ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ – ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ
                              (Από την ομιλία του στην Ρόδο)
 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ – ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

Μια έκφραση της Παρακμής είναι ο Πολιτικός Αναλφαβητισμός.

Είναι ορατός, κυρίαρχος στους αντιπροσώπους, στους αντιπροσωπευόμενους, στα λεγόμενα κινήματα, στο διαδίκτυο, στις συμπολιτεύσεις και αντιπολιτεύσεις. Η δική μου Πολιτική διαδρομή μετά το 1974 είναι η σύγκρουση με τον Πολιτικό Αναλφαβηματισμό. Αυτήν την σύγκρουση, το μέτωπο ανοίγει, συνεχίζει το βιβλίο μου «Ελληνική Πολιτική Παιδεία». Από αυτό πρέπει να αρχίσουμε.

Η άλλη έκφραση της παρακμής είναι η συνάθροιση στο Κοινοβούλιο των υπολειμμάτων, των προϊόντων μίας ελεγχόμενης, πιλοταρισμένης, μπλοκαρισμένης δημοκρατίας. Θα υπήρχε στο Κοινοβούλιο η Χρυσή Αυγή, ο ΣΥΡΙΖΑ, η επίσης φιλοκεμαλική ΔΗΜΑΡ, η Pepsi και η Cola (οι τελευταίες θα ήταν εκτός νόμου) αν είχαμε Δημοκρατία, αν ήμασταν φυσιολογική και όχι ελεγχόμενη χώρα; Κάθε έντιμος, καλλιεργημένος και προοδευτικός πολίτης θα σας έλεγε όχι.

Παρ’ όλη την αγωνιώδη προσπάθεια των εξωθεσμικών και εξωελλαδικών μηχανισμών που οδήγησαν την χώρα στην παρακμή, να την κρατήσουν ελεγχόμενη, διαμέσου της συντήρησης και ανακύκλωσης του παλιού, τα προϊόντα αυτά έχουν ημερομηνία λήξης. Προσπαθούν να βρουν, να τα βάλουν διάφορα περιτυλίγματα όχι με πολιτικούς τρόπους αλλά παπατζίδικους, του κοτετσιού θα έλεγα. Να τα παρουσιάσουν νέα. Παραδείγματα πολλά. Άλλο όμως Πολιτική ζωή και άλλο Κοτέτσια.

Το πρώτο βήμα για την αυθεντική Πολιτική Αναγέννηση, την Πολιτική Αλλαγή και Πολιτική Αναγέννηση της χώρας είναι η κατάργηση της Δημόσιας χρηματοδότησης των Κομμάτων, των Κομμάτων μη Κομμάτων. Είναι το άνοιγμα μιας πολιτικής, μορφωτικής, ηθικής συζήτησης, μιας πολιτικής εκστρατείας στο διαδίκτυο, στην κοινωνία, στις Πόλεις, στις Περιφέρειες, στα Πανεπιστήμια, τα εργοστάσια, τους χώρους δουλειάς, στις πλατείες που θα καταλήξει σε ένα Δημοψήφισμα για την κατάργηση της Δημόσιας χρηματοδότησης και την επιστροφή των χρημάτων που έλαβαν. Χωρίς την Πολιτική Κάθαρση, την Πολιτική Αναγέννηση, την Πολιτική Επαναθεμελίωση της χώρας δεν υπάρχει μέλλον.

Τόσο το «Ελληνική Πολιτική Παιδεία» όσο και το «Από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο ΚΚΚΑΣΟΡ, ο Εκφυλισμός ενός Ιστορικού Εγχειρήματος» είναι μια ακτινογραφία των παθολογιών των κομμάτων μη κομμάτων αλλά και η χάραξη των δρόμων της μορφωτικής, ηθικής, πολιτικής αναγέννησης και επαναθεμελίωσης. Η ανάκτηση της σχέσης των Ελλήνων με την Αληθινή Πολιτική.

Ένα από τα ερωτήματα που προκύπτουν για την Δημόσια χρηματοδότηση είναι το εξής. Τι κάνουν τα κόμματα μη κόμματα, αυτά τα χρήματα; Πού καταλήγουν αυτά τα χρήματα; Έχουν να επιδείξουν μια σοβαρή, μορφωτική, πολιτική πρωτοβουλία και παραγωγή; Η πραγματικότητα λέει καμία. Στο ζήτημα μάλιστα της παραγωγής έχω πολύ αρνητικές εμπειρίες που χαρακτηρίζουν περιθωριακές – στο βιβλίο μου χρησιμοποιώ και άλλους Επιστημονικούς όρους – πραγματικότητες.

Παρατήρησα ότι στην φετινή παρακμιακή παράσταση της λεγόμενης Έκθεσης Θεσσαλονίκης είχαμε την ταινία «ο Γιωργάκης2». Η κλοπή ιδεών, προτάσεων, λέξεων που χαρακτηρίζουν πλέον την πολιτική, ιστορική μου ταυτότητα. Αντί λοιπόν να ομολογήσουν ότι είναι αγράμματοι, αντί να παράγουν, κλέβουν. Το έκανε ο υιός χρόνια πριν στην έκθεση κατά ένα πολύ θρασύ, μαφιόζικο, καουμπόικο τρόπο. Στις Η.Π.Α. βέβαια θα τον έστελναν αμέσως σπίτι του. Στις μπανανίες προστατεύουν, προωθούν τους Γιωργάκηδες. Τους αποσύρουν όταν κάνουν την ζημιά.

Προκύπτει επίσης και μια άλλη διάσταση. Πως μπορείς να χύνεις δάκρυα του γνωστού ζώου της Ζούγκλας της Αφρικής και των ποταμιών της, να κραυγάζεις άναρθρα, να επιδεικνύεις τα πόδια και τελευταία τα μπράτσα σου για τις περικοπές των συντάξεων, για «τον δυστυχή λαό» και την ίδια στιγμή να εισπράττεις δημόσια χρήματα για την ατομική, ιδιωτική, συλλογική συντήρηση και ευημερία της πλέον ανίκανης μη παραγωγικής, πολιτικής κάστας της Ευρώπης.

Τις κύριες υπεύθυνες για την παρακμή αριστεροδεξιές νομενκλατούρες.

Οι νέοι του Διαδικτύου, των Σχολείων, οι Πολίτες που θέλουν να επιστρέψουν στην ιστορία και την Πόλη ως Πολίτες, μπορούν να αρχίσουν αυτήν την Πολιτική Εκστρατεία και Πολιτική Συζήτηση προβάλλοντας τον εξής ορίζοντα. ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ. ΦΕΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΑ ΛΕΦΤΑ.

Αυτός είναι ένας από τους δρόμους. Στο βιβλίο μου προτείνω τους άλλους για την επιστροφή της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ και της ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ στην χώρα. Αυτό που χρειάζεται η χώρα είναι να αρχίσει να σκέφτεται. Αν σκεφτόσασταν ελεύθερα δεν θα φθάναμε εδώ. Θα ήμασταν αλλού.

Εκεί που σας πρότεινα επί δεκαετίες, όχι μόνο στην ομιλία μου του 1996.

Δευτέρα 22 Οκτωβρίου 2012

Polis-agora.blogspot.com Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Ανεκδιήγητος και αμετανόητος ως το ... τέλος!

Γράφει ο Γιάννης Πρεβενιός
e-mail: prevejohn@yahoo.gr

Ο κ. Βενιζέλος πέρα από ανίκανος ως πολιτικός (εκ του αποτελέσματος χρόνων αλλά και ως αρχηγός του “μικρού” πλέον ΠΑΣΟΚ) θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηρισθεί ως άτομο χωρίς καμία τσίπα και συστολή αφού ...
στην πολιτική του καριέρα πάμπολλες φορές με περίσσιο θάρρος και θράσος έχει εκτραπεί λεκτικά προσβάλλοντας πολλές φορές τους συνομιλητές του αλλά και εκβιάζοντας την κοινωνία εμμέσως πλην σαφώς με τα ψευδοδιλλήματα και της ρητορικές αλλά άνευ περιεχομένου κορώνες του!

Αυτός ο ανεκδιήγητος τύπος που όπως είναι γνωστό εφεύρε τον παγκοσμίου πρωτοτυπίας νόμο περί παραγραφής και ασυλίας των πολιτικών προσώπων έδωσε το δικαίωμα τα τελευταία χρόνια σε πολλά πολιτικά καθάρματα να κατακλέψουν ή να κάνουν τα στραβά μάτια (με το αζημίωτο φυσικά) σε ανομίες και σε παράνομες πράξεις που έφεραν την χώρα μας στο χείλος του γκρεμού.

Ακόμα και τώρα την ύστατη ώρα της πατρίδας μας για την οποία φέρει μεγάλη προσωπική ευθύνη, όχι μόνο συμμετέχει στην κυβέρνηση του μέγα "κωλοτούμπα" κ. Σαμαρά αλλά τολμά και δημοσίως να απειλεί τον άλλο εταίρο της εσωτερικής τρόικας τον ψευτοαριστερό κ. Κουβέλη ότι αν δεν ψηφίσει μαζί με τα συντρόφια του τα μέτρα … θα τον αποβάλει από την κυβέρνηση!

Για ποια κυβέρνηση μας μιλάτε κ. Βενιζέλο; Μήπως αυτή που συναγωνίστηκε και ξεπέρασε σε προδοσία της πατρίδας μας (έναντι στους σύγχρονους Ες Ες της Μέρκελ και του Σόιμπλερ) δηλ. την γνωστή και περίφημη κυβέρνηση του κατοχικού Τσολάκογλου;

Για ποια κυβέρνηση μιλάτε κ. Ευάγγελε; Μήπως για αυτήν που έκανε τις καθημερινές αυτοκτονίες των απελπισμένων Ελλήνων ειδήσεις ρουτίνας με ψιλά γράμματα στις εφημερίδες, δημιούργησε στρατιές ανέργων και αναγκάζει όλο και περισσότερους συμπολίτες μας να αναζητούν λίγη τροφή στα σκουπίδια;

Μήπως λοιπόν θα έπρεπε να μιλάτε για ένα πολιτικό θίασο που παίζει καλά το ρόλο του σε ένα προσχεδιασμένο έργο με προσδοκόμενο αποτέλεσμα την εξαθλίωση όλων μας για να ξεπουλήσετε την γη, τον αέρα και την θάλασσα μας;

Θα πρέπει να αντιληφθείτε επιτέλους πως κάθε εμφάνιση σας το μόνο που προκαλεί είναι οργή, θυμό και αγανάκτηση! Μη θεωρείτε λοιπόν ότι η εξουσία και η προστασία που σας παρέχει αυτή την στιγμή θα είναι παντοτινή αλλά να ξέρετε ότι αργά ή γρήγορα θα έρθει η στιγμή που δεν θα μπορείτε να κυκλοφορήσετε πουθενά αφού (και αν ακόμα γλυτώσετε τις ποινικές ευθύνες που έχετε) θα αντιμετωπίζετε ως το τέλος της ζωής σας, την χλεύη και την περιφρόνηση που σας αξίζουν λόγω των πράξεων αλλά και των παραλήψεων της "κατάπτυστης" πολιτικής σας σταδιοδρομίας! 

Υποσημείωση

Θεωρώ ότι όλες αυτές οι δήθεν συσκέψεις αλλά και οι πρόσφατες κόντρες του κυβερνητικού αυτού εκτρώματος είναι "σικέ" και όλα είναι προαποφασισμένα και καλά σχεδιασμένα. Έγκειται λοιπόν σε κάποιους "Βουλευτάδες" να τολμήσουν επιτέλους να ξεστομίσουν ένα "ΟΧΙ" αλλά και σε εμάς τους “καναπεδάτους” να πάρουμε πια την κατάσταση στα χέρια μας, μιας και όλα αυτά δεν αφορούν άλλους … παρά μόνο … εμάς τα παιδιά μας και το μέλλον της πατρίδας μας!

Χάλκινοι Γρύπες

Η διασπορά του φόβου -δουλεύει στο φόρτε η Μηχανή-  ήΚαραμανλής ή τανκς -ή εγώ ή το χάος- ή η πείνα  (και η υποταγή) ή ηδραχμή - δουλεύει

στο φόρτε της η Μηχανή

κάτσε καλά - κάτσε καλά - κάτσε καλά επαναλαμβάνει ο ήχος της μονότονα ρυθμικά όπως το τσαφ - τσουφ του τραίνου στις ράγες

μια ρουτίνα - μια ζωή

μια ρουτίνα λέγε - λέγε, πειστική

μια ζωή σκύβε - σκύβε πιεστική. Σαν τιμωρία.

Η διασπορά του φόβου. Κι ύστερα η διαχείριση του φόβου - σπουδασμένα φρόκαλα όπως ο αδελφόθεος, συν εγκέφαλοι εντολοδόχοι, απόφοιτοι χορηγούμενων εδρών, τρόφιμοι επιδοτήσεων και προγραμμάτων- μιαστρογγυλή τράπεζα

στην υπηρεσία των αργυραμοιβών,

άλλος να φτιάχνει τα καρφιά κι άλλος να τα χρυσώνει.

Κοίτα, ο διπλανός σου πεινάει, εσύ δεν πεινάς ακόμα - κάτσε καλά.

Και για όσους σκύβουν το κεφάλι, χάλκινοι γρύπες αρχίζουν να πετούν στον ουρανό - καταδίκης οφθαλμός,

ακοίμητος φρουρός που σε παρατηρεί, σε ελέγχει, σε καταδίδει στον εαυτό σου -κάτσε καλά, εσύ θα βγάλεις το φίδι απ’ την τρύπα, όλοι ίδιοι είναι- και

φτιάχνει καρφιά ο σιδεράς. Με τον τόνο! Και τα χρυσώνει ένα - ένα το παπαγαλάκι των οκτώ στην οθόνη σου

ό,τι σκέφτεσαι σου το μαθαίνει η προπαγάνδα

την καταστολή μέσα σου, σου τη μαθαίνει η προπαγάνδα.

«Αυτός που πεινάει δεν είμαι  ακόμα εγώ», λες.

Αλλά δεν αρκεί μόνον αυτό στη Μηχανή και προσθέτεις

«ο άστεγος, ο άνεργος, ο χαμηλόμισθος, δεν μπορεί, σε κάτι θα φταίνε και αυτοί».

Κι ύστερα Τρόικες παντού! Πάρε γκαουλάιτερ να ’χεις σου λέει οΣόιμπλε, έως και ο «Γκάρντιαν» απορεί, τον χαβά σου εσύ

«γιατί να ’χουνε αυτοί καλύτερο Ταμείο;», λες, «οι υπόλοιποι στο πηγάδι κατουρήσαμε;». Και δεν

σου περνάει απ’ το μυαλό

ότι το χειρότερο Ταμείο πρέπει να γίνει καλύτερο κι όχι τοκαλύτερο, χειρότερο. Εκεί εσύ! διαρκής εξίσωση προς τα κάτω

και ώθηση στο παρακάτω,

ως τον πάτο του Καιάδα ή του τάφου, και γελάει μαζί  σου ο κ. Μπόμπολας και ο κάθε Δυνατός, γελάει μαζί σου το κάθε φερέφωνο (που απ’ την κατάντια σου παίρνει και μπόνους), όλοι γελάνε μαζί σου κι εσύ κλαις.

Διότι κατά βάθος είσαι ένας καλός άνθρωπος, μετρημένος, νοικοκύρης, κάνεις οικονομίες, λογαριάζεις τον καφέ και μετράς τα τσιγάρα, τι φταις εσύ που σε φοβίσανε; Τι φταις που ο φόβος σου τιμωρεί τους άλλους;

Κι έτσι ζεις σε ένα τοπίο τιμωρίας. Τιμωρίας όλων, μόνο που εσύ δεν είσαι άνεργος ακόμα,

αν και δεν έχει πια λεφτά για φάρμακα ο πατέρας, αν και η θλίψη έχει κάνει το σπίτι σου σκοτεινό και κρύο, δεν μιλάς.

Δεν μιλάς, όταν οι Χρυσαυγίτες βαράνε γυναίκες, δεν βάρεσαν την κόρη σου, δεν πρόσβαλαν  τη γυναίκα σου -κι αυτό θα περάσει, ελπίζεις. Φυσικά και δεν είσαι φασίστας, αλλά τους ανέχεσαι- εσύ

τη δουλειά σου κοιτάς, άλλωστε έχεις ακόμα δουλειά.

Κι έτσι σιγά - σιγά αντί

να ’χεις έναν φύλακα-άγγελο να σε προσέχει, απέκτησες έναν χάλκινο γρύπα να σε φρουρεί.

Λοιπόv εγώ, φίλε μου, μεθαύριο στην απεργία θα βγω να αγωνισθώ και για σένα. Δεν σε ψέγω για τις επιλογές σου, δεν σε κακίζω. Δεν είναι εχθρός μου ο διπλανός μου (εσύ νομίζεις ότι είναι εχθροί σου οι όμοιοί σου), δεν θέλω να του ψοφήσει η γίδα, δεν υπακούω στο «διαίρει και βασίλευε» των αφεντικών. Δεν είμαι καλύτερος από σένα, ούτε εσύ χειρότερος από μένα. Απλώς εγώ θα

βγω στον δρόμο και για σένα. Την ημέρα που θα βγεις και εσύ στον δρόμο για μένα, θα έχουμε

κάνει και οι δύο ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός. Ετσι κινείται η ιστορία, όταν (συν)βαδίζουν αυτοί που τη γράφουν.

  

Οταν κερδίζαμε το οκτάωρο, τη δωρεάν παιδεία, την ασφάλιση, γράφαμε Ιστορία. Την οποία τώρα τη σβήνουν οι Οικονομικοί Τρομοκράτες- τρεις τέσσερις χιλιάδες Ελληνες πλούσιοι (για να μείνουμε στα της χώρας μας) που θέλουν τα υπόλοιπα 11.000.000 των Ελλήνων σκλάβους. Δικούς τους και των ξένων Επικυριάρχων τους.

Τα όργανα των Οικονομικών Τρομοκρατών, διαθέτουν στοΚοινοβούλιο τους βουλευτές των τριών κομμάτων. Με τις  ψήφους ενός προςενός αυτών των βουλευτών

(τα «παρών» και οι «αποχές» αποτελούν απλώς το αισχρό -πιο αισχρό κι απ’ τα «ναι»- σάουντρακ της τραγωδίας), η Ελλάδα οδεύει προςεγκλεισμό

  

σε ένα Πακέτο - Στρατόπεδο Συγκέντρωσης.

Οι βουλευτές αυτοί που θα ψηφίσουν συνειδητά (είτε κατά συνείδησιν είτε από κομματική πειθαρχία)

το Eνα Über Alles Aρθρο

ανοίγουν (όχι την Κερκόπορτα) αλλά την Πύλη του Αγίου Ρωμανού, «για να μπουν στην Πόλη οι εχθροί»...

Διχασμένοι πάλι θα τους αντιμετωπίσουμε. Πάντα έτσι γινόταν. Αν δεν έπαιρναν ένα μέρος του λαού με το μέρος τους οι Δυνατοί, δυνατός θα ήταν ο λαός.

Ωσπου λοιπόν, φίλε μου, να μη σου φταίνε οι δημοσιογράφοι γενικώς, αλλά οι πουλημένοι δημοσιογράφοι, όχι οι γιατροί γενικώς, αλλά οι φακελλάκηδες, ώσπου να μάθεις να ξεχωρίζεις τις «συντεχνίες» απ’ τασυνδικάτα, στον δρόμο θα κατεβαίνουν και θα αγωνίζονται (και για σένα), ακόμα και «υπό σκιάν», όσοι «πείθονται στα ρήματα», δηλαδή τους νόμους του καλού, της ανάγκης και του πρέποντος.

Αν και, κάτι μου λέει, ότι τη Δευτέρα θα σε δω και σένα μέσα στην πορεία γελαστό και στεφανωμένο - κι αν όχι αυτήν τη Δευτέρα, μιαν άλλη...

Κάποια μέρα, να είσαι βέβαιος, Δευτέρα θα ’ναι ή Τρίτη ή Σάββατο κιεσύ θα διαλέξεις ή θα αναγκασθείς να πολεμήσεις (εκτός κι αν  επιλέξεις ναπροδώσεις) -κι ας έχεις τώρα δουλειά, κι ας μην πεινάει ακόμα το παιδί σου- πεινάς εσύ, μέσα σου, για μια καλύτερη και πιο αξιοπρεπή ζωή! Μια μέρα λοιπόνκαι συ θα πολεμήσεις και

στους «πανταχού νικήσαντας» θα αλλάξεις τα φώτα.

ΥΓ.: Χθες ο συνήθης Ευαγγελάτος κήρυττε απ’ το κανάλι του αφεντικού του τη συνήθη προπαγάνδα των αφεντικών: γιατί να ’χουν καλό ταμείο οι δημοσιογράφοι ή οι γιατροί ή όποιος άλλος και να μην έχουν θανατηφόρο ταμείο όπως (καταφέραμε εμείς τα αφεντικά να έχουν) όλοι; γιατί να αγωνισθείτε για το καλύτερο αφού σε όλους αξίζει το χειρότερο; γιατί το έφτιαξε το τέρας του ΕΟΠΥΥ ο κ. Λοβέρδος; για να φάει τον κ. Ψυχάρη ή τον κ. Αλαφούζο;

Γιατί να ’χει 1.000 Ευρώ σύνταξη ο ένας, ενώ παίρνει 500 Ευρώ σύνταξη ο άλλος; - πότε θα βγούμε απ’ αυτό το προπαγανδιστικό λούκι; - στην άλλη ζωή;