουν πάρει μυρωδιά απ’ ό,τι έχει συμβεί τα τελευταία τρία χρόνια και έχει συνταράξει την ζωή δέκα εκατομμυρίων Ελλήνων. Τους φτύνουν και νομίζουν ότι βρέχει. Εξακολουθούν και συμπεριφέρονται σαν να ζουν στην Ελβετία και όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα να είναι μακρινή μουσική στα αυτιά τους...

Είναι απίστευτο, αλλά οι άνθρωποι αποδεικνύουν με κάθε ευκαιρία ότι είναι παντελώς ακατάλληλοι για τα πάντα. Θα ήταν προτιμότερο για το Έθνος να τους πλήρωνε δια βίου με αντάλλαγμα την απόσυρσή τους από την πολιτική ζωή, παρά να τους εμπιστευτεί την επίλυση ακόμη και των πλέον απλών και καθημερινών ζητημάτων.

Την ώρα που ο κόσμος είναι εξαγριωμένος από τα έργα και τις ημέρες τους, οι ίδιοι φροντίζουν με κάθε ευκαιρία και με αφορμή την προεκλογική περίοδο να δικαιώσουν ακόμη και τα πιο ακραία στοιχεία στην έντονη κριτική που τους ασκούν. Η παλαιοκομματική τους αντίληψη αποτελεί κόκκινο πανί για έναν λαό που νιώθει προδομένος και εγκλωβισμένος στην δίνη της κρίσης.

Το κυριότερο όλων είναι το γεγονός ότι αυτό το πολιτικό προσωπικό δεν πείθει ότι είναι σε θέση να οδηγήσει την χώρα στην έξοδο από την κρίση. Τα δύο μεγάλα κόμματα δεν μπορούν να πείσουν τον λαό. Ο κόσμος έχει την αίσθηση ότι ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ δεν έχουν αλλάξει στο ελάχιστο και έτσι θεωρεί ότι το ατύχημα είναι βέβαιο και ανεξάρτητα από το αν στις εκλογές κερδίσουν οι ευρωπαϊστές ή οι αντίπαλοί τους.

Με άλλα λόγια, ο ελληνικός λαός θα ήθελε να θυσιάσει αρκετά στον βωμό της Ευρώπης, αλλά πιστεύει ότι οι ιερείς  του ευρωπαϊκού ονείρου είναι ανίκανοι και φαύλοι, σε τέτοιον βαθμό που είναι πιθανότερο να εξοργίσουν από ό,τι να εξευμενίσουν την θεότητα που δήθεν υπηρετούν.

Όσο περνούν οι ημέρες και πλησιάζουμε στην ημέρα των εκλογών, τόσο αυξάνεται ο φόβος του ατυχήματος. Κι αυτό διότι το «ατύχημα» το προκαλούν τα δύο μεγάλα κόμματα με τον λόγο τους και την συμπεριφορά των στελεχών τους. Το ατύχημα, λοιπόν, δεν θα συμβεί επειδή οι αντιμνημονιακές δυνάμεις έχουν πράγματι πείσει για την ορθότητα των επιχειρημάτων τους. Θα συμβεί διότι το μόνο που μπορούν να εγγυηθούν αυτή τη στιγμή τα δύο αστικά κόμματα είναι η διαιώνιση της φαυλοκρατίας...

Οι άλλοι δεν είναι ανάγκη να κάνουν κάτι για να κερδίσουν. Είναι αρκετό να εξακολουθήσουν να βρίσκονται σε σιγή ασυρμάτου. Κι αυτό κάνουν, έχοντας συνειδητοποιήσει ότι ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ συναγωνίζονται ποιος θα δείξει το χειρότερο προσωπείο του και θα τρομάξει έτσι περισσότερο το κοινό...

Μεταξύ των δύο ατυχημάτων, δεν γνωρίζουμε ποιο θα είναι το πιο ανώδυνο, αν θα μπορούσε ποτέ ένα ατύχημα να είναι ανώδυνο. Ο κόσμος, πάντως, πιστεύει ότι ίσως είναι προτιμότερο εκείνο της καταδίκης των δύο μέχρι πρόσφατα μεγάλων κομμάτων. Λέει, δηλαδή, ότι αν είναι να χαθεί έτσι ή αλλιώς, ας χαθεί έχοντας τουλάχιστον τιμωρήσει τους βασικούς υπαίτιους της σημερινής του τύχης...

Πηγή:www.capital.gr

"Να με θυμούνται σαν έναν κανονικό άνθρωπο"

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ

Αρχές των ‘90’s άλλαξε και εταιρεία – έφυγε από την Polygram, πήγε στη ΜINOS. Τότε ξεκίνησε η «έντεχνη» περίοδός του, οι δίσκοι με τον Νικολόπουλο, τον Σπανό, τον Τόκα, τον Μικρούτσικο. Και φέτος με τον Κραουνάκη, δήλωσε πάλι «Εδώ είμαστε», με μια «Κατσαρόλα» που λες και γέμισε μεμιάς με την εποχή της. Νιώθει Αγανακτισμένος ; Εξαπατημένος ;

«Αγανακτισμένος ναι, εξαπατημένος, όχι. Γιατί, μήπως περίμενα τίποτα καλύτερο από τον Γιωργάκη και την παρέα του ; Μπα! Ακόμα χειρότερα περίμενα! Η μήπως τα προβλήματα δημιουργήθηκαν χθες ; Κατ’αρχήν πρέπει να πιάσει κανείς όλους τους ΄Ελληνες, μα όλους, και να τους ρίξει ένα μπερντάχι γενναίο. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες μας μαράνανε βλέπεις – εγώ θεωρώ πως η μεγάλη καταστροφή από κει ξεκίνησε. Κονομήσανε τα λαμόγια, κονομήσανε οι πολυεθνικές, κονομήσανε οι Αθάνατοι που τους διοικούσε ο φασίστας ο Σάμαρανκ και η Ελλάδα τι κέρδισε ; Το ότι έκανε καλούς Αγώνες ; ΄Εκανε όμως και δέκα εκατομμύρια Ελληνες να πεινάνε. Και κανένας δεν το ΄χει αναφέρει ακόμα και μας μιλάνε για την «χρυσή εποχή» του Σημίτη ; Ποια χρυσή εποχή ; Η εγκληματική εποχή Σημίτη να λες. Και από την άλλη έχεις τον Γιωργάκη, που πήγαινε και κάρφωνε τον Καραμανλή στον Πούτιν για να μην γίνει ποτέ ο αγωγός του φυσικού αερίου και τώρα βγαίνει στις τηλεοράσεις και λέει «δεν με νοιάζει η καρέκλα». Μα γι’αυτή την καρέκλα ζει ! Μας λένε «μαζί τα φάγαμε» - καλά, σοβαρολογούμε τώρα ; Ποια φάγαμε, ποιοι ; Οι μεγαλύτεροι απατεώνες είναι οι ίδιοι οι πολιτικοί. Και δεν ντρέπονται, που βγαίνουν στο δρόμο και τους φτύνει ο κόσμος, μόνο βγαίνουν στις τηλεοράσεις και μιλάνε «Ελάτε να σώσουμε την πατρίδα». Τι λέτε ρε ; Ποια πατρίδα ; Εσείς την τσακίσατε την πατρίδα και τώρα εσείς θέλετε να μας σώσετε ; Φοβάμαι πως θα φτάσουμε σε ένα σημείο που θα δούμε να γίνονται άγρια πράγματα. Πιστεύω πως θα χυθεί αίμα. Και το αίμα, δυστυχώς, δεν παίρνει μόνο αυτούς που πρέπει. Παίρνει κι άλλους…»

 

Και μετά; Όταν θα πέσει η αυλαία ; Πως θα ήθελε να τον θυμούνται τότε ; «Σαν έναν κανονικό άνθρωπο, ο οποίος έκανε αυτή τη δουλειά. Και την έκανε καλά».

Υπάρχει μεγαλύτερο πολιτικό γουρούνι απο τον ΓΑΠ; ΑΣΦΑΛΩΣ! Ο Ευ. Βενιζέλος!

Ο Βενιζέλος απλά προκαλεί τους πολίτες. Από συνήγορος υπεράσπισης του Άκη Τσοχατζόπουλου, το 2004, παριστάνει σήμερα τον κατήγορο, κρυπτόμενος πίσω από τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης…

Ηξερε τα πάντα! Ο,τι είχε κρυφτεί ή ήταν συμφωνημένο κάτω απο τραπέζι! Κι όμως…

Το θράσος και ο πολιτικός του σαλτιμπαγκισμός δεν έχει ούτε όρια ούτε πάτο! Αντί να κάνει τη “πάπια”, να κρυφτεί, να ψελλίσει κανένα “Ουδέν σχόλιον” ή να κάνει κάτι τελος πάντων, απο αυτά που ξέρει και που ξέρουν όλοι οι “λαμογιώτατοι” του συναφιού του, αυτό το – κυριολεκτικά! – παχύδερμο της πολιτκής, βγήκε και δήλωσε πως “καμία εγκληματική πράξη, καμία πράξη που προκαλεί το δημόσιο αίσθημα δεν προστατεύεται και δε μπορεί να προστατεύεται ούτε από τη βουλευτική ασυλία ούτε από το νόμο περί ευθύνης υπουργών. Νομίζω ότι αυτά είναι τα ελάχιστα δείγματα ειλικρίνειας που καλούμαστε να δώσουμε σήμερα στην έναρξη της προεκλογικής περιόδου”!!!!

Και δε στάθηκε μόνο εκεί, αυτός ο εμετικός σάκκος απο λίπος! Προχώρησε ακόμη παραπέρα, τεντώνοντας το σχοινί, προτείνοντας μάλιστα να «συγκροτηθεί Επιτροπή Διαρκούς Αξιολόγησης Στελεχών, ώστε να υπάρχει φάκελος ποιότητας που θα παρακολουθεί όλα τα στελέχη μας στη διαδρομή τους, για να μην κάνουμε τυχαίες ή επιπόλαιες επιλογές»!!! Ακουσον, άκουσον!Ποιός; Ο Βενιζέλος! Το άκρον άωτον της λαμογιάς, της αισχρότητας, της πολιτικής ανηθικότητας! Ο ορισμός δηλαδή του πολιτικού χαμελαιοντισμού! Ρε εμετικό γουρούνι, εσύ δεν ήσουν αυτός που κατασκεύασε – όσο μας τό παιζες Υπουργός Δικαιοσύνης – αυτόν τον νόμο – έκτρωμα που εσείς οι πολιτικές κατσαρίδες ονομάζετε “Νόμο περι Ευθύνης Υπουργών” και που είναι Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ της ατιμωρησίας;
Ρε άθλιο υποκείμενο, εσύ δεν ήσουν αυτός που ήταν μέλος της Εξεταστικής Επιτροπής, τότε που… το 2004 συνεστήθη για να εξετάσει το σκάνδαλο των εξοπλιστικών προγραμμάτων;
Για ποιόν είχε συσταθεί η εξεταστική επιτροπή; Για τον Τσοχατζόπουλο δεν είχε συσταθεί; Αχρείε!
Εσύ λοιπόν, δεν ήσουν αυτός που είχε χαρακτηρίσει την υπόθεση ως “προεκλογική σκανδαλολογία” (σελ. 233 του Πορίσματος) και σύ δεν ήσουν που είχες αποφανθεί οτι: “Δεν προκύπτει κανένα στοιχείο πιθανής τέλεσης ποινικού αδικήματος από τους πρώην υπουργούς Εθνικής Άμυνας κκ Απόστολο – Αθανάσιο Τσοχατζόπουλο και Γιάννο Παπαντωνίου και τα στελέχη της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας του υπουργείου Εθνικής Αμύνης, που επί μήνες προσεβλήθηκαν και διασύρθηκαν αδίκως”. (σελ. 303 του Πορίσματος).
Εσύ δεν ήσουν τόσο καιρό Υπουργός Εθνικής Αμυνας; Εσύ δεν είχες τους φακέλους των υποβρυχίων; Εσύ δεν ήσουν αυτός που ΑΠΛΩΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΕΣ τη σύμβαση και μάλιστα με χειρότερους όρους;
Εσύ δεν ήσουν ρε τομάρι του κερατά;
Για ποιόν βγαίνεις και τα λές όλα τουτα τα καραγκιοζιλίκια; Σε ποιόν απευθύνεσαι; Σε μάς; Στο λαό δηλαδή; Εχεις το θράσος, άθλιο σακκί απο λίπος να μας εμπαίζεις, ακόμη και τούτες τις ύστατες ώρες περισυλλογής και ευθύνης για όλους μας;
Ποιός είσαι; Ποιός νομίζεις οτι είσαι;
Δε φτάνει που πούλησες μια ολόκληρη χώρα στη Μαφία των τραπεζιτών και καταδίκασες έναν ολόκληρο λαό στη φτώχεια και στη πείνα, δε φτάνει που καταδίκασες τα παιδιά αυτού του λαού, το μέλλον του δηλαδή, στην εξαθλίωση και τον αφανισμό, έχεις το απύθμενο θράσος να βγαίνεις να μας το παίζεις τώρα και…τιμητής της δικαιοσύνης; Εσύ, που δεν άφησες στον ιερό αυτό χώρο που υποτίθεται πως υπηρετείς, τίποτε όρθιο;
Αλλά βρίσκεις και τα κάνεις, εμετικό υποκείμενο. Γιατί αντί να σε κρεμάσουν και τα δέκα εκατομμύρια των Ελλήνων απ τη γλώσσα και στη πιο ψηλή κρεμάλα που έχει φτιαχτεί ποτέ, υπάρχουν ακόμη μερικοί “συμπατριώτες” μας που σε επιλέγουν ως τον…αναμορφωτή της πατρίδας μας! Λίγοι, έστω, αλλά υπάρχουν!
Μήπως νομίζεις οτι δε ξέρουμε γιατί ειδικά τώρα…καρατομείς τον παλιό σου …συνδαιτημόνα στο μεγάλο σας φαγοπότι εδώ και 31 χρόνια; Μήπως νομίζεις οτι δε μαντεύουμε γιατί ΤΩΡΑ έγινες ξαφνικά …τιμητής της …κάθαρσης του δημοσίου βίου και του κόμματός σου, μια μέρα ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ; Είναι ηλίου φαεινότερον “συνταγματολόγε” της πατσαβούρας!
Θυσιάζεις στο βωμό της αισχροκέρδειας ψήφων, έναν “αδερφικό” σου “σύντροφο”, τον ξεπουλάς ως ύστατη πράξη απελπισίας μπας και μπορέσεις και ξεκολλήσεις απο το εφιαλτικό 14 με 15 τα εκατό που σου τρίβουν στη μούρη οι γκαλοπτζήδες της ΑLCO και της MRB! 

Κι αυτό, επειδή σε εκβιάζουν τα άλλα “αφεντικά” σου, οι τοκογλύφοι και η Μέρκελ, οτι αν δε καταφέρεις – κι εσύ κι άλλος, ο “γαλάζιος” συνεταίρος σου – να συνεχίσεις να κυβερνάς, θα ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου και θα πεταχτούν απο μέσα οι φοβεροί άνεμοι των ανομιών σου! Ο Χριστοφοράκος της Siemens έχει έναν τόμο ολόκληρο απο χαρτιά  που σε “καίνε”! Και τα χαρτιά αυτά βρίσκονται στα χέρια της Μέρκελ, που εκβιάζει τόσο εσένα, όσο και τον άλλον, τον έτερο καπαδδόκη! Και σας έχει βάλει και τους δυό να χορέψετε στο ταψί καρσιλαμά, έτσι που τα κάνατε! Κι εσύ, επειδή δεν έχεις άλλο δρόμο παρα να υποδυθείς, ως άριστος χαμελαίων, το ρόλο του …τιμητή της κάθαρσης, ξεκινώντας απο το ….εύκολο θύμα, μας κουνάς κι επιδεικτικά αυτό το …λουκάνικο φρακφούρτης που έχεις για δάχτυλο! Για πότε τον συνέλαβες, για πότε τον οδήγησες στη ΓΑΔΑ, για πότε βρέθηκαν χαρτιά, έντυπα, υπολογιστές – καρμανιόλες, μέχρι και …πλάκες χρυσού καταχωνιασμένες στα σπίτια της κόρης σου, ένας Θεός και σύ προσωπικά ξέρετε! ΚΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ!
Αυτό είναι που λένε “Οσα φέρνει η μέρα, δε τα φέρνει ο χρόνος όλος”!
Ολα λοιπόν ένα καλοστημένο θέατρο-σκιών! Για να αγαλλιάσουν τα …γεροντάκια των μαιμουδο-συντάξεων και των ψευτο-αντιστασιακών, τα λαμόγια που τους έταξες πρόσληψη και που έφερες με πούλμαν να σε ψηφίσουν ως πρόεδρο έχοντας το συμφωνητικό της σύμβασης παραμάσχαλα και οι κυράτσες με το μιζαμπλί μαλλί που τις είχε μαζέψει κάποτε ο συρφετός του ΠΑΣΟΚ και τις είχε βάλει στις εφορίες να …πλέκουν τη φανέλλα του στρατιώτη και να …καθαρίζουν τα φασολάκια του μεσημεριανού φαγητού τους!

Αλλά έννοια σου, ο Τσοχατζόπουλος δε θα καθήσει έτσι απλά να τον…καρατομήσεις, άθλιε σαπιοκοιλιά! Θα τα ξεράσει όλα, μόλις δεί τις κατσαρίδες να βγαίνουν μέσα απ τους τοίχους του κελλιού που του ετοιμάζεις, εσύ και τα τσιράκια σου! Ο Τσοχατζόπουλος είναι πολύ παλιά “πουτάνα” για να καθήσει έτσι απλά να τον …μαμήσει ολόκληρο το ΠΑΣΟΚ της ξευτίλας, εν ονόματι μιας ξευτισμένης κάθαρσης που θα ξεθωριάσει στη πρώτη σταγόνα χλωρίου που θα πέσει πάνω της. Σου τά ΄χει φυλαγμένα Βαγγελάκη! Και στο δικαστήριο θα τα πεί όλα, καλύτερα κι απ τα κάλαντα! Και τότε θα χουμε ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ κυβέρνηση, έχε το υπ όψη σου! ΚΑΙ ΠΟΛΥΚΟΜΜΑΤΙΚΗ! Δε θα σε σώσει, ούτε ο …λαός του ΠΑΣΟΚ, ούτε καν ο …θυρωρός της πολυκατοικίας που βρίσκεται το πολυτελές διαμέρισμα που σού δωσε προίκα ο Μπακατσέλος! Εδώ είσαι κι εδώ είμαστε! Ξέρεις κάτι Βενιζέλε; Στο χωριό μου λένε οτι “κόρακας, κοράκου μάτι δε βγάζει”! Πολιτικός όμως πολιτικού και μάλιστα ΠΑΣΟΚου, βγάζει τα πάντα! Και μάτια και φρύδια και μύτες και μασέλες! Να γιατί είστε η χειρότερη φάρα που γέννησε ποτέ η Φυλή των Ανθρώπων! Γιατί τα κοράκια, είναι ΔΕΚΑ ΦΟΡΕΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΣΑΣ!

Βρωμιάρηδες!

ΤΟ ΛΗΜΕΡΙ: Ο ΕΥΦΥΗΣ ΗΛΙΘΙΟΣ κ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ...

ΤΟ ΛΗΜΕΡΙ: Ο ΕΥΦΥΗΣ ΗΛΙΘΙΟΣ κ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ...: Από το " alzap " Ο δρόμος για τις εκλογές, εφόσον η 6η Μαΐου είναι η ημερομηνία, φαίνεται και είναι σύντομος. Είναι επίσης χρόνος...

Μεγάλες αλήθειες από τον Γερμανό Dr. Rath (Berlin 2012)

Περί των Στρατοπέδων των Λαθρομεταναστών ,του αδιάβαστου Χρυσοχοίδη

………Τώρα μπαίνει στη θέση του και το τρίτο κομμάτι του παζλ, για να δει κάποιος ολοκληρωμένο το Σχέδιο Καλλικράτης. Το κομμάτι εκείνο, που αφορά τα δικαιώματα των λαθρομεταναστών. Γι' αυτόν τον λόγο δεν "βιάζονται" να δώσουν ψήφο στους μετανάστες στις εθνικές εκλογές. Δεν τους ενδιαφέρει σ' αυτήν τη φάση το δικαίωμα αυτό. Την κεντρική κυβέρνηση εύκολα ή δύσκολα τη "διορίζουν" και χωρίς τη βοήθειά τους. Τους φτάνει ο Giorgo στην παρούσα φάση. Εκεί που χρειάζονται τη "βοήθεια" των μεταναστών είναι στην εκλογή των τοπικών "κυβερνήσεων". Εκεί που χρειάζονται "κοινό" είναι η υποστήριξη των επιλογών αυτών των "κυβερνήσεων", εφόσον αυτές οι επιλογές μπορεί να είναι εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων.

Αυτό είναι που τους ενδιαφέρει σ' αυτήν τη φάση. Να υπάρχουν στην επαρχία ξένοι με δικαιώματα. Δικαιώματα, τα οποία ξεκινάνε από την ψήφο και καταλήγουν στην ιδιοκτησία. Η ανοχή των επαρχιωτών σε ξένους ιδιοκτήτες με δικαιώματα θ' ανοίξει τις "πόρτες" και για τους υπόλοιπους ξένους, οι οποίοι θα "αναπτύξουν" το πρώην δημόσιο κεφάλαιο. Θα ανοίξει τις πόρτες στους εποίκους, οι οποίοι θα μονιμοποιήσουν την κατάκτηση της χώρας. Γι' αυτόν τον λόγο τούς είναι χρήσιμοι οι μετανάστες στο επίπεδο της τοπικής αυτοδιοίκησης. Μια ακραία και ανθελληνική επιλογή ενός μελλοντικού "Κρητικάρχη" μπορεί να μην βρίσκει την υποστήριξη των Κρητικών, αλλά μπορεί να σκορπίσει κύματα ενθουσιασμού στους "Νεοκρητικούς" ψηφοφόρους του, αλβανικής, πακιστανικής, βρετανικής ή γερμανικής καταγωγής.

Οι ίδιοι άνθρωποι, που ψήφισαν τον Giorgo στις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ, θα κληθούν να ψηφίσουν και τους eklektous τους στις δημοτικές εκλογές. Χρησιμοποιούμε λατινικούς χαρακτήρες, για να μπορούν να καταλάβουν τι λέμε και όλοι οι πολύχρωμοι "Νεοέλληνες", όπου κι αν αυτοί βρίσκονται στην επικράτεια. Θέμα χρόνου είναι οι ξένοι με τα δικαιώματα να φέρουν νέους ξένους και να μετατρέψουν τους Έλληνες σε μειονότητα μέσα στην ίδια τους την πατρίδα. Συμφέρει τους ξένους να φέρνουν ξένους, γιατί με τον τρόπο αυτόν γίνεται πιο ασφαλής η παραμονή τους σε έναν ξένο τόπο. Συμφέρει και τους προδότες να έρθουν νέοι ξένοι, γιατί εξασφαλίζουν συνενόχους έτοιμους να θυσιαστούν, για να τους προστατεύσουν. Συμφέρει και τους ξένους "επενδυτές", γιατί εξασφαλίζουν την προστασία των ιδιοκτησιών τους από τους τοπικούς "Ινδιάνους", οι οποίοι θα έχουν τη φαεινή ιδέα ν' αντιδράσουν.

Καλλικράτης και Σύνταγμα …Καμία σχέση.

Το συγκεκριμένο "σχέδιο" δεν είναι απλά αντισυνταγματικό, αλλά πέρα από κάθε λογική του Συντάγματος. Αλλάζει στην ουσία το ίδιο το Πολίτευμα. Αλλάζει τον ίδιο τον "χάρτη" των πολιτικών δικαιωμάτων. Μετατρέπει ένα αμιγώς εθνικό κράτος σε μια χαλαρή "συνομοσπονδία" ημιαυτόνομων Καντονιών. Στην αρχή οικονομικά "ημιαυτόνομων" περιφερειών …και μετά "βλέπουμε".

Γιατί μιλάμε απευθείας για κατάλυση του Συντάγματος και προσπάθεια ανατροπής του πολιτεύματος; Γιατί τα αποτελέσματα αυτού του σχεδιασμού όχι απλά δεν σέβονται καμία από τις υπάρχουσες διατάξεις του Συντάγματος, αλλά στην κυριολεξία δεν τα "χωράει" το Σύνταγμα ούτε στο τυπικό ούτε στο ουσιαστικό επίπεδο. Μέσα στο Σύνταγμα προβλέπεται, για παράδειγμα, με απόλυτο τρόπο η "ιεραρχία" της ελληνικής διοίκησης. Τι "θέση" μπορεί να έχει σ' αυτήν την "ιεραρχία" ένας εκλεγμένος "Μακεδονάρχης", ο οποίος θα είναι πολλαπλάσια πιο ισχυρός από πολλούς βουλευτές και κομματάρχες και πιο ασθενής μόνον από τον Πρωθυπουργό ή τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης της χώρας;

Ποια η σχέση του ιεραρχικά με έναν "Κρητικάρχη" ή έναν "Θρακάρχη", με τους οποίους θα τον χωρίζει διαφορά απόλυτα καταγεγραμμένων ψήφων; Πού θα συναντιούνται όλοι αυτοί, για να συζητήσουν τα προβλήματά τους και να υπερασπιστούν τους ρόλους τους, όταν η υπάρχουσα Βουλή δεν τους "χωράει"; Θα χτίσουμε νέα "Βουλή των Λόρδων"; Η Αθήνα γι' αυτούς θα είναι η Πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους ή η "ουδέτερη ζώνη", στην οποία θα λύνουν τις μεταξύ τους διαφορές, που εκφράζουν οι δικές τους "πρωτεύουσες"; Ακόμα και σε μια ασήμαντη κρατική εκδήλωση θα υπάρχει πρόβλημα. Ακόμα και σε μια παρέλαση. Ο "Μακεδονάρχης" στις εκδηλώσεις της Θεσσαλονίκης θα στέκεται πίσω μόνον από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον Πρωθυπουργό και μπροστά από όλους τους υπουργούς του ελληνικού κράτους;

Πού θα συναντιούνται αυτοί οι μεγαλοπαράγοντες της περιφερειακής εξουσίας με τους συνεργάτες τους, που θα είναι οι δεκάδες δήμαρχοι της κάθε περιφέρειας; Θα χτίσουμε τοπικές Βουλές; Ποια θα είναι η σχέση αυτών των δημάρχων-συμβούλων με τους τοπικούς βουλευτές, εφόσον πολλοί από αυτούς θα έχουν πιο "ισχυρή" λαϊκή εντολή απ' αυτούς; Ο εκπρόσωπος του ελληνικού λαού θα είναι κατώτερος από τον εκπρόσωπο των Μακεδόνων ή των Θρακών στην περιφέρειά του; Η μακεδονική ή η θρακική εξουσία θα είναι ισχυρότερη από την ελληνική εξουσία στην κάθε περιφέρεια;

Αν αυτά αφορούν το τυπικό επίπεδο, υπάρχουν άλλα, τα οποία αφορούν το ουσιαστικό επίπεδο και τα οποία είναι πολύ χειρότερα. Γιατί; Γιατί η ύπαρξή αυτών των αιρετών αρχόντων απειλεί με διάσπαση της έννοιας, η οποία περιγράφεται από τον όρο "Εθνικά Συμφέροντα" και τα οποία προστατεύει το Σύνταγμα ως το πλέον θεμελιώδες καθήκον του. Το Σύνταγμα προβλέπει ότι τα συμφέροντα των Ελλήνων είναι κοινά και εκφράζονται από τη νόμιμη κυβέρνηση, όπως αυτή εκλέγεται με βάση τις διατάξεις του. Τα συμφέροντα όλων των Ελλήνων από τον Έβρο έως την Κρήτη και από την Κέρκυρα έως τη Ρόδο. Αυτών των συμφερόντων η κοινή συνισταμένη είναι τα Εθνικά Συμφέροντα και αυτά τα διαχειρίζεται η νόμιμη κυβέρνηση.

Όλες οι νόμιμες εξουσίες της χώρας ξεκινάνε από τη Λαϊκή Κυριαρχία και έχουν ως στόχο την προστασία των Εθνικών Συμφερόντων αυτού του κυρίαρχου λαού. Πόσο μπορούν ν' απειληθούν αυτά τα γενικά συμφέροντα από κάποιον παράγοντα, ο οποίος εκλέχθηκε ειδικά από κάποιους Έλληνες, για να εξυπηρετεί τα "ειδικά" τους συμφέροντα; Πού φτάνουν αυτά τα "ειδικά" συμφέροντα σε σχέση με τα γενικά εθνικά συμφέροντα; Σε ενδεχόμενη σύγκρουση μεταξύ των υπηρετών του εθνικού συμφέροντος και αυτών των ειδικών τοπικών συμφερόντων ποιος υπερτερεί;

Τι αξία θα έχει μια κοινή απόφαση αυτών των ειδικών "υπηρετών" σε σχέση με αυτήν του Πρωθυπουργού και άρα της νόμιμης κυβέρνησης; Τι θα γίνεται όταν το κόμμα, που αναλαμβάνει την επίσημη κρατική εξουσία μέσω των νόμιμων εκλογών, δεν θα ελέγχει κάποιους περιφερειάρχες, οι οποίοι μπορεί να είναι στελέχη ενός αντιπάλου κόμματος; Θα παρακαλάνε οι μεν τους δε να δεχθούν και να εφαρμόσουν τις αποφάσεις τους; Ποιος θα κρίνει το ποιος υπερτερεί σε μια μεταξύ τους διαφωνία; Η δικαστική εξουσία τι επιπλέον αρμοδιότητες πρέπει ν' αποκτήσει, προκειμένου να ρυθμίζει αυτού του είδους τα συμφέροντα, τα οποία ως τέτοια μπορεί να γίνουν και συγκρουόμενα; Πόσες συνταγματικές αλλαγές πρέπει να γίνουν, για να καλυφθούν οι νέες ανάγκες;

Αν σ' αυτό προσθέσει κάποιος και την απευθείας σύνδεση της τοπικής αυτοδιοίκησης με έναν εθνικό φόρο, όπως είναι ο ΦΠΑ, εύκολα καταλαβαίνουμε ότι θα επέλθει το χάος και το γενικό "βραχυκύκλωμα" του Συντάγματος. Γιατί; Γιατί το κράτος έχει υποχρεώσεις απέναντι στους πολίτες του. Υποχρεώσεις άμεσες και οι οποίες συνδέουν απευθείας το κράτος με τον ίδιο τον πολίτη. Υποχρεώσεις, οι οποίες περιγράφονται στο θεμελιώδες άρθρο 21. Υποχρεώσεις, οι οποίες προστατεύουν τη νεότητα του πολίτη, την υγεία του, τα γηρατειά του κλπ.. Όμως, αυτές οι υποχρεώσεις του κράτους απαιτούν οικονομικούς πόρους για να έλθουν εις πέρας. Τι γίνεται όταν αυτοί οι πόροι φεύγουν από τα "χέρια" του κράτους και μοιράζονται και σε άλλους φορείς; Σε μια τέτοια περίπτωση δεν πρέπει να μοιραστούν και οι υποχρεώσεις του κράτους; Με το Σχέδιο Καλλικράτης το κράτος δεν μπορεί να "φτάσει" απευθείας στον πολίτη, εφόσον παρεμβάλλεται η τοπική αυτοδιοίκηση.

Πώς θα υπηρετήσει το κράτος τον πολίτη, όταν αυτή η ιδιότητα θα αποκτήσει πολλαπλές μορφές; Όταν αυτός θα είναι ταυτόχρονα καί Έλληνας καί Μακεδόνας με δικαιώματα σε διαφορετικές "πίτες"; Θα εξυπηρετεί το ελληνικό κράτος τον Έλληνα πολίτη μέχρι έναν βαθμό και στη συνέχεια θα αναλαμβάνει η "Μακεδονία" να τον εξυπηρετήσει ως "Μακεδόνα"; Πού θα φτάνουν οι υποχρεώσεις του κράτους και πού θα ξεκινάνε αυτές της τοπικής αυτοδιοίκησης; Το κράτος θ' αναλαμβάνει την προστασία της "νεότητας" των Ελλήνων και η κάθε περιφέρεια θ' αναλαμβάνει την προστασία των "γηρατειών" των συντοπιτών της; Την προστασία των ανέργων ποιος θα την αναλάβει; Την υγεία των πολιτών ποιος θα την αναλάβει; Την παιδεία των πολιτών ποιος θα την αναλάβει;

Από τη στιγμή που μοιράζονται πόροι, οι οποίοι προβλέπονται για την εξυπηρέτηση υποχρεώσεων, ευνόητο είναι ότι μοιράζονται και οι υποχρεώσεις. Επιπλέον, ένας φόρος, όπως ο ΦΠΑ, ο οποίος συνδέεται άμεσα με την κατανάλωση και άρα με τον πλούτο της κάθε περιοχής, θα δημιουργήσει πρόσθετα προβλήματα. Κάποιοι θα εξασφαλίζουν μεγαλύτερους πόρους, για να εξυπηρετήσουν τις υποχρεώσεις τους από κάποιους άλλους. Κάποιοι πλούσιοι πολίτες πλουσίων περιφερειών θ' αρχίσουν να δημιουργούν "αποστάσεις" από τους υπόλοιπους. Η Μακεδονία, για παράδειγμα, εξαιτίας του πλούτου της και άρα λόγω των αυξημένων εσόδων —λόγω ΦΠΑ—, θα έχει καλύτερα σχολεία ή νοσοκομεία από τη φτωχότερη Ήπειρο; Τα Ελληνόπουλα της Μακεδονίας θα πηγαίνουν σε ζεστά σχολεία και τα Ελληνόπουλα της Ηπείρου θα δίνουν αγώνα επιβίωσης σε παγωμένες αίθουσες;

Μπορεί το Σύνταγμά μας να "υποδεχθεί" αυτήν την αλλαγή; Μπορεί ένα Σύνταγμα ενός ενιαίου εθνικού κράτους να "προσαρμοστεί" σε μια αυθαίρετη "καντονοποίηση"; Αυτό δεν είναι μόνον παράνομο, αλλά και ανήθικο. Γιατί πολέμησε υπέρ της Ελλάδας ένας φτωχός Ηπειρώτης στην Πίνδο το 40; Για να παρακαλάει τους πλούσιους Έλληνες να μην αφήνουν τα εγγόνια του να παγώνουν στο σχολείο; Γιατί πολέμησε ένας φτωχός Κρητικός στη Μάχη της Κρήτης; Για να παρακαλάει τους πλούσιους Έλληνες να εξασφαλίσουν στα εγγόνια του μια ανθρώπινη περίθαλψη; Όλοι αυτοί πολέμησαν για μια Ελλάδα, η οποία θα ήταν υποχρεωμένη να κάνει το καλύτερο δυνατό για όλους τους Έλληνες.

Οι Έλληνες πολέμησαν για να ΑΠΑΙΤΟΥΝ από το κράτος και όχι για να παρακαλάνε άλλους Έλληνες. Αυτές οι κοινές υποχρεώσεις του ελληνικού κράτους απέναντι σε κοινές θυσίες των πολιτών του είναι που μας κάνουν ένα αμιγώς ενιαίο κράτος και όχι μια χαλαρή ομοσπονδία "Καντονιών". Οι κοινές θυσίες για την κοινή πατρίδα μάς κάνουν όλους συμμέτοχους επί ίσοις όροις στο κοινό μας "πιάτο". Στο πλούσιο "πιάτο", όπως αποδείχθηκε με την τελευταία καταγραφή της δημόσιας περιουσίας. Αυτά διασφαλίζει το σημερινό Σύνταγμα και είναι παράνομος και ανήθικος όποιος τα θέτει υπό αμφισβήτηση.

Καταλαβαίνει ο αναγνώστης τι λέμε; Καταλαβαίνει τους κινδύνους; Σ' αυτήν την περίπτωση δεν υπάρχει σύμπτωση ή αφέλεια. Μιλάμε για ολόκληρη μεθόδευση, η οποία έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας καλοστημένης συνομωσίας. Το Σχέδιο Καλλικράτης δεν είναι μια "ατυχής" έμπνευση του νεόκοπου στην πολιτική, άσχετου και παντελώς ασήμαντου Ραγκούση. Δεν έχουν περάσει πολλές ημέρες από τότε που αποκαλύφθηκε ότι ο νόμος περί Ιθαγένειας ήταν απλή αντιγραφή μιας "πρότασης" γνωστής "ευαίσθητης" ΜΚΟ. Είναι προφανές ότι το σχέδιο αυτό έχει προετοιμαστεί αρκετό καιρό πριν την ανάληψη της εξουσίας από τον Giorgo. Έχει προετοιμαστεί από τα "αφεντικά" του και όχι από τον ίδιο. Για την εφαρμογή του συγκλίνουν ταυτόχρονα πολλές αντισυνταγματικές αθλιότητες, προκειμένου να μιλάμε για ατυχείς συμπτώσεις.

Είναι προφανές ότι υπάρχει ξένος "δάκτυλος" πίσω από αυτό το σχέδιο. Είναι προφανές ότι εμπλέκονται μέσα σ' αυτό γνωστές ΜΚΟ και οι ακόμα γνωστότεροι ξένοι χρηματοδότες τους. Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για συνομωσία και όχι για τυχαία ηλιθιότητα. Σ' αυτήν την περίπτωση έχουμε ένα καλοσχεδιασμένο "προϊόν" με πολλά λειτουργικά "εξαρτήματα" και όχι έναν άμορφο "σωρό" από τυχαία "σκουπίδια". Άνθρωποι, με γνώσεις πάνω στη λειτουργία του συστήματος, εργάστηκαν, με στόχο να διαλύσουν το ελληνικό κράτος. Να το διαλύσουν οργανωμένα, χρησιμοποιώντας τις δικές του δυνάμεις και χωρίς να χρειαστεί να κάνουν στρατιωτικές επεμβάσεις οι ίδιοι…….

………………..Μαντεία εκ του ασφαλούς.

Να γίνουμε εκ του ασφαλούς μάντεις; Αυτήν τη στιγμή δρομολογούνται σχέδια διαμελισμού της χώρας. Σχέδια, τα οποία εξυπηρετούνται από "αφελείς" εμπνεύσεις τύπου Καλλικράτης. Σχέδια απλά και χιλιοεφαρμοσμένα από την πλευρά των ιμπεριαλιστών. Σχέδια, τα οποία έχουν εφαρμοστεί ελάχιστα χιλιόμετρα μακριά από την "πόρτα" μας. Με αυτόν τον τρόπο "διέλυσαν" τη Σερβία. Με τον ίδιο σχεδιασμό, που επιβλήθηκε από τους ίδιους ανθρώπους σε προδότες των λαών τους. Όποιος γνωρίζει τι έγινε στη Σερβία, μπορεί να γίνει "μάντης" για τα όσα αφορούν το μέλλον της Ελλάδας. Η Σερβία, που έδωσε τον υπερπάντων αγώνα της στο Κόσσοβο, έχασε το Μαυροβούνιο, χωρίς ν' αντισταθεί καθόλου.

Τα ανάλογα προβλέπεται να γίνουν και στην Ελλάδα. Από τη Θράκη θα ξεκινήσει το πρόβλημα. Από την περιοχή αυτή, που εύκολα μπορεί να γίνει "Κόσσοβο". Γι' αυτόν τον λόγο —και εν μέσω οικονομικής κρίσης— μας "έστειλαν" από την Ευρώπη το επείγον "φιρμάνι" να σεβαστούμε τα θρησκευτικά δικαιώματα της μειονότητας και "παράλληλα" μας δίνουν "εντολή" —παράνομη— να τους αναγνωρίσουμε και το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού και άρα τα εθνικά τους "δικαιώματα". Εν μέσω κρίσης και υπό την κυβέρνηση του Giorgo, που ο ίδιος εργάστηκε προς αυτήν την κατεύθυνση, μας δίνουν "εντολή". Δίνουν εντολή στον Giorgo να παραβεί τη Συνθήκη της Λοζάνης και αυτός θα πρέπει ως Έλληνας πρωθυπουργός ν' αντισταθεί, υπερασπιζόμενος τα εθνικά μας συμφέροντα. Να "αντισταθεί" υπέρ της Συνθήκης αυτός, ο οποίος πρώτος ως υπουργός Εξωτερικών την αμφισβήτησε.

Εκεί θα ξεκινήσουν το πρόβλημα για αντιπερισπασμό. Για να μην φαίνεται πού πραγματικά "κοιτάνε". Για να μην φαίνεται ότι το "Μαυροβούνιο" έχουν στο "μάτι" και όχι το απλά χρήσιμο "Κόσσοβο". Γιατί θα ξεκινήσουν όλα από τη Θράκη; Γιατί εκεί είναι εύκολη η "σερβοποίηση" της κατάστασης. Θα βάλουν μια "κυβέρνηση" δικών τους προβοκατόρων, που θα "κουρδίζει" τις δύο θρησκευτικές κοινότητες της περιοχής. Με εύνοιες ή αδικίες θα τους "κουρδίζουν" και θα τους φέρουν σε ανταγωνιστικές θέσεις. Από εκεί και πέρα ο ανταγωνισμός —και μάλιστα υπό συνθήκες οικονομικής κρίσης— είναι εύκολο να μετατραπεί σε ανοικτή σύγκρουση. Οι θρησκευτικές μειονότητες θα γίνουν εθνικές μειονότητες κατά τα πρότυπα της Σερβίας αλλά και της δικής μας Κύπρου.

Ξαφνικά εκεί δεν θα υπάρχουν Έλληνες πολίτες διαφορετικού θρησκεύματος. Εκεί θα υπάρχουν Έλληνες και Τούρκοι. Έλληνες "ενωτικοί" και Τούρκοι "αυτονομιστές". Κοντά σ' αυτούς και όλοι οι αλλοδαποί μετανάστες, που βρίσκονται στην περιοχή. Γι' αυτόν τον λόγο συμβαίνουν πολύ ύποπτα πράγματα σε όλη την περιοχή της Θράκης. Λίγες ημέρες πριν γραφεί αυτό το κείμενο υπήρχε έγγραφη καταγγελία των αστυνομικών του νομού Έβρου ότι μέλη διαφόρων ΜΚΟ προκαλούν την ελληνική αστυνομία και ξεσηκώνουν σε βίαιη αντίδραση τους λαθρομετανάστες. Την ίδια ώρα "αλωνίζουν" οι Τούρκοι πράκτορες της ΜΙΤ, τρομοκρατώντας τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς, προκειμένου να τους προσδέσουν στην πολιτική της Τουρκίας και πάλι με τη βοήθεια των χρηματοδοτούμενων από τον Giorgo ΜΚΟ. Αν ανοίξει εκεί η "τρύπα", είναι εύκολο να μεταφερθεί το ίδιο πρόβλημα παντού στην Ελλάδα και άρα και στην Κρήτη. Στην Κρήτη, όπου, λόγω των νέων νόμων, μαζί με τους "ενωτικούς" Έλληνες Κρητικούς θα υπάρχουν και οι αλλοδαποί "αυτονομιστές".

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι, λόγω Ραγκούση, θα απολαμβάνουν τα ίδια πολιτικά δικαιώματα με τους Κρητικούς, θα περιμένουν το "δημοψήφισμα" του 2012, για να λύσουν τις διαφορές τους μ' αυτούς. Για να μην εφησυχάζουν κάποιοι με τις υπάρχουσες πληθυσμιακές αναλογίες στην Κρήτη, θα πούμε τα εξής απλά. Ό,τι έγινε στη Σερβία, μας αφορά εμάς τους Έλληνες, γιατί βρισκόμαστε στο ίδιο στόχαστρο των ιδίων συμφερόντων. Ό,τι εγκληματικό έγινε στη Σερβία, μπορεί να γίνει και εις βάρος μας. Η Σερβία παγιδεύτηκε και ακρωτηριάστηκε χωρίς καμία αντίσταση. Παγιδεύτηκε στο πολυεθνικό Κόσσοβο και έχασε το Μαυροβούνιο, στο οποίο δεν υπήρχε καν ξένη μειονότητα. Το 80% του πληθυσμού του είναι και δηλώνουν Σέρβοι. Το δημοψήφισμα χάθηκε για τη Σερβία με ένα ταπεινό 55,4%. Ένα ποσοστό, το οποίο, αν κάποιος σκεφτεί πόσα και τι μεγέθους συμφέροντα εξυπηρετούσε, θα καταλάβει ότι είναι αποτέλεσμα βέβαιης νοθείας. Αυτά όλα πρέπει να τα γνωρίζουν οι Κρητικοί, για να ξέρουν τι θα κληθούν ν' αντιμετωπίσουν στο άμεσο μέλλον.

Μέσα σε λίγους μήνες οι Αγγλοσάξονες —και όσοι βρίσκονται πίσω από αυτούς— θα "αλώσουν" την Κρήτη. Στην κυριολεξία θα διώξουν τους Κρητικούς από το νησί τους. Αρκεί να κερδίσουν το δημοψήφισμα και μετά θα τα ελέγξουν όλα μέσα σε ελάχιστες μέρες. Θα την παγιδεύσουν σε νέους δανεισμούς, για να της αποσπάσουν με φαινομενικά "νόμιμο" τρόπο αυτό το οποίο σήμερα θεωρείται δημόσιο κεφάλαιο και δεν αγγίζεται. Θα βάλουν στη διοίκησή της ό,τι παρακρατικό και παράνομο στοιχείο υπάρχει στην Κρήτη, ώστε να την "αλυσοδέσουν" στους εκβιασμούς τους και στις "άνωθεν" επιβεβλημένες αναγκαστικές πολιτικές.

Αυτό το κεφάλαιο θα το κατατμήσουν και θα το πουλήσουν στη διεθνή αγορά, προκειμένου να μεταφέρουν στο νησί νέους ξένους έποικους. Πραγματικούς έποικους ιδιοκτήτες και όχι άκληρους λαθρομετανάστες. Πλούσιους εποίκους και όχι φτωχούς λαθρομετανάστες. Τους λαθρομετανάστες τους χρησιμοποιούν μόνον σήμερα και εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων. Στην επόμενη φάση δεν θα τους θέλουν, γιατί απλούστατα δεν θα τους έχουν ανάγκη και δεν θα έχουν λόγο να τους ανέχονται. Τότε θα έχουν τους δικούς τους ανθρώπους, για να υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους εις βάρος των ιθαγενών "Ινδιάνων". Ούτε ο Χίτλερ δεν είχε τόσο απόλυτες φιλοδοξίες για την κατάκτηση του νησιού. Απλά πράγματα τα οποία τα είδαμε να συμβαίνουν στο ξεπουλημένο πλέον Μαυροβούνιο.

Απόσπασμα από το άρθρο του Παναγιώτη ΤραΪανού: Σχέδιο Καλλικράτης..η υπέρτατη  προδοσία

Κ. Κόλμερ - Το πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδος - 31 Μαρ 12 | LoMak's Blog

Κ. Κόλμερ - Το πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδος - 31 Μαρ 12 | LoMak's Blog