Τρίτη 1 Μαΐου 2012

Ως Λωτοφάγοι ή ως Πολίτες;...

Ο Στάθης στον eniko
Καλημέρα κυρίες και κύριοι, συντρόφισσες, σύντροφοι, φίλοι συνταξιδιώτες
και καλήν εβδομάδα.

Μια κι έξι - όλο σκέψη – μείνανε έως τις εκλογές. Την επόμενη Κυριακή, ο Δήμος (δηλαδή ο οργανωμένος πολιτικά λαός) θα εκδηλώσει το Κράτος του, δηλαδή την ισχύ του, αποφασίζοντας για την περαιτέρω πορεία της Πολιτείας που περιέχει την κοινωνία μας.
Σπουδαία υπόθεση!
Θα εκλεγούν οι αντιπρόσωποι του λαού που θα διαμορφώσουν εκείνον τον συσχετισμό δυνάμεων που προϋποτίθεται για την άσκηση της πολιτικής στη δημοκρατία μας.

Θα διαμορφωθεί η σύνθεση της νέας Βουλής, από την οποίαν θα προκύψει η νέα κυβέρνηση – μ’έναν λόγο θα λάβουν εκ νέου σάρκα και οστά η νομοθετική και η εκτελεστική εξουσία που θα οδηγήσουν την Ελλάδα δεξιότερα ή αριστερότερα

πιο μπροστά ή πιο πίσω...

Ωραία θα ήταν αν ήταν έτσι! Αν η Ελλάδα ήταν μία ελεύθερη χώρα χωρίς Γκαουλάιτερ διότι τα μισά από τα κόμματα που κατεβαίνουν (αντί στον Άδη) στις εκλογές για να ξαναζητήσουν την ψήφο μας, είναι ακριβώς αυτά που κατέβασαν την Ελλάδα στα Τάρταρα του ΔΝΤ, την

έκαμαν χώρα Φόρου Υποτελή στους διεθνείς τοκογλύφους, ένα τρισάθλιο Προτεκτοράτο,

όπου οι αποφάσεις για λογαριασμό του λαμβάνονται όχι στη Βουλή των Ελλήνων, αλλά στα γραφεία της Deutsche Bank.
Καθ’ότι, όσον εμείς ομιλούμε περί τα προεκλογικά, ακούγοντας τα ψέματα (τα ατελείωτα ψέματα) του κ. Βενιζέλου, ακούγοντας τις απειλές του κ. Σαμαρά ή τα κλαυθμιρίσματα του κ. Καρατζαφέρη

ο Γερμανικός κολοσσός της Deutsche Bank με μαριονέτα τον κ.Παπαδήμο εξασφαλίζει θέσεις κλειδιά στην ίδια τη δομή της χώρας (άδειες για εμπορία ηλεκτρικής ενέργειας, προνομιακή θέση στην διαπραγμάτευση αγοράς τίτλων του ελληνικού δημοσίου, θέσεις για την ανακεφαλαιοποίηση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, προνομιακή σχέση και πρόσβαση στις μεγάλες δουλειές του Δημοσίου και άλλα).

Οι σχέσεις αυτές σφυρηλατήθηκαν και σφυρηλατούνται (ως αλυσίδες για τους Έλληνες και ως χρυσά βραχιόλια για τα γκόλντεν μπόυς) από τα στελέχη του δικομματισμού

που τώρα ζητούν εκ νέου την ψήφο μας

λέγοντας και πάλι μεγάλες κουβέντες «για τη μοίρα του έθνους επί πολλές δεκαετίες» - όπως

ανερυθρίαστος κραύγαζε χθες σε προεκλογική συγκέντρωση ο κ. Βενιζέλος.

Ποιος;
Ο άνθρωπος που παρέδωσε τον ελληνικό δημόσιο πλούτο στους ξένους δανειστές (ήδη απ’το καλοκαίρι του 2011), ο άνθρωπος που επινόησε τα πιο απίστευτα χαράτσια, που υπέγραψε το τέλος των μισθών κι άλλα όσα δεινά ων ουκ έστιν αριθμός.
Επιμένω ειδικά στα «ψέματα Βενιζέλο», διότι δεν υπάρχει ψέμα που να μην το έχει πει.
Για τις εγγυήσεις στους Φιλανδούς! – έσχιζε τα ιμάτια του ότι δεν έδωσε τέτοιο πράγμα! Τις έδωσε!
Για το Αγγλικό Δίκαιο! Τα ίδια!
Για το PSI! Τα ίδια!
Κάθε μέρα λέει κι ένα ψέμα.
Αποκαλύπτεται. Κι όμως συνεχίζει!
 Όμως, αυτό ακριβώς είναι το ερώτημα που τίθεται στις εκλογές της Κυριακής στους Έλληνες και τις Ελληνίδες.
Θα συνεχίσει η χώρα με τα ψέματα;
Θα συνεχίσει με τους ίδιους;

Θα συνεχίσει να ζει (για να πεθάνει) υπό τη Διπλή Κατοχή: από την εγχώρια Διαπλοκή κι από την ξενική Τρόικα;
Γιατί μας ζητά την ψήφο μας ο κ. Σαμαράς; Για να συνεχίσεινα κυβερνά ο κ. Τόμσεν; Ή μήπως για να συνεχίσει να κυβερνά η Διαπλοκή;
Εκτός κι αν ο Σύμβουλος του κ. Σαμαρά, κύριος Ψυχάρης υιός ξενυχτάει κάθε βράδυ προσευχόμενος, ώστε να συμβουλεύει αποτελεσματικά τον αρχηγό του υπέρ...πτωχών και αδυνάτων!
Ούτε καν τα προσχήματα κρατάει πλέον ο δικομματικός μονοκομματισμός – το σίχαμα της Διαπλοκής βγαίνει απ’το παρασκήνιο και διεκδικεί πλέον θέση στο προσκήνιο.

Η υποταγή της χώρας τους έχει αποθρασύνει.
Θεωρούν φυσιολογικό να μας
ζητούν την ψήφο μας τώρα για να μας αλαλιάσουν με νέα μέτρα τον Ιούνιο.
Κυρίες και κύριοι, τα ψέματα τελείωσαν,
ήταν πολλά. Πάρα πολλά!
Με τα ψέματα ασκήθηκε από τα δύο κόμματα με τη συνενοχή του ΛΑΟΣ, της κυρίας Μπακογιάννη κι όλων των δυνάμεων του νεοφιλελευθερισμού (ανοιχτού ή συγκεκαλυμμένου) μια αντεθνική

αντικοινωνική πολιτική
με αντιδημοκρατικό τρόπο και μέσα.
Τα κόμματα των Μνημονίων είναι, κατά τη γνώμη μου, παράδοξο να ελπίζουν στα ποσοστά που τους δίνουν οι δημοσκοπήσεις.
Υπέταξαν τη χώρα – θα ήταν σαν να έπαιρνε ο Τσολάκογλου 25% συν 15% για να (ξανα) σχηματίσει κυβέρνηση!
Τί κυβέρνηση;
Του Ράιχενμπαχ και του Τόμσεν; Με την εντολή και την έγκριση ποιων Ελλήνων;
Το ξαναλέω, σημειώστε τις λέξεις: ασκείται
Μια αντεθνική
και αντικοινωνική πολιτική
με αντιδημοκρατικό τρόπο
για την οποίαν ζητούν την ψήφο μας ώστε να νομιμοποιηθεί.
Μένουν έξι ημέρες.
Σκεφθείτε (ευκτική) – τέτοια πολιτική μόνον Λωτοφάγοι ή Συβαρίτες μπορούν να την εγκρίνουν. Πολίτες, δεξιοί ή αριστεροί, όχι!

Τέτοια πολιτική έφτιαξαν γραικύλοι (κατά κόσμον δωσίλογοι), κάνει για ραγιάδες και υπηρετείται από γενίτσαρους.
Μαζί της ο λαός μόνο μία σχέση μπορεί να έχει: καταστροφική.
Ή θα την καταστρέψει ή θα καταστραφεί ο ίδιος...

Στ.Ξαρχάκος Γ.Κοντογιώργης, Ανοιχτή επιστολή προς τους συμπολίτες μας



          Αισθανόμαστε ότι έχουμε χρέος ως πολίτες αυτής της χώρας, να απευθυνθούμε στους συμπολίτες μας, να τους διατυπώσουμε τη γνώμη μας και να τους καλέσουμε να συνειδητοποιήσουν ότι το ελληνικό πρόβλημα έχει ως πρωτογενή αιτία το ιδιοτελές όσο και δυναστικό κράτος, που εγκατέστησε το κομματικό σύστημα στη χώρα από τη δεκαετία του 1980. Ότι δηλαδή η έξοδος από την κρίση προϋποθέτει την άρση των πυλώνων  που οδήγησαν στην καταστροφή: Οι οποίοι είναι: η κομματική ιδιοποίηση του πολιτικού συστήματος, το δυναστικό και εκφαυλισμένο κράτος και η νομοθεσία που θεσμοθετεί τη διαπλοκή και τη διαφθορά. Να αντιληφθούν, επομένως, ότι η λύση δεν βρίσκεται στην εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία, αφού η πολιτική τάξη εξάντλησε τα όριά της: ούτε θέλει ούτε μπορεί να αλλάξει και μάλιστα να υπερβεί τον εαυτό της.
          Δύο χρόνια από τη στιγμή που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έριξε τη χώρα στο λάκκο των λεόντων, η πολιτική τάξη δεν έπραξε το παραμικρό όχι μόνο για να άρει τα αίτια της κρίσης, που στο σύνολό της δημιούργησε, αλλά και για να δείξει την παραμικρή διάθεση μεταμέλειας και αλλαγής πορείας. Διαγκωνίζεται πάνω στα συντρίμμια της χώρας για να υφαρπάσει τη λαϊκή νομιμοποίηση με ψευδή διλήμματα του τύπου "μνημόνιο ή χρεωκοπία", "ευρώ ή δραχμή", "σταθερότητα ή ακυβερνησία", ενώ είναι απολύτως βέβαιο ότι η χώρα δεν θα αποφύγει ούτε τη χρεωκοπία ούτε ίσως την επάνοδο στη δραχμή, εάν δεν αρθούν τα αίτια της κρίσης.
          Η Ελλάδα της δημιουργίας και του πολιτισμού είναι όμηρος των ολιγαρχικών συμμοριών που ύφανε η πολιτική τάξη στο σύνολο του κράτους, οι οποίες τη λυμαίνονται και τη σπιλώνουν. Συνένοχες στον κατήφορο αυτό, είναι τόσο οι "μνημονιακές" δυνάμεις, που έριξαν τη χώρα βορά στη διεθνή των αγορών, όσο και οι "αντι-μνημονιακές" δυνάμεις, το σύνολο σχεδόν της πολιτικής τάξης.
          Η ελληνική κοινωνία παρίσταται μάρτυρας μιας άγονης αντιπαράθεσης των πολιτικών δυνάμεων, που επικεντρώνεται στο σύμπτωμα -στα υπέρ ή κατά του μνημονίου-, προκειμένου να αντιπαρέλθουν το πραγματικό πρόβλημα, δηλαδή την άρνησή τους να εναρμονισθούν με το συμφέρον της κοινωνίας και της χώρας.       Υπεραμύνονται με πάθος τα προκλητικά τους προνόμια, τις ευφάνταστες ασυλίες τους, το "δικαίωμά" τους να μην υπάγονται στη δικαιοσύνη, να διαπλέκονται με σκοπό τη διαφθορά, να μην αγγίζουν τη δημόσια διοίκηση και τη δικαιοσύνη για να την χρησιμοποιούν προς όφελος των ιδίων και της "πολιτικής τους πελατείας", με την κάλυψη του ίδιου του Συντάγματος. Η κοινωνία των πολιτών έχει αναδειχθεί στον πρωταρχικό και μείζονα εχθρό του συνόλου της πολιτικής τάξης.
          Έχοντας επίγνωση της εμμονής αυτής της πολιτικής τάξης να μην αγγίξει, μέχρι σήμερα, το απεχθές της σύστημα, η ελληνική κοινωνία δεν έχει άλλη επιλογή παρά να αναζητήσει τρόπους ώστε πολιτικοί και κράτος να αισθάνονται καθημερινά την ανάσα της. Να πιστέψει ότι η αλλαγή του μίγματος της ακολουθούμενης πολιτικής, θα διέλθει, σε πρώτη φάση, μόνο από τον εξαναγκασμό της πολιτικής τάξης να εναρμονισθεί με το κοινό συμφέρον, δηλαδή με την κατάλυση του λεηλατικού της καθεστώτος. Και στη συνέχεια, με την ανάκτηση μέρους, τουλάχιστον, της πολιτικής της κυριαρχίας, με την θεσμική συνεκτίμηση της βούλησής της στο πολιτικό σύστημα, με την καθιέρωση του "ελέγχειν" και του "ευθύνειν" του πολιτικού προσωπικού, για τα πεπραγμένα του. Να αντιληφθεί, τελικά, ότι η παντοδυναμία της κομματοκρατίας και των αγορών συναρτάται άμεσα από τον δικό της αποκλεισμό από το πολιτικό σύστημα. Σε τελική ανάλυση, η κοινωνία ως ο λόγος ύπαρξης και της πολιτικής τάξης και των αγορών.
          Οι εκλογές, παρόλον ότι γίνονται με σημαδεμένα χαρτιά και με προκλητικά αντισυνταγματικές μεθοδεύσεις, δίνουν τη μοναδική δυνατότητα στην κοινωνία των πολιτών να εξαφανίσει τους πολιτικούς πρωταίτιους της καταστροφής, να εξαναγκάσει την πολιτική τάξη, θέτοντάς την σε κατ'οίκον περιορισμό, να αλλάξει άρδην ή, εάν όπως όλα δείχνουν, επιλέξει την αντίσταση, να την οδηγήσει στην κατάρρευση, προκειμένου, πριν να είναι αργά, να έρθουν στο προσκήνιο δυνάμεις που θα οδηγήσουν στην υπέρβαση του δυναστικού καθεστώτος.
          Είναι προφανές πια ότι η πολιτική τάξη αποτελεί την μείζονα απειλή. Η παραμονή μας στην Ευρωπαϊκή 'Ενωση και στο ευρώ, η αποτροπή της περαιτέρω εξαθλίωσης και της ταπείνωσης της κοινωνίας, η ίδια η ύπαρξη της χώρας, διέρχονται αποκλειστικά από την υπέρβαση του συστήματος που θεσμοθετεί την κομματοκρατία και το δυναστικό κράτος.
          Η χώρα έχει επείγουσα ανάγκη από ένα μνημόνιο εναντίον του κράτους και όχι εναντίον της κοινωνίας. Διότι εάν αυτό δεν συμβεί, ακόμη και αν η ελληνική κοινωνία προσφέρει δωρεάν την εργασία της ή τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, ουδείς θα αποδεχθεί να επενδύσει στο μέτρο που θα γνωρίζει ότι τον αναμένουν τα πιράνχας της γραφειοκρατικής ιδιοποίησης, της διαπλοκής και της διαφθοράς να τον κατασπαράξουν.  Εκτός και αν η Ελλάδα μεταβληθεί σε "μη χώρα", σε ομοίωμα κράτους, χρήσιμο ως προνομιακή χωματερή της διεθνούς των αγορών, για τις ενδο-ευρωπαϊκές ηγεμονικές διεργασίες και ως "χώρος" πρόσφορος στα διεθνή παίγνια.
          Η ελληνική κοινωνία οφείλει να γνωρίζει ότι, στο πλαίσιο αυτό, θα έχει να επιλέξει ανάμεσα σε μια νέα προσφυγιά και στην οριστική της εξαθλίωση και υποτέλεια.
Αθήνα, 27/4/2012
Οι υπογράφοντες
Σταύρος Ξαρχάκος, Γιώργος Κοντογιώργης,
                                                  Συνθέτης                  Καθηγητής